1980 Η πρώτη της Williams

Ο "σκληροτράχηλος" Αλαν Τζόουνς κατέκτησε τον πρώτο τίτλο, για τον ίδιο και τη Williams, έπειτα από μάχη με τον Νέλσον Πικέ της Brabham. Οπως συνέβη με τη Lotus το 1979, έτσι και τώρα η Ferrari έμεινε πίσω, με την 312 Τ5 αρχικά και την υπερτροφοδοτούμενη 126 C στη συνέχεια και ο Τζόντι Σέκτερ περιορίστηκε μόλις σε μια 5η θέση, με τον Βιλνέβ να πηγαίνει ελαφρώς καλύτερα... Η Williams παρουσίασε τη βελτιωμένη FW07B, με τον Ρόιτμαν να φεύγει από τη Lotus για να πλαισιώσει τον Τζόουνς. 
Η Ligier ήταν σε καλή "μοίρα" με τη JS11/15, και ο Ντιντιέ Πιρονί πλαισίωσε τον Ζακ Λαφίτ. Παρά την αποχώρηση του Νίκι Λάουντα και της Alfa Romeo, το δυναμικό της Brabham αυξήθηκε, με ηγέτη τον Πικέ. Ο Μάριο Αντρέτι έμεινε στη Lotus, όπου τον πλαισίωσε ο Ιταλός Ελιο Ντε Αντζελις, με δοκιμαστή κάποιον... Νάιτζελ Μάνσελ.

Ο ταχύτατος και μαχητικός Αυστραλός Αλαν Τζόουνς, κατέκτησε το 1980 πέντε νίκες και μαζί τον πρώτο τίτλο για τον ίδιο και τη Williams-Ford. 

Η Renault συνέχισε με τους Ζαμπουίγ και Αρνού, ενώ ο Αλέν Προστ έκανε το ντεμπούτο του με τη McLaren, δίπλα στον Τζον Γουότσον. Η Alfa Romeo αποφάσισε να συμμετέχει με δικό της μονοθέσιο, για τους Πατρίκ Ντεπαγιέ, Μπρούνο Τζακομέλι και Αντρέα Ντε Τσέζαρις. Στην πρεμιέρα, στο Μπουένος Αϊρες, ο Τζόουνς κυριάρχησε με την FW07, μπροστά από τον Πικέ και τον Κέκε Ρόζμπεργκ, που έδειχνε το ταλέντο του στο τιμόνι της Fittipaldi-Ford. Ο Προστ ήταν 6ος! Στο Ιντερλάγκος οι Ζαμπουίγ και Πιρονί πήραν τις δύο πρώτες θέσεις στις δοκιμές, ενώ ο Ζιλ Βιλνέβ με ηρωική προσπάθεια ήταν 3ος. Στον αγώνα, οι Ζαμπουίγ και Λαφίτ είχαν προβλήματα και ο Αρνού κατέκτησε την πρώτη του νίκη, μπροστά από τους Ντε Αντζελις και Τζόουνς, με τον Προστ 5ο.

Μάχη για την κορυφή: Οι Πικέ (Νο5) και Αρνού (Νο16) κρατούν τα "ηνία" του αγώνα στην 1η στροφή στο Λονγκ Μπιτς, ακολουθούμενοι από τους Ντεπαγιέ (Νο22), Λάμερς (Νο9), Τζόουνς (Νο27) και Τζακομέλι (Νο23). 

Ο Αρνού επανέλαβε στο Κιάλαμι, μπροστά από τους Λαφίτ και Πιρονί. Στο Λονγκ Μπιτς είχαμε το τέλος της καριέρας τού Κλέι Ρεγκατσόνι. Η Ensign του "έμεινε" στον 51ο γύρο από φρένα, αυτός κατέβασε δύο ταχύτητες, γύρισε και χτύπησε με την ουρά του μονοθεσίου του τον τοίχο, με αποτέλεσμα να παραλύσουν τα πόδια του... Στον αγώνα, ο Πικέ πήρε την πρώτη του νίκη, από την pole, μπροστά από τους Πατρέζε (Arrows-Ford) και Φιτιπάλντι. Στο Ζόλντερ, η Williams FW07B έκανε το ντεμπούτο της, αλλά δεν εξασφάλισε στους Τζόουνς και Ρόιτμαν κάτι παραπάνω από τη 2η και 3η θέση πίσω από τον "εκρηκτικό" Πιρονί, που κατακτούσε την πρώτη του νίκη. Στο Μονακό, ο Πιρονί προηγήθηκε, αλλά χτύπησε σε μια μπαριέρα, με αποτέλεσμα να νικήσει ο Ρόιτμαν, μπροστά από τους Λαφίτ και Πικέ. Πριν τη Χαράμα, ο σύνδεσμος των Ομάδων (FOCA), με πρόεδρο τον... Μπέρνι Εκλεστον της Brabham, συγκρούστηκε με τη FISA (η τότε ονομασία της Διεθνούς Ομοσπονδίας), καθώς οι αγγλικές ομάδες επιθυμούσαν την κατάργηση των turbo κινητήρων, που ήταν πολύ ακριβοί. Ετσι, οι κατασκευαστές turbo, Ferrari και Renault, αλλά και η Alfa Romeo, αποσύρθηκαν και στο... "Ενιαίο Ford Cosworth" της Χαράμα νίκησε ο Τζόουνς, αφού οι Λαφίτ και Ρόιτμαν συγκρούστηκαν!

Επειτα από μια πολύ θετική χρονιά με τη Williams το 1979, ο Κλέι Ρεγκατσόνι προσπάθησε για το καλύτερο με την ελβετική Ensign, αλλά στο Λονγκ Μπιτς είχε ένα άσχημο ατύχημα, που τερμάτισε την καριέρα του στην F1. 

Ο αγώνας, αργότερα, θα ανακηρυσσόταν μη πρωταθληματικός... Στο Πολ Ρικάρ, ο Τζόουνς νίκησε τους Γάλλους "εκτός έδρας" αφήνοντας πίσω τους Πιρονί, Λαφίτ και Πικέ. Στο Μπραντς Χατς, οι Ligier ήταν ταχύτατες, αλλά είχαν προβλήματα στις αλλαγές ελαστικών κι έτσι ο Τζόουνς πήρε τη νίκη μπροστά από τους Πικέ, Ρόιτμαν και Ντέρεκ Ντέιλι (Ιρλανδός με Tyrrell). Στο Χόκενχαϊμ, ο Τζόουνς προηγήθηκε, αλλά είχε λάστιχο κι έπεσε στην 3η θέση και νίκησε ο Λαφίτ, με 2ο τον Ρόιτμαν. Πολύ δυσάρεστη είδηση ήταν ο θάνατος του Πατρίκ Ντεπαγιέ, που σκοτώθηκε σε δοκιμές προετοιμασίας... Στο Τσέλτβεγκ, ο Ζαμπουίγ κατέκτησε τη 2η νίκη του, κρατώντας πίσω του τον Τζόουνς για 0,82 μόλις δλ., με τον Ρόιτμαν 3ο.

Ο Τζόουνς (αριστερά) ήταν αυτός που νίκησε στο Μπραντς Χατς, αλλά ο Πικέ (δεξιά) ψεκάζει τη σαμπάνια, με τον Ρόιτμαν (στο κέντρο) να μην κρύβει κι αυτός τη χαρά του. 

Ο Νάιτζελ Μάνσελ έκανε το ντεμπούτο του με την 3η Lotus, αλλά είχε σοβαρά προβλήματα με διαρροή βενζίνης στο... κόκπιτ, που του προκάλεσε εγκαύματα. Στο Ζάντβουρτ, ο Τζόουνς "τσαλάκωσε" μια "ποδιά" κι έπεσε πίσω (λόγω απώλειας αρνητικής άντωσης), με αποτέλεσμα να νικήσει ο Πικέ, μπροστά από τους Αρνού και Λαφίτ. Το ιταλικό GP έγινε στην Ιμολα και ο Πικέ με μια νέα νίκη, μπροστά από τους Τζόουνς και Ρόιτμαν, πέρασε για ένα βαθμό τον Τζόουνς στην κατάταξη. Στο Μόντρεαλ, στον 1ο γύρο οι Τζόουνς και Πικέ προκάλεσαν ένα μαζικό ατύχημα, με αποτέλεσμα να δοθεί νέα εκκίνηση. Ο Πικέ, εγκατέλειψε από κινητήρα και η Williams έκανε το 1-2 με τους Τζόουνς και Ρόιτμαν, εξασφαλίζοντας τους τίτλους.

O Ρενέ Αρνού έκανε μια πολύ δυναμική αρχή με τη Renault Turbo, νικώντας στους 2 από τους 3 πρώτους αγώνες, αλλά στη συνέχεια έπεσε...

Ο Πιρονί κυριάρχησε, αλλά έκανε πρόωρη εκκίνηση και τιμωρήθηκε με ποινή ενός λεπτού, που τον έριξε στην 3η θέση για λίγα δλ... Στον 26ο γύρο, ο Ζαμπουίγ είχε μια έξοδο λόγω βλάβης σε ανάρτηση και έσπασαν τα πόδια του... Στην "αυλαία" στο Γουότκινς Γκλεν, ο Τζακομέλι κατέκτησε μια εκπληκτική pole με την Alfa Romeo, αλλά στον αγώνα εγκατέλειψε. Ο Τζόουνς είχε μια έξοδο στην 1η στροφή, αλλά ανέκαμψε έως την κορυφή, μπροστά από τους Ρόιτμαν, Πιρονί και Ντε Αντζελις. Εκείνος ήταν ο τελευταίος αγώνας για τους πρώην πρωταθλητές, Εμερσον Φιτιπάλντι και Τζόντι Σέκτερ... 

