Πάνω κει στης Πίνδου μας τις κορφές,
που θαρρείς τ' αστέρια φιλούνε,
της Πατρίδας λίγες αγνές μορφές,
τα πυκνά σκοτάδια ερευνούν.
Της πατρίδας πάντα πιστοί φρουροί
τον εχθρό ναρθεί καρτερούνε
τον εχθρό που πίστευε πως μπορεί
στην Ελλάδα νικητής να μπει.

Η νύχτα φεύγει, σβήνουν τα' αστέρια,
τ' αγρίμια πάνε να κρυφτούν,
μα του Δαβάκη μας τα ξεφτέρια
δε θε να παν ν' αναπαυθούν.
Εχθροί μιλιούνια, ντροπή αιώνια,
τ' άγια μας σύνορα πατούν
και με τουφέκια και με κανόνια
σίδερο και φωτιά σκορπούν.

Εις την Πίνδο τραγουδούνε
Του Δαβάκη τ' άξια παλληκάρια
κι όλο δόξες αντηχούνε
τ' άλλα τα βουνά.
Την Ελλάδα μας υμνούνε
και τ' αντρειωμένα της βλαστάρια,
που τον καθ' εχθρό νικούνε,
σαν παντοτεινά.