|
|
|
|
Αναζητήστε προϊόντα στο BestPrice
|
|
1.
Το μακάριο ον ούτε το ίδιο γνωρίζει ενοχλήσεις ούτε σε άλλους προξενεί ενοχλήσεις, ώστε δεν επηρεάζεται ούτε από θυμούς ούτε από ευχαριστίες. Γιατί όλα αυτά είναι γνωρίσματα ενός αδύνατου όντος.
2.
Ο θάνατος δεν έχει καμία σχέση με εμάς. Γιατί αυτό που βρίσκεται σε διάλυση, δεν έχει αίσθηση, κι ό,τι δεν έχει αίσθηση, δεν μας αφορά πια.
3.
Όριο του μεγέθους των ηδονών είναι η εξάλειψη κάθε πόνου. Όπου δε υπάρχει ηδονή, και για όσον χρόνο υπάρχει, εκεί δεν υπάρχει πόνος ή λύπη ή και τα δύο μαζί.
4.
Ο πόνος δεν μένει μόνιμα μέσα στη σάρκα. Ο οξύτατος πόνος έχει την πιο μικρή διάρκεια. Και εκείνος ο πόνος ακόμα, που είναι μεγαλύτερος από την ηδονή μέσα στη σάρκα, δεν κρατάει πολλές μέρες. Σε μακροχρόνιες αρρώστιες, βέβαια, την υπεροχή μέσα στη σάρκα την έχει η ηδονή παρά ο πόνος.
5.
Δεν είναι δυνατό να ζει κανείς ευχάριστα, αν δεν ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, όπως και δεν μπορεί να ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, αν δεν ζει ευχάριστα. Σε όποιον, λοιπόν, ο ευχάριστος βίος δεν υπάρχει, δεν μπορεί να ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, και σε όποιον ο ηθικός βίος δεν υπάρχει, δεν μπορεί να ζει ευχάριστα.
6.
Για να προφυλαχτείς από τους ανθρώπους, είναι από τη φύση του καλό καθετί, που θα χρησιμοποιήσεις για τον σκοπό αυτό.
7.
Κάποιοι βάλαν σκοπό τους να γίνουν ένδοξοι και περίβλεπτοι, πιστεύοντας, πως έτσι θα προφθλαχτούν από τους άλλου ανθρώπους. Κι αν έτσι η ζωή τέτοιων ανθρώπων είναι ασφαλής, τότε θα είχαν αποκτήσει το αγαθό της φύσης, αν όμως δεν είναι ασφαλής, τότε δεν κατέχουν ούτε αυτό, που αρχικά από φυσική παρόρμηση ορέχθηκαν.
8.
Καμία ηδονή αυτή καθαυτή δεν είναι κακό, οι τρόποι, όμως, για να φτάσουμε σε μερικές από τις ηδονές, φέρνουν μαζί τους οχλήσεις περισσότερες παρά ηδονές.
9.
Αν κάθε ηδονή συμπυκνωνόταν και βαθμιαία κυρίευε όλο μας το σώμα ή τα κυριότερα μέρη της φύσης μας, καμία δεν θα υπήρχε διαφορά ανάμεσα στις ηδονές.
10.
Αν αυτά, που φέρνουν στους άσωτους ηδονή, τους απάλλασαν από τους φόβους της διάνοιας απέναντι στα ουράνια φαινόμενα, στο θάνατο και στους πόνους, κι αν ακόμα δίναν απάντηση για τα όρια των επιθυμιών και των πόνων, ποτέ δεν θά είχαμε να τους κατηγορήσουμε για κάτι, αφού από παντού θα τους εκληρώνονταν οι ηδονές κι από πουθενά δεν θα δέχονταν πόνο ή λύπη, πράγμα που είναι το κακό στη ζωή.
11.
Αν δεν μας βασάνιζαν οι υποκειμενικοί φόβοι για τα ουράνια φαινόμενα και για τον θάνατο, μήπως τελικά σημαίνει κάτι αυτός για μας, κι αν ακόμα δεν μας βασάνιζε το γεγονός, ότι δεν γνωρίζουμε τα όρια των πόνων και των επιθυμιών, δεν θα είχαμε ανάγκη την φυσική επιστήμη.
12.
Δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τους φόβους μας, όταν, αντιμέτωποι με τα σπουδαιότατα ζητήματα, δεν έχουμε κατανοήσει ποιά είναι η φύση του σύμπαντος κόσμου, αλλά στηριζόμαστε στις υποψίες, που πηγάζουν από τους μύθους. Χωρίς γνώση της φύσης, λοιπόν, δεν μπορούμε να απολαύσουμε ακέραιες της ηδονές.
13.
Δεν ωφελεί σε τίποτε από τη μιά μεριά να φροντίζουμε για την ασφάλεια μας από τους ανθρώπους κι από την άλλη να φοβούμαστε ακόμα όσα συμβαίνουν στον ουρανό, κάτω από τη γη και γενικά στο άπειρο.
14.
Αν και η ασφάλεια από τους ανθρώπους εξαρτάται ως έναν βαθμό από τη δύναμη να αποτρέπουμε ορισμένα πράγματα και από τον πλούτο, αληθινή ασφάλεια είναι εκείνη, που πηγάζει από την ήρεμη ζωή και την αποχώρηση από το πλήθος.