Πικέ στο... θρίλερ

O εξαιρετικά ταλαντούχος Βραζιλιάνος Νέλσον Πικέ κατάφερε να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο του το 1981 με τη Brabham-Ford, έπειτα από μια μονομαχία-"θρίλερ" με τους Ρόιτμαν και Τζόουνς της Williams, αλλά και τους Λαφίτ (Ligier) και Προστ (Renault), που κρίθηκε στον τελευταίο αγώνα, στο Λας Βέγκας! Ηταν ο πρώτος τίτλος για τη Brabham από τότε που ανέλαβε τα "ηνία" της ο Μπέρνι Εκλεστον. 
Τα μεγάλα νέα αφορούσαν τη McLaren. Αυτή πουλήθηκε από τη χήρα του ιδρυτή της Μπρους Μακ Λάρεν και τον Τέντι Μάγιερ στον Ρον Ντένις, για τον οποίο ο σχεδιαστής Τζον Μπάρναρντ είχε αρχίσει να δουλεύει σε ένα επαναστατικό μονοκόκ σασί από ανθρακονήματα. Ο Αλέν Προστ, όμως, έφυγε από τη McLaren για να αντικαταστήσει τον Ζαμπουίγ στη Renault και τη θέση του πήρε το Ντε Τσέζαρις. Η Ferrari θα συνέχιζε αυτό που είχε ξεκινήσει το 1980, δηλαδή την εξέλιξη ενός V6 turbo κινητήρα, με τη διάδοχο της 126 C, την 126 CK και τον Πιρονί δίπλα στον Βιλνέβ. 

H εκκίνηση του καθοριστικού αγώνα του Λας Βέγκας, με τις Williams των Τζόουνς (Νο1) και Ρόιτμαν (Νο2) να έχουν "στριμώξει" τον Βιλνέβ (Νο27). Η Williams κατέκτησε τον τίτλο των Κατασκευαστών, αλλά οι οδηγοί της μοιράστηκαν τους βαθμούς και ο σχετικός τίτλος χάθηκε... 

Η σεζόν ξεκίνησε στο Λονγκ Μπιτς με έκπληξη, καθώς ο Πατρέζε πήρε την pole με την Arrows, αλλά στον αγώνα οι Τζόουνς, Ρόιτμαν και Πικέ κατέλαβαν τις 3 πρώτες θέσεις. 
Οι Ferrari ήταν γρήγορες, αλλά "έσπασαν". Στο Ρίο έγινε χαμός: η FISA αποφάσισε την κατάργηση των πολύ χαμηλών "ποδιών", αλλά ο Γκόρντον Μάρεϊ της Brabham είχε ήδη βρει την απάντηση με ένα υδροπνευματικό σύστημα αναρτήσεων, που μέσα στην πίστα χαμήλωνε το μονοθέσιο. Στα πιτς ο οδηγός το ψήλωνε, κι έτσι περνούσε τους τεχνικούς ελέγχους! Ο Πικέ πήρε την pole, αλλά ξεκίνησε με σλικ λάστιχα στο βρεγμένο και του έσκασε ο κινητήρας. Ετσι ο Ρόιτμαν πήρε τη νίκη από τον Τζόουνς, παραβιάζοντας μια συμφωνία που είχαν κάνει, ενώ ο Πατρέζε ήταν 3ος. Στο Μπουένος Αϊρες, ο Πικέ κυριάρχησε, με τον Μεξικανό ομόσταυλό του Χέκτορ Ρεμπάκ να κατέχει τη 2η θέση, μέχρι που εγκατέλειψε. Ετσι, 2ος τερμάτισε ο Ρόιτμαν, 3ος ο Προστ και 4ος ο Τζόουνς. 

Ο Αλέν Προστ (στο κέντρο) πανηγυρίζει με τους Πικέ (αριστερά) και Τζον Γουότσον την πρώτη του νίκη στην Ντιζόν! Ο Ζιλ Βιλνέβ παρ'ότι οδηγούσε τη "δύστροπη" Ferrari 126 CK, κατάφερε στη Χαράμα να κρατήσει πίσω του τους Λαφίτ, Γουότσον, Ρόιτμαν και Ντε Αντζελις επί 67 γύρους! 

Η ευρωπαϊκή σεζόν ξεκίνησε στην Ιμολα με το GP του Αγίου Μαρίνου. Οι Βιλνέβ και Πιρονί προηγήθηκαν στη βροχή για 15 και 31 γύρους αντίστοιχα, αλλά ο πρώτος εγκατέλειψε και ο δεύτερος έπεσε στην 5η θέση, με τους Πικέ, Πατρέζε και Ρόιτμαν να κάνουν το 1-2-3. Στο Ζόλντερ, ένας μηχανικός της Osella πέθανε, όταν τον χτύπησε ένα μονοθέσιο στις δοκιμές, ενώ ένας μηχανικός της Arrows τραυματίσθηκε στα πόδια, καθώς χτυπήθηκε τη στιγμή που προσπαθούσε να φτιάξει το μονοθέσιο του Πατρέζε, που έμεινε στην εκκίνηση... Ο Πιρονί προηγήθηκε μέχρι που έμεινε από φρένα, ο Τζόουνς βγήκε από την πίστα, αφού προηγουμένως έβγαλε έξω τον Πικέ κι έτσι νίκησε ο Ρόιτμαν, με 2ο τον Λαφίτ και 3ο τον Μάνσελ, που έκανε με τη Lotus πολλά τρομερά προσπεράσματα υπό βροχή! Στο Μονακό είχαμε το αριστούργημα του Ζιλ Βιλνέβ, που νίκησε αφού ο Πικέ συγκρούστηκε με τις μπαριέρες και ο Τζόουνς έμεινε στη 2η θέση έχοντας πρόβλημα με την άντληση της βενζίνης, με τον Πιρονί 3ο. Στη Χαράμα, ο Βιλνέβ έκανε έναν ακόμη άθλο κρατώντας με τη δύστροπη 126 CK πίσω του επί... 67 γύρους το "τρενάκι" των Λαφίτ, Γουότσον, Ρόιτμαν και Ντε Αντζελις! Τα 5 μονοθέσια χώριζαν στον τερματισμό μονάχα 1,24 δλ.! 

O Νέλσον Πικέ πανηγυρίζει τη νίκη του στο Χόκενχαϊμ. Το 1981 κατάφερε να αναδειχθεί πρωταθλητής, ο δεύτερος από τη Βραζιλία, μετά τον Εμερσον Φιτιπάλντι. 

Ο αγώνας της Ντιζόν χωρίστηκε σε 2 μέρη, λόγω βροχής, και ο Προστ πήρε την 1η του νίκη στη χώρα του, με 2ο τον Γουότσον, 3ο τον Πικέ και 4ο τον Αρνού. Στο Σίλβερστοουν είχαμε τη μεγάλη μέρα του Γουότσον (ο μετέπειτα σχολιαστής του Eurosport) που νίκησε για πρώτη φορά από την Αυστρία του 1976, μπροστά από τους Ρόιτμαν και Λαφίτ. Οι Renault προηγήθηκαν αλλά εγκατέλειψαν. Στο Χόκενχαϊμ είχαμε μια ακόμη μεγάλη μάχη, με τον Πικέ να νικά, μπροστά από τους Προστ και Λαφίτ. Στο Τσέλτβεγκ, ο Λαφίτ επέστρεψε στις νίκες, ακολουθούμενος από τους Αρνού και Πικέ. Στο Ζάντβουρτ, οι Προστ και Τζόουνς είχαν μια μεγάλη μονομαχία, μέχρι που ο Αυστραλός αντιμετώπισε πρόβλημα με τα λάστιχά του κι έπεσε 3ος, πίσω από τον Πικέ, έτσι ο Προστ νίκησε, ενώ ο Ρόιτμαν είχε μια επαφή με τον Λαφίτ και εγκατέλειψαν. Στη Μόντσα, ο Προστ προηγήθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος, ακολουθούμενος από τους Τζόουνς και Ρόιτμαν.

O Τζον Γουότσον στο δρόμο για τη νίκη στο Σίλβερστοουν.

Ο Αργεντίνος κατάφερε και προσπέρασε τον Πικέ στον τελευταίο γύρο, καθώς έμεινε από κινητήρα. Στο Μόντρεαλ είχαμε μια ακόμη συναρπαστική μάχη υπό βροχή: ο Τζόουνς βγήκε, ενώ προηγείτο, το ίδιο συνέβη και με τον Προστ, κι έτσι ο Λαφίτ νίκησε, μπροστά από τους Γουότσον, Βιλνέβ και Τζακομέλι (Alfa Romeo). Στο δραματικό φινάλε, που θα διεξαγόταν στο... πάρκινγκ του ξενοδοχείου του Φρανκ Σινάτρα στο Λας Βέγκας, ο Ρόιτμαν πήγε με 49 βαθμούς, ο Πικέ με 48 και ο Λαφίτ με 43! Ο Ρόιτμαν πήρε την pole, αλλά είχε σοβαρά προβλήματα με τα λάστιχα και τους κραδασμούς και το τρομερό άγχος του κι έπεσε πολύ πίσω. Ο Τζόουνς νίκησε μπροστά από τους Προστ, Τζακομέλι και Μάνσελ, ενώ ο Πικέ με σοβαρά προβλήματα κι αυτός (έκανε εμετό δύο φορές μέσα στο κράνος του!) τερμάτισε 5ος. Του αρκούσε για να εξασφαλίσει τον τίτλο για ένα μόλις βαθμό!

