Βασίλης Λεβέντης

  Βιογραφία

Ο Βασίλης Λεβέντης γεννήθηκε το 1951 στη Μεσσήνη Μεσσηνίας, τέταρτο παιδί του Απόστολου και της Γρηγορίας Λεβέντη.
Η οικογένεια Λεβέντη μετοίκησε στον Πειραιά, όπου ο Βασίλης Λεβέντης τελείωσε το δημοτικό και το Γυμνάσιο.
Το 1969 ο Βασίλης Λεβέντης εισήλθε τέταρτος στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, σχολή πολιτικών Μηχανικών.
Κατά τη διάρκεια του αντιδικτατορικού αγώνα (1970-74), ο Βασίλης Λεβέντης, φοιτητής του Πολυτεχνείου, λειτούργησε πολύγραφο και με επιτελείο συμφοιτητών του, διένειμε προκηρύξεις, καλώντας τους Αθηναίους σε εξέγερση ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς. Ο πολύγραφος ταλαιπώρησε τη χούντα και κράτησε υψηλό το φρόνημα των Αθηναίων σε μια δύσκολη περίοδο για τον τόπο.
Με την πολιτική πρωτοασχολήθηκε το 1982, οπότε και έθεσε υποψηφιότητα για Δήμαρχος του Πειραιά.
Το 1984 ίδρυσε το πρώτο Οικολογικό κόμμα στην Ελλάδα, και το 1992 συνέδριο αποφάσισε την ίδρυση της ΕΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΩΩΝ.
Το 1990, ο Βασίλης Λεβέντης λειτούργησε τον τηλεοπτικό σταθμό ΚΑΝΑΛΙ 40, που στη συνέχεια μετεξελίχτηκε σε Extra Channel..
Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ έλαβε μέρος σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μετά το 1992, με πληρότητα συνδυασμών σε όλη τη χώρα.
Το πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα, φοβούμενο την αύξηση της δύναμης του Βασίλη Λεβέντη, τον πολεμάει αδίστακτα και ανελέητα. Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις επιχειρείται αφάνεια του Βασίλη Λεβέντη και των συνεργατών του.
Ωστόσο, η περίοδος αυτή είναι περίοδος σκληρών αγώνων, και η επιρροή του Βασίλη Λεβέντη στην ελληνική κοινωνία διαρκώς αυξάνεται.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρώτη επαφή του Βασίλη Λεβέντη με την πολιτική έγινε όταν, σε ηλικία 23 χρόνων, συνέβαλε στην συγγραφή των άρθρων 21 και 24 του Συντάγματος του 1975, ως ουσιώδης συνεργάτης του πρύτανη του ΕΜΠ Κυπριανού Μπίρη.
Το έργο και η προσφορά του Βασίλη Λεβέντη ξεπερνούν τα όρια της Ελλάδας, αφού ο ίδιος γνωρίζεται καλά με κορυφαίους πολιτικούς της Δυτικής Ευρώπης και αρθρογραφεί συχνά στον ξένο Τύπο.

<<... Πολλές φορές, στην πολιτική μου πορεία, ένοιωσα πικρία, αισθάνθηκα την αδικία, γνώρισα τον πόνο, βλέποντας τον κόσμο, να εξαπατάται και να παγιδεύεται, από τα ανέντιμα μέσα και τις πλάγιες μεθόδους των αντιπάλων μας.
Το να αγαπάς και να αγωνίζεσαι για τον απλό κόσμο και μετά να βλέπεις τον κόσμο αυτό, να πέφτει θύμα των υποσχέσεων και της προπαγάνδας ασήμαντων πολιτικάντηδων, δεν είναι μικρή δοκιμασία. Ο λαός μας όμως, όσα λάθη και αν έχει κάνει, είναι ο ομορφότερος λαός του κόσμου. Μπορεί οι περιπέτειες και οι απογοητεύσεις, να τον έχουν κάνει δύσπιστο και καχύποπτο, έχει ωστόσο μεγάλες αρέτες, ανεξάντλητη θέληση, αλάνθαστο αισθητήριο, χαρίσματα που γρήγορα τον μεταβάλλουν, από αδιάφορο πλήθος, σε ορμητικό χείμαρρο. Για αυτό το λαό αξίζει να αγωνιστούμε πιο σκληρά και να υποβληθούμε σε κάθε θυσία. Το δίκαιο αργά ή γρήγορα επικρατει.

  Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)

  Βιογραφία
  Ηχητικό ντοκουμέντο

Ηγέτης της "χρυσής νεολαίας" της εποχής του στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Το 1914 συναντιέται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη Γερμανία και τον προσφωνεί ως εκπρόσωπος των Ελλήνων Φοιτητών. Τον ίδιο χρόνο ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον διορίζει νομάρχη Λέσβου και το 1916 αναλαμβάνει διευθυντής του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού. Το 1916 η κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης τον τοποθετεί γενικό διοικητή Αιγαίου. Μετά την ήττα του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1920 παρέμεινε μέχρι το 1921 στην Κωνσταντινούπολη. Τον Ιούνιο 1922 υπερασπίστηκε τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου στη Δίκη της Λαμίας, για το "Δημοκρατικό Μανιφέστο". Στην επανάσταση του 1922 διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος της και συντάκτης των βασικών κειμένων της, καθώς και του κατηγορητηρίου με βάση το οποίο παραπέμφθηκαν σε δίκη στο Έκτατο Στρατοδικείο οι Έξι. Διετέλεσε, μετά το 1923, πολλές φορές υπουργός και το 1930 ως υπουργός Παιδείας έθεσε τις βάσεις για την αναδιοργάνωση και τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης. Αντιτάχθηκε στην επαναφορά της μοναρχίας και εξορίστηκε. Μετά την αμνηστία επανήλθε στην Αθήνα και ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός που αρνήθηκε ψήφο στην κυβέρνηση Ι.Μεταξά. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου τον εξόρισε μέχρι το Νοέμβριο 1940. Το 1942 συνελήφθηκε και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς. Τον Απρίλιο 1944 διέφυγε στη Μέση Ανατολή και το Σεπτέμβριο 1944 σχημάτισε ως πρωθυπουργός την κυβέρνηση "Εθνικής Ενώσεως". Η κυβέρνηση "Εθνικής Ενώσεως" με πρωθυπουργό το Γεώργιο Παπανδρέου ήταν η κυβέρνηση απελευθέρωσης της Ελλάδας τον Οκτώβριο 1944.

Η διάσταση απόψεων για την αντιμετώπιση των "δεκεμβριανών" οδήγησε σε παραίτηση το Γεώργιο Παπανδρέου. Διετέλεσε πολλές φορές υπουργός και αντιπρόεδρος κυβερνήσεων. Το 1961 δημιούργησε με το Σοφοκλή Βενιζέλο και άλλους κεντρώους ηγέτες την Ένωση Κέντρου και μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 1961 κύρηξε ανένδοτο αγώνα κατά της κυβέρνησης του Κ.Καραμανλή για τη βία και τη νοθεία κατά τη διενέργεια των εκλογών. Το 1963 και το 1964 σχημάτισε μετά από τις αντίστοιχες εκλογικές νίκες της ΕΚ κυβερνήσεις. Το 1965 εξαναγκάσθηκε από το βασιλιά Κωνσταντίνο σε παραίτηση, την οποία ακολούθησε η αποστασία μεγάλης ομάδας βουλευτών της ΕΚ, με τη στήριξη των οποίων σχηματίστηκαν οι διαδοχικές βασιλικές κυβερνήσεις Νόβα, Τσιριμώκου και Στεφανόπουλου.

Η δικτατορία των συνταγματαρχών αρχικά συνέλαβε το Γεώργιο Παπανδρέου και στη συνέχεια τον έθεσε σε "κατ' οίκον" περιορισμό στο Καστρί. Στις 21 Απριλίου 1968, στην πρώτη "επέτειο" της δικτατορίας, μεταδόθηκε ηχογραφημένο μήνυμα του Γεωργίου Παπανδρέου από το BBC, με το οποίο έψεγε δριμύτατα τους πραξικοπηματίες και καλούσε σε αντίσταση τον ελληνικό λαό. Μετά την ενέργεια του αυτή άρχισε μια μεγάλη ταλαιπωρία για το Γεώργιο Παπανδρέου, η οποία επιβάρυνε την επισφαλή υγεία του και τον οδήγησε την 1η Νοεμβρίου 1968 στο θάνατο. Η κηδεία του "Γέρου της Δημοκρατίας" ήταν η πρώτη καθολική – παλλαϊκή διαμαρτυρία κατα της απριλιανής φασιστικής χούντας. Ο Γεώργιος Παπανδρέου υπήρξε αληθινός ηγέτης και πολιτικός με σπάνιες ευαισθησίες. Ήταν ο μεγαλύτερος κοινοβουλευτικός ρήτορας του αιώνα μας. Υπήρξε ένας από τους τρείς ηγέτες της δημοκρατικής παράταξης (μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου) που κατάφερε να τη συσπειρώσει και να την οδηγήσει στο θρίαμβο του 53% το 1964.

  Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)

  Βιογραφία
  Ηχητικό ντοκουμέντο 1917

Ο μεγαλύτερος Έλληνας πολιτικός του 20ου αιώνα. Μαζί με τους Ιωάννη Καποδίστρια και Χαρίλαο Τρικούπη είναι οι πολιτικοί ηγέτες που διαμόρφωσαν την ιστορική πορεία και την εθνική ζωή της σύγχρονης Ελλάδας. Το 1887 εκλέχθηκε βουλευτής Κυδωνιών και η διαφωνία του το 1901 με τον ύπατο αρμοστή πρίγκιπα Γεώργιο τον ανέδειξε πρωταγωνιστή πολιτικών εξελίξεων στην Κρήτη. Η επανάσταση του 1905 στο Θέρισο τον καθιερώνει ως ηγέτη της επαναστατημένης Μεγαλονήσου. Το 1908 κήρυξε την Ένωση με την Ελλάδα. Η επανάσταση στο Γουδί το 1909 τον τοποθετεί στο επίκεντρο των εθνικών εξελίξεων, με την ανάληψη της θέσης του πολιτικού συμβούλου του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Το Σεπτέμβριο 1910 έρχεται στην Αθήνα, τον Οκτώβριο σχηματίζει κυβέρνηση και το Δεκέμβριο αναδεικνύεται νικητής των εκλογών. Το 1911 αναθεωρεί το Σύνταγμα και προκυρήσσει νέες εκλογές για το Μάρτιο 1912, τις οποίες κερδίζει με μεγάλη πλειοψηφία. Ανασυγκροτεί τη διοίκηση και την οικονομία και προωθεί τον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Εξοπλίζει τις ένοπλες δυνάμεις και αναδεικνύεται ο ουσιαστικός ηγέτης της εθνικής εξόρμησης του 1912-1913 που υπερδιπλασίασε την Ελλάδα. Μετά τον εθνικό διχασμό που δημιούργησε η πολιτική του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' οδηγεί το έθνος στο θρίαμβο της συνθήκης των Σεβρών (28 Ιουλίου 1920), με την οποία υλοποιήθηκαν τα όνειρα του ελληνισμού. Δημιούργησε την Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλλασών. 

Τον ίδιο χρόνο έγινε εναντίον του στο Παρίσι δολοφονική απόπειρα. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα θριαμβευτής και ανακυρήχθηκε "Άξιος του Έθνους" για να ηττηθεί στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Διάσκεψη της Λωζάννης και μετά τη μικρασιατική καταστροφή διαπραγματεύτηκε τη Συνθήκη Ειρήνης με την Τουρκία (Ιούλιος 1923). Επανέρχεται στην Ελλάδα το 1924, εκλέγεται πρόεδρος της Βουλής και στη συνέχεια σχηματίζει βραχύβια κυβέρνηση. Διαφωνεί με τη διαδικασία ανακύρξης της Αβασίλευτης Δημοκρατίας πριν από τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος και μετά από σύγκρουση με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου αναχωρεί και πάλι για το Παρίσι. Επανέρχεται το 1928, σχηματίζει κυβέρνηση και μετά τη νίκη του στις εκλογές του Αυγούστου 1928 κυβερνά τη χώρα μέχρι το 1932. Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, παρέχει ψήφο ανοχής σε κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος με πρωθυπουργό τον Παναγή Τσαλδάρη. Το 1933, μετά το αποτυχημένο κίνημα του Πλαστήρα, στις 6 Ιουνίου, γίνεται δολοφονική απόπειρα εναντίον του στη Λεωφόρο Κηφισίας. Το 1935 συγκατατίθεται στην οργάνωση κινήματος "βενιζελικών" αξιωματικών το οποίο αποτυγχάνει. Το Μάιο 1935 καταδικάζεται ερήμην με το Νικόλαο Πλαστήρα σε θάνατο. Στις 17 Μαρτίου 1936 ο Ελευθέριος Βενιζέλος πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στο Παρίσι. Εξέλιπε ο εθνικός ηγέτης, ο Εθνάρχης, που καθόρισε για 25 χρόνια την πορεία της χώρας και επηρέασε κυριαρχικά την εθνική ζωή για μισό, τουλάχιστον, αιώνα.