Μια νίκη αρκεί...

Η σεζόν του 1982 ήταν από τις πιο ταραχώδεις και δραματικές. Οι Ζιλ Βιλνέβ και Ρικάρντο Παλέτι έχασαν τη ζωή τους, ο Ντιντιέ Πιρονί έχασε τον τίτλο και την καριέρα του και ο Φινλανδός Κέκε Ρόζμπεργκ της Williams κατέκτησε τον τίτλο, χάρη σε μια μόνο νίκη. 
Μεγάλη είδηση ήταν η επιστροφή του Νίκι Λάουντα στην ενεργό δράση, στη McLaren, στο πλευρό του παλιού ομοσταύλου του στη Brabham, Τζον Γουότσον. Ο Αλαν Τζόουνς αποσύρθηκε αιφνιδιαστικά για ένα χρόνο και τη θέση του στη Williams πήρε ο Ρόζμπεργκ. 

Ο Κέκε Ρόζμπεργκ (δεξιά του ο Λάουντα και αριστερά του ο Προστ), κατέκτησε τον τίτλο με μία μόνο νίκη στην Ντιζόν.

Η Brabham πλαισίωσε τον Πικέ με τον Πατρέζε, ενώ η Ferrari κράτησε τους Βιλνέβ και Πιρονί και τους διέθεσε ένα νέο "υπερόπλο", την πανίσχυρη και άρτια αεροδυναμικά και μηχανικά 126 C2 του Χάρβεϊ Πόσθλγουεϊτ. Στην πρεμιέρα, στο Κιάλαμι, ο Πικέ βγήκε από την πίστα και οι Renault κυριάρχησαν μέχρι που ο Προστ είχε ένα λάστιχο. Κατάφερε, ωστόσο, να ανακάμψει εκπληκτικά από την 8η έως την 1η θέση με τον Ρόιτμαν 2ο και τον Αρνού 3ο. Ο Πικέ απάντησε με νίκη στο Ρίο, μπροστά από τους Ρόζμπεργκ και Προστ. Λίγο αργότερα, όμως, οι Πικέ και Ρόζμπεργκ αποκλείστηκαν επειδή τα μονοθέσιά τους βρέθηκαν λιποβαρή! Οι μηχανικοί τους είχαν γεμίσει τα ψυγεία των φρένων με νερό μετά τον αγώνα και θεωρήθηκε ότι αυτός ήταν ένας παράνομος τρόπος να επανέλθουν στο επιτρεπτό βάρος. Ετσι, ο Γουότσον προβιβάστηκε στη 2η θέση και ο Μάνσελ στην 3η. Στο Λονγκ Μπιτς, ο Ντε Τσέζαρις πήρε την pole με την Alfa Romeo, αλλά στον αγώνα ο Λάουντα απέδειξε ότι δεν είχε χάσει (σχεδόν) τίποτε από την ταχύτητα και την ακρίβεια στην οδήγησή του, με μια μεγάλη νίκη επί των Ρόζμπεργκ, Πατρέζε και Αλμπορέτο (Tyrrell-Ford). 

Προοίμιο τραγωδίας: ο Ντιντιέ Πιρονί πήρε από τον Ζιλ Βιλνέβ τη νίκη στην Ιμολα, εξοργίζοντας τον Γαλλοκαναδό, που δύο βδομάδες αργότερα σκοτώθηκε στο Ζόλντερ. Η καριέρα του Πιρονί τερματίστηκε άδοξα στο Χόκενχαϊμ και ο τίτλος των Κατασκευαστών ήταν μικρή παρηγοριά για τη Ferrari.

Η απόφαση του Ρίο οδήγησε τις αγγλικές ομάδες στο να μποϊκοτάρουν το GP του Αγίου Μαρίνου, με την εξαίρεση της Tyrrell, που είχε πολλούς Ιταλούς χορηγούς. Ετσι, εκεί θα έτρεχαν μόλις 14 μονοθέσια. Οι Renault προηγήθηκαν, αλλά "έσπασαν" και οι Βιλνέβ και Πιρονί αντάλλασσαν συνέχεια το προβάδισμα, σε ό,τι πολλοί πίστευαν ότι ήταν ένα "σόου" για τους τιφόζι. Στον τελευταίο γύρο ο Πιρονί πέρασε τον Βιλνέβ και νίκησε, εξοργίζοντας τον Γαλλοκαναδό, που θεώρησε ότι ο Πιρονί παραβίασε τη συμφωνία τους. Ο Αλμπορέτο ήταν 3ος. Στο Ζόλντερ ο Βιλνέβ πήγε ορκισμένος να επικρατήσει του Πιρονί και στις τελικές δοκιμές χτύπησε την ουρά της March του Γιόχεν Μας. Η Ferrari απογειώθηκε και το κάθισμα του Βιλνέβ αποκολλήθηκε, με συνέπεια ο πιο δημοφιλής και θεαματικός οδηγός της εποχής να τραυματισθεί θανάσιμα. Επρόκειτο για ένα αξεπέραστο πλήγμα... Το δράμα συνεχίστηκε αμείωτο στο Μονακό: ο Αρνού προηγήθηκε μέχρι που έκανε τετ-α-κε. Ο Προστ πέρασε επικεφαλής, μέχρι που συγκρούστηκε με τις μπαριέρες 3 γύρους πριν το τέλος. Ο Πατρέζε πέρασε μπροστά, αλλά έκανε κι αυτός τετ-α-κε και τον πέρασαν οι Πιρονί και Ντε Τσέζαρις!

Ο Ελιο Ντε Αντζελις παίρνει τη νίκη στο Τσέλτβεγκ για 50 χιλιοστά του δλ. από τον Ρόζμπεργκ...  

Η Ferrari του Πιρονί έμεινε ένα γύρο πριν το τέλος από ηλεκτρικά, η Alfa Romeo του Ντε Τσέζαρις έμεινε από βενζίνη, ο Ντέιλι (Williams) ακούμπησε τις μπαριέρες κι έτσι ο Πατρέζε νίκησε χωρίς να το καταλάβει, μπροστά από τους Πιρονί και Ντε Τσέζαρις! Στο πρώτο GP που διεξήχθη ποτέ στους δρόμους του Ντιτρόιτ, ο Γουότσον νίκησε μπροστά από τους Εντι Τσίβερ (Ligier-Matra), Πιρονί και Ρόζμπεργκ. Στο Μόντρεαλ, το σιρκουί μετονομάστηκε σε "Ζιλ Βιλνέβ" και ο Πιρονί σημείωσε την pole, αλλά του έσβησε στην εκκίνηση και τον χτύπησε από πίσω η Osella του νεαρού Ρικάρντο Παλέτι, η οποία τυλίχθηκε στις φλόγες. Οι έφοροι δεν τον πρόλαβαν και ο Παλέτι κάηκε ζωντανός μέσα στο κόκπιτ... Στον αγώνα, η Brabham έκανε το 1-2 με τους Πικέ και Πατρέζε, με τον Γουότσον 3ο. Στο Ζάντβουρτ, ο Πιρονί πήρε μια ωραία νίκη μπροστά από τους Πικέ, Ρόζμπεργκ και Λάουντα. Στο Μπραντς Χατς, ο Λάουντα ξανανίκησε, αλλά ήρωας του αγώνα ήταν ο τοπικός Ντέρεκ Γουόργουικ, που έφερε το "τανκ" του (...μια Toleman-Hart) έως τη 2η θέση, όταν εγκατέλειψε. 2ος τερμάτισε ο Πιρονί και 3ος ο αντικαταστάτης του Βιλνέβ, ο Πατρίκ Ταμπέ. Στα δοκιμαστικά στο Χόκενχαϊμ, ο επικεφαλής στην κατάταξη με 9 βαθμούς, Πιρονί χτύπησε υπό βροχή την "ουρά" της Renault του Προστ και τραυματίστηκε σοβαρά στα πόδια. Η καριέρα του τελείωσε εκεί...

...και οι άνθρωποι της Lotus, με επικεφαλής τον Κόλιν Τσάπμαν ξεσπούν σε πανηγυρισμούς! 
Στον αγώνα, ο Ταμπέ κατέκτησε την πρώτη του νίκη, ακολουθούμενος από τους Αρνού, Ρόζμπεργκ και Αλμπορέτο. Στο Τσέλτβεγκ, ο Ντε Αντζελις νίκησε για... 50 χιλιοστά του δλ. τον Ρόζμπεργκ, με τον Λαφίτ 3ο! Στο Ελβετικό GP, που διεξήχθη στην Ντιζόν, ο Ρόζμπεργκ νίκησε τις Renault, με τον Προστ να τερματίζει 2ος και τον Λάουντα 3ο. Στη Μόντσα, ο Μάριο Αντρέτι κυριάρχησε με τη Ferrari στις δοκιμές, αλλά στον αγώνα ένα πρόβλημα με ένα turbo τον περιόρισε στην 3η θέση, πίσω από τους Αρνού και Ταμπέ. Προκειμένου να πάρει τον τίτλο, ο Γουότσον έπρεπε να κερδίσει στο φινάλε στο Λας Βέγκας. Εκεί, οι Αρνού και Προστ προηγήθηκαν, τελικά όμως, ο Μικέλε Αλμπορέτο πήρε μια εκπληκτική νίκη χάρη στα ελαστικά της Michelin, με τον Γουότσον "ανήμπορο" 2ο, τον Τσίβερ 3ο, και τον Ρόζμπεργκ να επικυρώνει τον τίτλο χάρη με μια 5η θέση.

O Νέλσον Πικέ (φωτό) δεν κατάφερε να κρατήσει πίσω του τον Πιρονί στο Μονακό, το κατάφερε όμως ο ομόσταυλός του Πατρέζε.

Δεύτερος τίτλος για τον Πικέ

Ο Νέλσον Πικέ κατάφερε να κατακτήσει το δεύτερο τίτλο του στο τιμόνι της πολύ αποδοτικής Brabham BT52 με πανίσχυρους turbo 4κύλινδρους κινητήρες από την BMW, πλέον. Ηταν κι αυτή μια δραματική χρονιά, καθώς διεκδικητές του τίτλου ήταν και οι Προστ, Αρνού και Ταμπέ. Στους κανονισμούς είχαμε μια σημαντική αλλαγή, καθώς απαγορεύθηκαν τα αεροδυναμικά βοηθήματα venturi και οι "ποδιές" (σχημάτιζαν στενά περάσματα που επιτάχυναν τη ροή του αέρα κάτω από τα μονοθέσια προκαλώντας υποπίεση και αρνητική άντωση), ενώ τα turbo και οι ανεφοδιασμοί έγιναν "υποχρεωτικοί". Τα δάπεδα των μονοθεσίων, εάν εξαιρέσουμε το οπίσθιο τμήμα τους, έπρεπε στο εξής να είναι επίπεδα. Η Williams, στην οποία τον Ρόζμπεργκ πλαισίωσε ο Λαφίτ, πιάστηκε απροετοίμαστη, καθώς θα διέθετε κινητήρες Honda Turbo την επόμενη χρονιά κι έπρεπε να συνεχίσει με τους V8 Ford 
DFV Cosworth.

Ο Νέλσον Πικέ "δάμασε" τους εκατοντάδες ίππους τού κινητήρα BMW V4 Turbo και κατέκτησε 3 νίκες στο δρόμο του για τον τίτλο. 

Η Honda έκανε τη "low profile" επιστροφή της, έπειτα από 15 χρόνια, με την ομάδα Spirit και οδηγό τον Σουηδό Στέφαν Γιόχανσον. Οι Λάουντα και Γουότσον της 
McLaren θα έμεναν κι αυτοί στους V8 Ford, μέχρι να ετοιμαστούν οι Turbo V6 Porsche, που θα τους χρηματοδοτούσε η TAG. Ο Κόλιν Τσάπμαν εξασφάλισε κινητήρες Renault για τη Lotus, και κατόπιν πέθανε αιφνιδιαστικά από καρδιά... Η ομάδα συνέχισε, όμως, με τον Ντε Αντζελις να διαθέτει τους νέους κινητήρες από το 2ο αγώνα και τον Μάνσελ από το μέσον της χρονιάς. 
Ο Πικέ νίκησε με άνεση στο Ρίο, αλλά ο Ρόζμπεργκ ήταν αυτός που τράβηξε την προσοχή: προηγήθηκε, σε ένα πιτ-στοπ είχε μια πυρκαγιά(!), ανέκαμψε στη 2η θέση, αλλά ακυρώθηκε επειδή τον έσπρωξαν μετά από εκείνο το πιτ-στοπ.

Ο Προστ επροηγείτο για το μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς, αλλά στους τελευταίους κρίσιμους αγώνες δεν κατάφερε να απαντήσει στην αντεπίθεση του Πικέ κι έχασε τον τίτλο στον τελευταίο αγώνα...  

Ετσι, ο Λάουντα ήταν 2ος και ο Λαφίτ 3ος. Στο Λονγκ Μπιτς, οι Γουότσον και Λάουντα κατετάγησαν στις δοκιμές 22ος και 23ος αντίστοιχα, αλλά το σετ-απ τους για τον αγώνα ήταν τέλειο κι έκαναν το... 1-2, με τον Αρνού 3ο! Ο Αρνού είχε τσακωθεί με τους ανθρώπους της Renault και είχε πάει στη Ferrari, ενώ τη θέση του είχε πάρει ο Τσίβερ. Στο Πολ Ρικάρ, οι Προστ και Τσίβερ έκαναν το 1-3 για τη Renault, με τον Πικέ 2ο. Στην Ιμολα, ο Ταμπέ πήρε μια συναισθηματική νίκη, με το Νο 27 του μεγάλου φίλου του Βιλνέβ και τους τιφόζι να τον παίρνουν στα χέρια μετά τον αγώνα. 2ος τερμάτισε ο Προστ και 3ος ο Αρνού. Στο Μονακό, ο Ρόζμπεργκ "έβαλε τα γυαλιά" στους αντιπάλους του: ξεκίνησε από τις πίσω θέσεις με σλικ υπό βροχή. Στο 2ο γύρο ήταν ήδη επικεφαλής και νίκησε με διαφορά από τον Πικέ και τον Προστ. Το βελγικό GP επέστρεψε στο ανακαινισμένο και κοντύτερο Σπα Φρανκοσάμπ, έπειτα από 12 χρόνια στο Ζόλντερ και στη Νιβέλ. Ο Ντε Τσέζαρις κατείχε για 18 γύρους το προβάδισμα με την Alfa Romeo, αλλά νίκησε ο Προστ, μπροστά από τους Ταμπέ και Τσίβερ.

Εκπληξη μεγατόνων: οι Γουότσον (δεξιά) και Λάουντα έκαναν με τις McLaren-Ford το 1-2 στο Λονγκ Μπιτς, ξεκινώντας από τις θέσεις 22 και 23 αντίστοιχα!  

Στο Ντιτρόιτ, η Tyrrell-Ford του Αλμπορέτο με τα ελαστικά της Goodyear ήταν και πάλι εκεί κι έκαναν την έκπληξη, αφού ο Πικέ έχασε έδαφος για να αλλάξει ένα σκασμένο λάστιχο. 2ος τερμάτισε ο Γουότσον και 3ος ο Ρόζμπεργκ και εκείνος ήταν ο 155ος και τελευταίος θρίαμβος του Ford V8 DFV. Στο Μόντρεαλ, η Ferrari έκανε το 1-3 με τους Αρνού και Ταμπέ, με τον Τσίβερ να τους χωρίζει. Στο Σίλβερστοουν, οι Ferrari προηγήθηκαν, αλλά ο Προστ τις πίεσε, με αποτέλεσμα να "φάνε" τα λάστιχά τους και να νικήσει ο Γάλλος, με 2ο τον Πικέ και 3ο τον Ταμπέ. Ο Αρνού έπεσε στην 5η θέση, πίσω από τον Μάνσελ. Στο Χόκενχαϊμ ο Αρνού ξανανίκησε, παρ'όλες τις εντολές της Ferrari να "κάτσει" πίσω από τον Ταμπέ. Τελικά ο Ταμπέ εγκατέλειψε, όπως και ο Πικέ από πυρκαγιά και οι Ντε Τσέζαρις και Πατρέζε (Brabham-BMW) έκαναν το 2-3. 

Ο Αλμπορέτο εξέπληξε εκ νέου στο Ντιτρόιτ, κατακτώντας τη 2η νίκη του με την Tyrrell-Ford-Pirelli. 

Στο Τσέλτβεγκ, ο Προστ χάρη σε ένα προσπέρασμα επί του Αρνού, 6 γύρους πριν το τέλος, νίκησε και άνοιξε τη διαφορά του από τον Πικέ, που ήλθε 3ος, στους 14 βαθμούς. Στο Ζάντβουρτ, όμως, ο Προστ εμβόλισε τον Πικέ και βγήκαν εκτός αγώνα. Οι Αρνού και Ταμπέ, παρ'ό,τι ο πρώτος ξεκινούσε 10ος, έκαναν το 1-2 για τη Ferrari, με τον Γουότσον 3ο. Στη Μόντσα, τα πράγματα πήγαν ακόμη χειρότερα για τον Προστ: εγκατέλειψε και νίκησε ο Πικέ, με τον Αρνού 2ο, τον Τσίβερ 3ο και τον Ταμπέ 4ο. Το Μπραντς Χατς φιλοξένησε το GP Ευρώπης και ο Πικέ ξανανίκησε, αν και ο Προστ διατήρησε τις ελπίδες του ζωντανές, με μια 2η θέση μπροστά από τη Lotus-Renault του Μάνσελ. Οι Ferrari δεν τερμάτισαν και μονάχα ο Αρνού διατηρήθηκε στο παιχνίδι τού τίτλου με 49 βαθμούς, έναντι 55 του Πικέ και 57 του Προστ, εν όψει του φινάλε του Κιάλαμι στη Νότιο Αφρική.

Ο Πατρίκ Ταμπέ πήρε στην Ιμολα μια συναισθηματική νίκη με τη Ferrari 126 C3 με το Νο27 του Ζιλ Βιλνέβ στο ρύγχος και η Ferrari στέφθηκε και πάλι πρωταθλήτρια Κατασκευαστών.