Τάφηκε στο Ακρωτήρι με την ψυχή του Έθνους να τον συνοδεύει. Ο θάνατος του διευκόλυνε τις εξελίξεις που ακολούθησαν και είχαν μεγάλο κόστος για τον ελληνικό λαό. Στον τάφο του χαράκτηκε ο "Επιτάφιος" του, που είχε εκφωνήσει στη Βουλή το 1932: "Ο προκείμενος νεκρός ήτο ένας αληθινός άνδρας με θάρρος μεγάλο, με αυτοπεποίθησιν και δι' εαυτόν και δια τον λαό τον οποίο εκλήθη να κυβερνήση. Ίσως έκαμε πολλά σφάλματα, αλλά ποτέ του δεν απέλειψε το θάρρος, ποτέ δεν υπήρξε μοιρολάτρης, διότι ποτέ δεν επερίμενε από την μοίραν του να ίδη την χώραν του προηγμένην, αλλά έθεσε εις την υπηρεσίαν της όλον το πύρ το οποίο είχε μέσα του – κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν". Αυτός ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

  Νικόλαος Πλαστήρας (1883-1953)

  Βιογραφία

Στρατιωτικός, συμμετείχε στην επανάσταση στο Γουδί το 1909. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και η γενναιότητα του, του προσέδωσε το προσωνύμιο του "Μαύρος Καβαλάρη". Συμμετείχε σε όλες τις πολεμικές προσπάθειες και υπήρξε ήρωας της μικρασιατικής εκστρατείας. Μετά την κατάρρευση του μετώπου τον Αύγουστο 1922, ηγείται στρατιωτικής επανάστασης με τους Στ. Γονατά και Δ. Φωκά. Ανακυρήχθηκε από την Εθνοσυνέλευση "άξιος της πατρίδος" και του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιστρατήγου. Το 1933 οργανώνει κίνημα για να εμποδίσει την ανάληψη της εξουσίας από το Λαϊκό Κόμμα. Μετά την αποτυχία του κινήματος παραδίδει την εξουσία στον Αλέξανδρο Οθωναίο και διαφεύγει στο εξωτερικό.

Επιστρέφει στην Ελλάδα μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και απο τότε συμμετέχει στην πολιτική ζωή μέχρι το θάνατο του. Διατέλεσε τρείς φορές πρωθυπουργός (1945, 1950 και 1951). Το 1950 ίδρυσε την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου (ΕΠΕΚ). Το τέλος της ζωής του και της πρωθυπουργικής του θητείας συνδυάστηκε με την εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη όταν η επισφαλής υγεία του δεν του έδινε τη δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής. Ο Ν. Πλαστήρας υπήρξε μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και το Γεώργιο Παπανδρέου, ο πιό αγνός πολιτικός ηγέτης του αιώνα μας.

  Γεώργιος Μαύρος (1909-1995)

  Βιογραφία

  Η δημοκρατία σε κρίση       Democracy at Bay

Ο Γεώργιος Μαύρος γεννήθηκε στο Καστελλόριζο το 1909. Σπούδασε νομικά και διατέλεσε υφηγητής του Διεθνούς Ιδιωτικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών (1938 – 1942). Θαυμαστής του Ελευθερίου Βενιζέλου πολιτεύτηκε και εκλέχθηκε βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων (1946) και αργότερα με την Ένωση Κέντρου. Συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου στον Ανένδοτο Αγώνα έγινε υπουργός Συντονισμού (1964) και στη συνέχεια διοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Διώχθηκε από τη δικατορία και το 1974 ανέλαβε αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Παράλληλα εξελέγη πρόεδρος της Ένωσης Κέντρου που στις εκλογές του 1974 αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση. Το 1976 η Ε.Κ. μετονομάσθηκε σε ΕΔΗΚ αλλά μετά την αποτυχία του κόμματος στις εκλογές του 1977 ο Γ. Μαύρος παραιτήθηκε. Το 1981 και το 1985 εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Παρά τις προσπάθειες του δεν έγινε δυνατόν να διασωθεί στην πολιτική σκηνή η παράταξη του Κέντρου.