Εκεί, οι Ταμπέ και Πικέ κατέλαβαν τις δύο πρώτες θέσεις εκκίνησης, ο Αρνού εγκατέλειψε νωρίς, όπως και ο Προστ (από turbo), αφού "κόλλησε" σε μια μάχη για την 3η θέση. Ετσι, νίκησε ο Πατρέζε, με τον Ντε Τσέζαρις 2ο και τον Πικέ 3ο, να εξασφαλίζει αρκετούς βαθμούς, ώστε να πανηγυρίσει το δεύτερο τίτλο του, τον πρώτο της BMW και τον τελευταίο της Brabham. Η Ferrari εξασφάλισε για 2η συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο των Κατασκευαστών και στο τέλος της χρονιάς αποδείχθηκε ότι οι Brabham έκαιγαν... κηροζίνη (καύσιμο αεροπλάνων με μπόλικα οκτάνια!), αλλά ο Εντσο Φεράρι "τα βρήκε" με τον Μπέρνι Εκλεστον και δεν έγινε τίποτε...

Κυριαρχία της McLaren-Porsche

To 1984 σχηματίσθηκε ένας από τους ισχυρότερους συνασπισμούς που είδε ποτέ η F1. Είχε τον κωδικό "McLaren Project 4" (MP4) με επικεφαλής τον άλλοτε μηχανικό της Brabham, Ρον Ντένις και τον Σαουδάραβα κροίσο Μανσούρ Ογιέχ, οδηγούς τούς Νίκι Λάουντα και Αλέν Προστ και σχεδιαστές (της ΜΡ4/2 με το κορυφαίο σασί από ανθρακονήματα) τους Τζον Μπάρναρντ, Αλαν Τζένκινς και Γκόρντον Μάρεϊ! Ας μην παραλείψουμε ότι τους κινητήρες (V6 biturbo) παρείχε η Porsche με τη συνεργασία της TAG (Tecnologie d' Avan t Guarde) του Ογιέχ και τα ελαστικά η Michelin... Οι Λάουντα και Προστ διεκδίκησαν τον τίτλο σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, με τον Αυστριακό να υπερισχύει στον τελευταίο αγώνα στο Εστορίλ για μισό βαθμό! 

Οι Νίκι Λάουντα (δεξιά) και Αλέν Προστ κυριάρχησαν με τις McLaren MP4/2-TAG Porsche, με τον Αυστριακό να παίρνει τον τίτλο για μισό βαθμό στο φινάλε του Εστορίλ! 

Τις κενές θέσεις στη Renault πήραν οι Ταμπέ και Γουόργουικ, με τον Τσίβερ να μεταγράφεται, μαζί με τον Πατρέζε, στην Alfa Romeo Turbo. Η Ligier διέθετε κινητήρες Renault και πήρε τον Ντε Τσέζαρις και η Arrows κινητήρες BMW (από το β' μισό και μετά), με οδηγούς τον Ελβετό Μαρκ Σούρερ και τον Βέλγο Τιερί Μπουτσέν. Η Tyrrell έχασε τον Αλμπορέτο που πήγε στη Ferrari, αλλά τον αντικατέστησαν δύο μεγάλα ταλέντα, ο Γερμανός Στέφαν Μπέλοφ και ο Αγγλος Μάρτιν Μπραντλ. Για την Toleman-Hart έκανε το ντεμπούτο του και κάποιος... Αϊρτόν Σένα! Στο Ρίο, ο Αλμπορέτο προηγήθηκε, αλλά είχε μια έξοδο και νίκησε ο Προστ, μπροστά από τους Ρόζμπεργκ, Ντε Αντζελις και Τσίβερ. Ο Πικέ προηγήθηκε στο Κιάλαμι, αλλά έμεινε από turbo κι έτσι ο Λάουντα πήρε μια άνετη νίκη, με τον Προστ να ανακάμπτει στη 2η θέση, ξεκινώντας με το εφεδρικό μονοθέσιο από πολύ πίσω, και τον Γουόργουικ 3ο.

Ενα αστέρι γεννιέται: ο Αϊρτόν Σένα έκανε το "γουρούνι" της Toleman να "πετάξει" στο βρεγμένο Μονακό και διεκδικούσε με αξιώσεις τη νίκη, όταν διεκόπη ο αγώνας... 

Ο Σένα δεν άργησε πολύ και κατέκτησε τον πρώτο του βαθμό... Στο Ζόλντερ, οι Ferrari 126 C4 έκαναν το 1-3 με τους Αλμπορέτο και Αρνού, με τον Γουόργουικ να τους χωρίζει. Στην Ιμολα, ο Προστ κατείχε το προβάδισμα από την αρχή μέχρι το τέλος, παρά ένα τετ-α-κε, ο Πικέ έμεινε από turbo, o Λάουντα από κινητήρα (προκαλώντας τους πανηγυρισμούς των τιφόζι) και ο Αρνού τερμάτισε 2ος με τον Ντε Αντζελις 3ο. Στην Ντιζόν, ο Ταμπέ προηγήθηκε, αλλά είχε προβλήματα με τα φρένα και το συμπλέκτη κι άφησε τον Λάουντα να τον περάσει, με τον Μάνσελ να συμπληρώνει την πρώτη τριάδα. Στο Μονακό έβρεξε κι έγινε "χαμός": ο Προστ προηγήθηκε του Μάνσελ, αλλά κατόπιν ο Αγγλος πέρασε στο προβάδισμα, αλλά πάτησε την άσπρη γραμμή που υστερεί σε πρόσφυση και συγκρούστηκε με τις μπαριέρες. Ο Προστ ξαναπέρασε μπροστά, αλλά έχανε πολύ έδαφος από τον 2ο Σένα, που μαζί με τον 3ο Μπέλοφ είχαν προσπεράσει τους... πάντες στο διάβα τους! Τότε, ο αλυτάρχης του αγώνα, Τζακι Ιξ, τον διέκοψε λόγω της μειωμένης ορατότητας προξενώντας τη μήνι του Σένα. Θα απονέμονταν οι μισοί βαθμοί... 

Ο Αλέν Προστ δικαιώθηκε με την απόφασή του να αφήσει τη Renault για τη McLaren-Porsche, καθώς κατέκτησε 7 νίκες, αλλά δεν αρκούσαν για να πάρει τον τίτλο...   

Στο Μόντρεαλ, ο Πικέ επέστρεψε στις νίκες, κρατώντας πίσω του τους Λάουντα και Προστ. Οι τεχνικοί της Brabham είχαν τοποθετήσει ένα ψυγείο λαδιού στο εμπρόσθιο τμήμα, με στόχο να βελτιώσουν την κατανομή βάρους, αλλά έκαψαν έτσι και τα πέλματα του ηρωικού Πικέ! Στο Λονγκ Μπιτς οι Πικέ, Προστ και Μάνσελ συγκρούστηκαν στην εκκίνηση, με την ευθύνη να αποδίδεται στον Αγγλο. Μετά τη νέα εκκίνηση, ο Πικέ κυριάρχησε, με τον Μπραντλ να ανεβαίνει από την 11η στη 2η θέση και να εγκαταλείπει, παραχωρώντας τη θέση του στη Lotus-Renault του Ντε Αντζελις, με τον ταχύτατο Ιταλό Τέο Φάμπι να καταλαμβάνει την 3η με την έτερη Brabham-BMW. Στο πρώτο GP που διεξήχθη ποτέ στο Ντάλας, η ζέστη ήταν αποπνικτική: η άσφαλτος ξεκολλούσε, πολλοί συγκρούστηκαν με τον τοίχο και νίκησε ο Ρόζμπεργκ μπροστά από τους Αρνού και Ντε Αντζελις. Ο ηρωικός Μάνσελ προηγήθηκε, αντιμετώπισε πρόβλημα με το κιβώτιο και έσπρωξε το μονοθέσιό του μέχρι τον τερματισμό στην 6η θέση καταρρέοντας αμέσως μετά από την εξάντληση. Η F1 δεν θα ξαναγυρνούσε ποτέ στο Ντάλας...

Ο Ντέρεκ Γουόργουικ υπήρξε ταχύς, αλλά δεν κατάφερε να νικήσει έναν αγώνα με τη Renault.  

Στο Μπραντς Χατς, ο Προστ εγκατέλειψε από κιβώτιο, με αποτέλεσμα ο Λάουντα να κατακτήσει τη νίκη, μπροστά από τους Γουόργουικ και Σένα. Στο Χόκενχαϊμ, οι Προστ και Λάουντα έκαναν το 1-2, με τον Γουόργουικ 3ο. Στο Τσέλτβεγκ, ο τοπικός ήρωας Λάουντα δικαίωσε τους πολυπληθείς υποστηρικτές του με μια ωραία νίκη, μπροστά από τους Πικέ και Αλμπορέτο. Ο Προστ είχε μια έξοδο, ενώ ήταν 2ος. Στο Ζάντβουρτ, ο Πικέ προηγήθηκε, μέχρι που είχε μια διαρροή λαδιού κι έτσι οι Προστ και Λάουντα έκαναν ένα ακόμη 1-2, με τον Μάνσελ να ακολουθεί. Στη Μόντσα, ο Λάουντα αποθεώθηκε από τους τιφόζι, καθώς πήρε μια κρίσιμη νίκη, έπειτα από τις εγκαταλείψεις των Προστ και Πικέ, με τον Αλμπορέτο 2ο και τον Πατρέζε 3ο. Στο νέο "κοντό" και μάλλον αδιάφορο Νίρμπουργκρινγκ, ο Προστ νίκησε με άνεση μπροστά από τους Αλμπορέτο και Πικέ, με τον Λάουντα 4ο έπειτα από ένα εντυπωσιακό τετ-α-κε. Στο φινάλε, στο Εστορίλ της Πορτογαλίας, ο Προστ νίκησε, αλλά ο Λάουντα (που εκείνη τη χρονιά δεν κατέκτησε ούτε μια pole-position!) με μια συναρπαστική ανάκαμψη έφτασε έως τη 2η θέση, που του αρκούσε να εξασφαλίσει τον 3ο και τελευταίο του τίτλο για... μισό βαθμό! 3ος τερμάτισε ο Σένα... 

Ο Κέκε Ρόζμπεργκ πήρε μια νίκη υπό αντίξοες συνθήκες για όλους, στο μοναδικό Grand Prix που διεξήχθη ποτέ στο Ντάλας, με τη Williams-Honda.

Ο Προστ νικά τον Αλμπορέτο

Ο Αλέν Προστ κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο, χάρη στη McLaren MP4/2B-TAG Porsche, που παρέμενε κορυφαία σε δυναμικό. Οσον αφορά τις μεταγραφές οδηγών, ο Νάιτζελ Μάνσελ πέρασε από τη Lotus-Renault στη Williams-Honda και το κενό του κάλυψε ο Αϊρτόν Σένα, που "έσπασε" το συμβόλαιό του με την Toleman και πλαισίωσε έτσι τον Ελιο Ντε Αντζελις. Οι McLaren, Ferrari και Renault διατήρησαν τις συνθέσεις τους, ενώ ο Ζακ Λαφίτ επέστρεψε στη Ligier (Renault), πλαισιώνοντας εκεί τον Αντρέα Ντε Τσέζαρις. Η Tyrrell επιτέλους μπήκε κι αυτή στο... "turbo club" κλείνοντας συμφωνία με τη Renault κι έχοντας οδηγούς τους φερέλπιδες Στέφαν Μπέλοφ και Μάρτιν Μπραντλ. Θα έπρεπε, ωστόσο, να ξεκινήσουν τη χρονιά με τους Ford V8 DFV Cosworth. Πολλές νέες ομάδες έκαναν την εμφάνισή τους, όπως η Minardi με τον Πιερλουίτζι Μαρτίνι, η γερμανική Zakspeed, ενώ ο "γκουρού" των Indycars, Καρλ Χάας, με τη βοήθεια της Beatrice ίδρυσε την ομώνυμη ομάδα και θα οδηγούσε για λογαριασμό της μια Lola, ο πρωταθλητής του 1980 Αλαν Τζόουνς, που επέστρεψε στην ενεργό δράση.

Ο "βασιλιάς της καταιγίδας": ο Αϊρτόν Σένα βρισκόταν σε δική του κλάση στο βρεγμένο Εστορίλ στο τιμόνι της Lotus-Renault, κατακτώντας την πρώτη νίκη της καριέρας του.

Στην πρεμιέρα, στο Ρίο, ο Αλμπορέτο πήρε την pole με την πολύ καλή Ferrari 156/85, αλλά τελικά τερμάτισε 2ος, λίγο πίσω από τον Προστ και μπροστά από τον Ντε Αντζελις. Στο βρεγμένο Εστορίλ, ο Σένα κυριάρχησε κατακτώντας την 1η του νίκη, μπροστά από τους Αλμπορέτο και Πατρίκ Ταμπέ (Renault). Στην Ιμολα, ο Σένα προηγήθηκε, μέχρι που έμεινε από βενζίνη (από το 1984 είχε τεθεί περιορισμός στην κατανάλωση στα 220 λίτρα, προκαλώντας αντιδράσεις), κατόπιν προηγήθηκε για μεγάλο διάστημα ο Γιόχανσον, αλλά είχε κι αυτός προβλήματα κατανάλωσης κι έπεσε 6ος κι έτσι νίκησε ο Ντε Αντζελις, μπροστά από τους Τιερί Μπουτσέν (Arrows-BMW) και Πατρίκ Ταμπέ (Renault). Πρώτος είχε πάρει την καρό σημαία ο Προστ, αλλά η McLaren του βρέθηκε λιποβαρής και ακυρώθηκε. Στο Μονακό, ο Αλμπορέτο "δώρισε" τη νίκη στον Προστ, χάρη σε δύο τετ-α-κε και 3ος τερμάτισε ο Ντε Αντζελις. Στο Μόντρεαλ, οι Lotus κατέλαβαν την πρώτη σειρά εκκίνησης, αλλά οι Ferrari των Αλμπορέτο-Γιόχανσον ήταν αυτές που έκαναν το 1-2, με τον Προστ 3ο. Στους δρόμους του Ντιτρόιτ, ο Σένα πήρε την pole, αλλά συγκρούστηκε, όπως και πολλοί άλλοι, με τις μπαριέρες κι έτσι νίκησε ο Ρόζμπεργκ με Williams, μπροστά από τους Γιόχανσον και Αλμπορέτο.

O Αλέν Προστ, έπειτα από τις αποτυχίες του 1983 και του 1984 κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο και μάλιστα τον εξασφάλισε δύο αγώνες πριν το τέλος.

Η Tyrrell του εκπληκτικού Μπέλοφ ήταν το τελευταίο μονοθέσιο που έπαιρνε βαθμούς με τον Ford DFV Cosworth, τερματίζοντας 4η, 18 χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Στο Πολ Ρικάρ, ο Πικέ νίκησε με τη Brabham-BMW, δίνοντας στην Pirelli την πρώτη της νίκη από τη Μόντσα του... 1957! Τον ακολούθησαν ο Ρόζμπεργκ και ο Προστ. Στο Σίλβερστοουν, η κατανάλωση ήταν και πάλι καθοριστικός παράγοντας: ο Ρόζμπεργκ κατέκτησε την ταχύτερη pole-position όλων των εποχών με μ.ω.τ. 259,005 χλμ./ώρα(!) ο Σένα προηγήθηκε, μέχρι που έμεινε από βενζίνη και ο Προστ νίκησε με ένα γύρο διαφορά από τους Αλμπορέτο και Λαφίτ! To γερμανικό GP διεξήχθη για πρώτη φορά στο μοντέρνο "κοντό" Νίρμπουργκρινγκ. Ο υπερταχύς Ιταλός Τέο Φάμπι πήρε την pole με την Toleman, οι δύο Ferrari ακούμπησαν στην 1η στροφή, αλλά στη συνέχεια ο Αλμπορέτο τους πέρασε όλους για να πάρει μια μεγαλειώδη νίκη, μπροστά από τους Προστ και Λαφίτ. Στο Τσέλτβεγκ, στην Αυστρία, είχαμε ένα μαζικό ατύχημα στην εκκίνηση. 

Οι Νέλσον Πικέ (Νο7) και Ρικάρντο Πατρέζε (Νο22) δεν καταφέρνουν να περάσουν "αλώβητοι" την περίφημη στροφή Ste. Devote στο Μονακό... 

Το "τοπικό είδωλο", ο Νίκι Λάουντα προηγήθηκε, αλλά εγκατέλειψε από turbo κι έτσι νίκησε ο ομόσταυλός του Προστ, με 2ο τον Σένα και 3ο τον Αλμπορέτο. Το ολλανδικό Ζάντβουρτ φιλοξένησε Grand Prix για τελευταία φορά στην ιστορία και έπειτα από συναρπαστική εξέλιξη, ο Λάουντα προσπέρασε τον Προστ και κατέκτησε την τελευταία νίκη της αμίμητης καριέρας του. Τις θέσεις 3-4 κατέλαβαν οι Σένα και Αλμπορέτο. Στη Μόντσα, ο Ρόζμπεργκ προηγήθηκε για μεγάλο διάστημα του αγώνα, αλλά εγκατέλειψε και νίκησε ο Προστ, μπροστά από τους Πικέ και Σένα. 
Ο Αλμπορέτο εγκατέλειψε και λόγω τεχνικών προβλημάτων με τα turbo, δεν θα τερμάτιζε ποτέ στη συνέχεια της σεζόν... Στο Σπα, ο Σένα πήρε τη νίκη, μπροστά από τον Μάνσελ και τον Προστ.

Οι Μάνσελ και Σένα μονομαχούν στην πρώτη στροφή στο Μπραντς Χατς. Από αυτήν βγήκε πρώτος ο Σένα, αλλά ο Μάνσελ ήταν αυτός που επικράτησε, κατακτώντας την πρώτη του νίκη... 

Στο Grand Prix Ευρώπης, στο Μπραντς Χατς, στην Αγγλία, ο Γάλλος εξασφάλισε τον τίτλο χάρη σε μια 4η θέση, με τον Μάνσελ να κατακτά την 1η του νίκη, μπροστά από τους Σένα και Ρόζμπεργκ. Στο Κιάλαμι της Νοτίου Αφρικής, η Williams-Honda έκανε το 1-2 με τους Μάνσελ και Ρόζμπεργκ να προηγούνται του Προστ, ενώ στην "αυλαία" στο περίφημο σιρκουί πόλης της Αδελαϊδας, στην Αυστραλία, όπου για πρώτη φορά γινόταν GP, ο Ρόζμπεργκ νίκησε ξανά, μπροστά από τους Λαφίτ και Φιλίπ Στρεφ (Γάλλος με Ligier-Renault). Ο Λάουντα εγκατέλειψε, οριστικά πλέον, την ενεργό δράση, το ίδιο και η Renault, έπειτα από μια άσχημη χρονιά. 

O Μικέλε Αλμπορέτο έκανε ένα εκπληκτικό πρώτο μισό της σεζόν, αλλά η αιφνιδιαστική απόφαση της Ferrari να αντικαταστήσει τα turbo της ΚΚΚ με αυτά της Garett, τον "καταβαράθρωσε" στη συνέχεια...

Η McLaren πήρε τον τίτλο των Κατασκευαστών από τη Ferrari για 8 βαθμούς. Στους αγώνες αντοχής, δύο πολύ μεγάλα ταλέντα της Γερμανίας χάθηκαν: ο Στέφαν Μπέλοφ (παγκόσμιος πρωταθλητής της κατηγορίας με Porsche 962) στο Σπα και ο Μάνφρεντ Βίνκελχοκ (αδελφός του Τζο) στο Μόσπορ Παρκ στον Καναδά...

Προστ... την τελευταία στιγμή

Το 1986 είχαμε μια από τις πλέον δραματικές μάχες για τον τίτλο. Στον τελευταίο αγώνα στην Αδελαϊδα, ο επικεφαλής στη βαθμολογία Μάνσελ είχε ένα λάστιχο, ο ομόσταυλός του Νέλσον Πικέ χρειάστηκε να κάνει ένα προληπτικό πιτ-στοπ κι έτσι ο Αλέν Προστ νίκησε τον αγώνα και τον τίτλο. 
Οι μεταγραφές ήταν σημαντικές: η McLaren κάλυψε το κενό τού Λάουντα με τον Ρόζμπεργκ και τη θέση του Φινλανδού στη Williams πήρε ο Πικέ. Η Lotus ήθελε τον Ντέρεκ Γουόργουικ, αλλά ο Σένα δεν επιθυμούσε έναν κορυφαίο οδηγό δίπλα του κι έτσι επιλέχθηκε ο Σκότος Τζόνι Νταμφρίς. Ο Ελιο Ντε Αντζελις μεταπήδησε στη Brabham. Η Toleman αγοράστηκε από την οικογένεια Μπενετόν και μετονομάσθηκε σε... Benetton, με οδηγούς τους Γκέρχαρντ Μπέργκερ και Τέο Φάμπι και κινητήρες από την BMW. Στην πρεμιέρα, στο Ρίο, ο Πικέ πήρε τη νίκη μπροστά στο κοινό του επικρατώντας των Σένα, Λαφίτ και Αρνού (οι δύο Γάλλοι με Ligier-Renault).

Το οπίσθιο αριστερό λάστιχο του Νάιτζελ Μάνσελ έχει "εκραγεί" 18 γύρους πριν το τέλος του τελευταίου αγώνα στην Αδελαϊδα και μαζί έχει χάσει ένα σίγουρο πρωτάθλημα... 

Στην Ισπανία, στη Χερέθ, οι Σένα και Μάνσελ είχαν μια τρομερή μονομαχία, με τον Βραζιλιάνο να επικρατεί για... 14 χιλιοστά του δλ., με τον Προστ 3ο. Στην Ιμολα, ο Σένα προηγήθηκε, αλλά εγκατέλειψε από πλήμνη, το ίδιο και ο Ρόζμπεργκ, αλλά έπεσε 5ος, λόγω προβλημάτων κατανάλωσης (η μέγιστη επιτρεπτή κατανάλωση είχε περιοριστεί περαιτέρω στα 195 λίτρα...) κι έτσι νίκησε ο Προστ, μπροστά από τους Πικέ, Μπέργκερ και Γιόχανσον. Στο Μονακό, ο Προστ νίκησε τον Σένα (3ος), με τον Ρόζμπεργκ να τους χωρίζει. Στις δοκιμές, που ακολούθησαν, στο Πολ Ρικάρ, ο αξιαγάπητος Ελιο Ντε Αντζελις έχασε τη ζωή του... 

O Αλέν Προστ σηκώνει το τρόπαιο του νικητή και πανηγυρίζει το 2ο τίτλο του στο πόντιουμ της Αδελαϊδας. Οι Νέλσον Πικέ (αριστερά) και Στέφαν Γιόχανσον παρακολουθούν... 

Στο Σπα, ο Μάνσελ πήρε μια ωραία νίκη, μπροστά από τους Σένα και Γιόχανσον. Σε άλλες μορφές αγώνων, ο πρώην οδηγός της Osella Τζο Γκάρτνερ πέθανε στις 24 ώρες του Λε Μαν, ενώ ο αστέρας της Arrows, Μαρκ Σούρερ τραυματίσθηκε βαριά σε ένα ράλλυ. Στο Μόντρεαλ, ο Μάνσελ νίκησε ξανά, μπροστά από τους Προστ και Πικέ. Στο Ντιτρόιτ ο Σένα επέστρεψε στις νίκες, ενώ πολύ καλά τα πήγαν οι Ligier, με τον Λαφίτ 2ο, μπροστά από τον Προστ και τον Αλμπορέτο με τη μη ανταγωνιστική Ferrari F186. 
H FIA αποφάσισε, κόντρα στη θέληση της Ferrari να μειώσει τη μέγιστη επιτρεπτή κατανάλωση, αλλά και την πίεση υπερπλήρωσης, ενώ πίεζε για το εγγύς μέλλον για την υιοθέτηση 8κύλινδρων ατμοσφαιρικών κινητήρων. Ο Εντσο Φεράρι απάντησε κατασκευάζοντας ένα μονοθέσιο για τη Formula... Indy, το οποίο, όμως, δεν έτρεξε ποτέ, καθώς του επετράπη, τουλάχιστον, η μελλοντική χρήση 12κύλινδρων κινητήρων. 

Πόλεμος στη Williams: ο Νέλσον Πικέ, ενώ προηγείται του Νάιτζελ Μάνσελ στην Αυστρία. Οι δύο οδηγοί στέρησαν ο ένας από τον άλλο πολύτιμους βαθμούς και κερδισμένος βγήκε ο "τρίτος" Προστ. 

Στο Πολ Ρικάρ, ο Μάνσελ πήρε την 3η του νίκη, μπροστά από τον Προστ, τον Πικέ και τον Ρόζμπεργκ, που είχε έλθει αρκετές φορές 4ος. Στο Μπραντς Χατς, τίποτε δεν μπορούσε να σταματήσει τον Μάνσελ: πήρε την pole, στον 1ο γύρο του έσπασε ένα ημιαξόνιο, αλλά ο αγώνας διεκόπη λόγω ενός μαζικού ατυχήματος στο οποίο ο Λαφίτ έσπασε τα πόδια του. Μετά τη νέα εκκίνηση ο Μάνσελ κυριάρχησε με 2ο τον Πικέ. 3ος ήταν ο σταθερότατος Προστ. Το γερμανικό GP επέστρεψε στο Χόκενχαϊμ και ο Πικέ νίκησε μπροστά από τους Σένα, Μάνσελ και Αρνού. Στο ντεμπούτο της Formula 1 στην Ανατολική Ευρώπη, στο Χουνγκαρόρινγκ της Βουδαπέστης, 200.000 θεατές έδωσαν το "παρών" και ο Πικέ χάρη στο "στρωτό" του στιλ νίκησε μπροστά από τους Σένα, Μάνσελ και Γιόχανσον. Στο Τσέλτβεγκ η ισχύς του κινητήρα της BMW "μέτρησε" και στις δοκιμές οι Φάμπι και Μπέργκερ έκαναν το 1-2.

Ο Αλέν Προστ ενώ κινείται αργά προς τη νίκη στο Τσέλτβεγκ, καθώς ο κινητήρας του στις τελικές φάσεις του αγώνα εμφάνιζε διαλείψεις. 
Ο Μπέργκερ προηγήθηκε, μέχρι που ένα turbo του "έσκασε" και έτσι νίκησε η πολύ αξιόπιστη και οικονομική McLaren MP4/2C TAG-Porsche του Αλέν Προστ, μπροστά από τις Ferrari των Αλμπορέτο, Γιόχανσον και τις Beatrice Lola-Ford Turbo των Τζόουνς και Ταμπέ. Στη Μόντσα ο Φάμπι πήρε και πάλι την pole, αλλά στον αγώνα οι Πικέ και Μάνσελ έκαναν το 1-2 για τη Williams-Honda, με τους Γιόχανσον και Ρόζμπεργκ να ακολουθούν. Στο αγαπημένο του Εστορίλ, ο Μάνσελ πήρε μια πειστική νίκη μπροστά από τους Προστ, Πικέ και Σένα. 

BMW Power: Ο Αυστριακός Γκέρχαρντ Μπέργκερ νίκησε στο Μέξικο Σίτι και κατέλαβε την πρώτη θέση εκκίνησης στο Τσέλτβεγκ, χάρη στην ισχύ της Benetton-BMW και τα ελαστικά της Pirelli.

"Περίεργος" ο επίλογος 
Ο προτελευταίος αγώνας έγινε στο σιρκουί του Μέξικο Σίτι, στο οποίο η Formula 1 επέστρεφε για πρώτη φορά από το μακρινό 1970. Χάρη στην αντοχή των ελαστικών της Pirelli ο Γκέρχαρντ Μπέργκερ κατέκτησε την πρώτη του νίκη με τη Benetton-BMW, μπροστά από τους Προστ, Σένα, Πικέ και Μάνσελ. Η συνέχεια, στον κρίσιμο τελευταίο αγώνα της Αδελαϊδας, έγινε γνωστή σε άλλο σημείο του κειμένου, με τον Προστ να κατακτά το 2ο (συνεχόμενο) τίτλο του και τη Williams να περιορίζεται στον τίτλο των Κατασκευαστών...

3ος τίτλος για τον Πικέ

Οι οδηγοί της Williams-Honda, Νέλσον Πικέ και Νάιτζελ Μάνσελ πάλεψαν για τον τίτλο όλη τη χρονιά, μέχρι που ένα ατύχημα στη Σουζούκα έθεσε εκτός παιχνιδιού τον Μάνσελ κι έδωσε στον Πικέ τον 3ο τίτλο του. Το κόστος εξέλιξης των κινητήρων turbo είχε διογκωθεί κι έτσι αποφασίστηκε το πέρασμα, από το 1989, σε ατμοσφαιρικούς κινητήρες 3,5 λίτρων. Για τέτοιους κινητήρες θα ίσχυε, αυτόν και τον επόμενο χρόνο, το Κύπελλο "Τζιμ Κλαρκ". Η Ford Cosworth ετοίμασε τον V8 DFZ και τον διέθεσε στην Tyrrell και στη Benetton (η Beatrice αποσύρθηκε), με την πρώτη να κυριαρχεί. Οδηγοί των δύο ομάδων ήταν οι Τζόναθαν Πάλμερ-Φιλίπ Στρεφ και Τέο Φάμπι-Τιερί Μπουτσέν, αντίστοιχα. Η Renault έπαψε να χορηγεί και κινητήρες και η Lotus έκλεισε συμφωνία με τη Honda, παίρνοντας και τον Σατόρου Νακατζίμα. Ο Μπέργκερ πλαισίωσε τον Αλμπορέτο στη Ferrari και ο Γιόχανσον τον Προστ στη McLaren. Δύο νέες ομάδες ήταν η ιταλική AGS και η Larrousse του πρώην οδηγού και μάνατζερ της Renault Sport, Ζεράρ Λαρούς. 

King of the streets: ο Αϊρτόν Σένα στο δρόμο για την κατάκτηση της νίκης στους... δρόμους του Ντιτρόιτ. Την ίδια χρονιά επικράτησε και στο Μονακό. 

Στο Ρίο, ο Προστ νίκησε, μπροστά από τον Πικέ και τους Γιόχανσον και Μπέργκερ. Στην Ιμολα, στις δοκιμές, ο Πικέ είχε μια σφοδρή έξοδο στην καμπή "Tamburello" (εκεί που θα σκοτωνόταν ο Σένα 7 χρόνια αργότερα...) και δεν έτρεξε στον αγώνα. Στη συνέχεια, σύμφωνα με δήλωσή του, ποτέ δεν θα ήταν ο ίδιος πιλότος ξανά... ο Μάνσελ προσπέρασε τον Σένα, με τους Αλμπορέτο-Γιόχανσον να κάνουν το 3-4 για τη Ferrari. Στο Σπα ο αγώνας διεκόπη στο 2ο γύρο όταν οι δύο Tyrrell συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Μετά τη νέα εκκίνηση, η 
McLaren-TAG Porsche έκανε το 1-2 με τους Προστ-Γιόχανσον, με τον Ντε Τσέζαρις να ακολουθεί με τη Brabham-BMW. Στο Μονακό ο Μάνσελ προηγήθηκε, μέχρι που έμεινε από turbo. Ετσι, ο Σένα πήρε τη νίκη μπροστά από τους Πικέ, Αλμπορέτο και Μπέργκερ. Στο Ντιτρόιτ ο Μάνσελ αντιμετώπισε κράμπες πέφτοντας 5ος κι έτσι ο Σένα νίκησε με άνεση μπροστά από τους Πικέ, Προστ και Μπέργκερ. Στο Πολ Ρικάρ, ο Μάνσελ απάντησε με νίκη και pole, με 2ο τον Πικέ και 3ο τον Προστ. Στο Σίλβερστοουν ο Μάνσελ, αφού έχασε χρόνο σε ένα πιτ-στοπ, έφτασε σαν "δαιμονισμένος" τον Πικέ και τον προσπέρασε εκπληκτικά στη στροφή "Stowe" (εκεί που έσπασε το πόδι του ο Μ. Σουμάχερ). Οι Σένα και Νακατζίμα έκαναν το 3-4 για τη Lotus-Honda. 

Οι Σένα (αριστερά) και Μάνσελ (δεξιά) συγκρατημένα χαρούμενοι παρακολουθούν τον Πικέ να υψώνει το τρόπαιο του νικητή στη Μόντσα. 

Ο Μάνσελ είχε ένα άσχημο ατύχημα στον προτελευταίο αγώνα στη Σουζούκα και η σεζόν του τελείωσε "πάνω στο καλύτερο"... 

Ο Πικέ κερδίζει έδαφος 
Ο Μάνσελ πήρε την pole και στο Χόκενχαϊμ, αλλά εγκατέλειψε από κινητήρα και ο Πικέ πήρε τη νίκη μπροστά από τους Γιόχανσον, Σένα και Στρεφ. Μονάχα 7 μονοθέσια τερμάτισαν, καθώς πολλά turbo "έσπασαν". Η ιστορία επαναλήφθηκε στο Χουνγκαρόρινγκ, με τον Μάνσελ να εγκαταλείπει επικεφαλής και τον Πικέ να νικά μπροστά από τους Σένα και Προστ. Στο Τσέλτβεγκ έγινε ο τελευταίος αγώνας στην κλασική του μορφή με τις "ανδρικές" καμπές κι έπειτα από δύο μαζικά ατυχήματα σε ισάριθμες εκκινήσεις ο Μάνσελ νίκησε τον Πικέ, με τους Φάμπι-Μπουτσέν να κάνουν το 3-4 για τη Benetton-Ford. Στη Μόντσα, ο Πικέ νίκησε ξανά μπροστά από τους "μισητούς" του Σένα και Μάνσελ. Στο Εστορίλ, ο poleman Μπέργκερ προηγήθηκε για μεγάλο διάστημα του αγώνα, αλλά ο Προστ με τη γνωστή "στρωτή" και ταχύτατη οδήγηση τον έφτασε και τον προσπέρασε 3 γύρους πριν το τέλος, καταρρίπτοντας το ρεκόρ νικών του Τζάκι Στιούαρτ με 28. Ο Πικέ τερμάτισε 3ος, ενώ ο Μάνσελ δεν κατετάγη... 

Στο τιμόνι της εκπληκτικής Williams FW11 Β-Honda ο Νέλσον Πικέ κατέκτησε τον 3ο του τίτλο, χωρίς να αποφύγει έναν τρομερό "ψυχολογικό πόλεμο" εντός κι εκτός πίστας με τον Νάιτζελ Μάνσελ. 

Αδιέξοδο για τον Μάνσελ 
Στη Χερέθ, ο Αγγλος απάντησε με νίκη μπροστά από τους Προστ, Γιόχανσον και Πικέ. Στο Μέξικο Σίτι ο αγώνας διεκόπη στα δύο λόγω ενός σφοδρού ατυχήματος της Arrows-Megatron του Γουόργουικ, που δεν έπαθε τίποτε. Ο Μάνσελ νίκησε ξανά μειώνοντας περαιτέρω τη διαφορά του από τον Πικέ, που κατετάγη 2ος, μπροστά από τη Brabham-BMW του Ρικάρντο Πατρέζε και την Arrows του Εντι Τσίβερ. Η Ιαπωνία είχε και πάλι δικό της Grand Prix, στη Σουζούκα, έξω από την Οζάκα, για πρώτη φορά από το μακρινό 1976, όταν ο Χαντ είχε πάρει τον τίτλο από τον Λάουντα στο Φούτζι. Ολα κρίθηκαν στις δοκιμές, με τον Μάνσελ να έχει μια έξοδο και να σπάει δύο σπονδύλους, βγαίνοντας εκτός για το υπόλοιπο της σεζόν. Ο Πικέ, ειρωνικά, δεν πήρε βαθμό ούτε σ' αυτόν τον αγώνα, ούτε στον τελευταίο, στην Αδελαϊδα. Και στα δύο αυτά Grand Prix, αντίθετα, κυριάρχησε ο Μπέργκερ με την ανεβασμένη Ferrari F187/88C, μπροστά από τους Σένα, Γιόχανσον και Αλμπορέτο στη Σουζούκα και μπροστά από τους Αλμπορέτο (o 2ος Σένα ακυρώθηκε λόγω παράνομων φρένων), Μπουτσέν και Πάλμερ στην Αδελαϊδα. Ο Πάλμερ ήταν και ο νικητής του Κυπέλλου "Τζιμ Κλαρκ"...

To 1987 δεν ήταν η καλύτερη χρονιά του Αλέν Προστ, αλλά κατάφερε να καταρρίψει το ρεκόρ νικών του Τζάκι Στιούαρτ.