15.
Ο πλούτος, που μας αρκεί, για να ζούμε φυσική ζωή, και ορισμένος είναικ και εύκολα αποχτιέται. Ο πλούτος, αντίθετα, που ζητάει η ματαιοδοξία μας, χάνεται στο άπειρο.
16.
Μικρά μόνο πράγματα συμβαίνουν κατά τύχη στον σοφό, τα πραγματικά μεγάλα και σημαντικά τα έχει διευθετήσει ο λογισμός του, τα διευθετεί όσο ζεί και πάντα θα διευθετεί.
17.
Ο δίκαιος είναι ο πιο ατάραχος άνθρωπος, ο άδικος γεμάτος από την πιο μεγάλη ταραχή.
18.
Η ηδονή στην σάρκα δεν επαυξάνεται, απλώς διαφοροποιήται, μόλις ο πόνος της στέρησης εξαλειφθεί. Η πνευματική ηδονή, αντίθετα, φτάνει στο ανώτατο όριο, όταν το πνεύμα ορθά εκτιμήσει εκίνα ακριβώς τα πράγματα και τα συναφή προς αυτά, που του προξενούν τους μεγαλύτερους φόβους.
19.
Και στον άπειρο και στον πεπερασμένο χρόνο η ηδονή είναι ήση, αρκεί κανείς να υπολογίσει ορθά τα όρια της ηδονής.
20.
Η σάρκα τοποθετεί τα όρια της ηδονής στο άπειρο, και μόνο άπειρος χρόνος θα μπορούσε να την προσφέρει. Το πνεύμα, όμως, εκτιμώντας ορθά τον σκοπό και τα όρια της σάρκας και διώχνοντας τους φόβους του ανθρώπου απέναντι στην αιωνιότητα, μας προσφέρει την τέλεια ζωή και δεν χρειαζόμαστε πια τον άπειρο χρόνο. Ο λογικός άνθρωπος, βέβαια, ούτε την ηδονή αποφεύγει ούτε κι όταν οι συνθήκες τον αναγκάζουν τελικά να φύγει από τη ζωήυ, κάνει σαν να του έλειψε κάτι από τον άριστο βίο.
21.
Εκείνος, που έχει κατανοήσει τα όρια της ζωής, γνωρίζει, πως εύκολα μπορεί να αποκτήσει αυτό που διώχνει τον πόνο της στέρησης και κάνει όλη τη ζωή τέλεια. Έτσι αυτός δεν έχει διόλου ανάγκη καταστάσεις, που περικλείουν ανταγωνισμούς.
22.
Πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας τον πραγματικό σκοπό της ζωής και όλη την πραγματικότητα, για να μπορούμε πάνω τους να στηρίζουμε τις δοξασίες μας. Αν δεν κάνουμε έτσι, τα πάντα θα είναι γεμάτα αβεβαιότητα και σύγχυση.
23.
Αν αντιμάχεσαι όλες σου τις αισθήσεις, δεν θα έχεις που να στηριχτείς και να κρίνεις ούτε αυτές που θεωρείς λανθασμένες.
24.
Αν απορρίπτεις μια αίσθηση απόλυτα και δεν μπορείς να κάνεις διάκριση ανάμεσα στη δοξασία, που περιμένει επιβεβαίωση, και σε αυτό, που είναι ήδη δοσμένο από την αντίληψη, από τα συναισθήματα και από κάθε άλλη παράσταση του νου, τότε με την αστήριχτη άποψη σου θα φέρεις σύγχυση και στις άλλες σου αισθήσεις και θα χάσεις κάθε κριτήριο. Αν πάλι αποδεχθείς με υποθετικές έννοιες ως αληθές και εκείνο που επιδέχεται επιβεβαίωση και εκείνο που δεν επιδέχεται επιβεβαίωση, δεν έχεις αποφύγει την πλάνη, αφού θα έχεις διατηρήσει όλη την αμφιβολία σε κάθε κρίση για το τι είναι ορθό ή δεν είναι ορθό.
25.
Αν σε κάθε περίσταση δεν εναρμονίζεις κάθε μία από τις πράξεις σου με τον σκοπό της φύσης, αλλά από πριν τις στρέφεις, για να αποφύγεις ή να πετύχεις κάτι, σε άλλη κατεύθυνση, τότε οι πράξεις σου δεν θα ακολουθούν τη λογική σου σκέψη.
26.
Εκείνες οι επιθυμίες, που δεν προξενούν πόνο, αν μείνουν ανικανοποίητες, δεν είναι αναγκαίες, αφού εύκολα χάνεται η ορμή τους, μόλις φανεί, πως η ικανοποίηση του είναι δύσκολη ή πως μπορεί και να μας βλάψουν.
27.
Από όλα αυτά, με τα οποία η σοφία συντελεί στην ευτυχία όλης της ζωής, πολύ πιο σημαντικό είναι η απόκτηση της φιλίας.
28.
Από την ίδια γνώση, αντλούμε την πεποίθηση, πως τα δεινά ούτε αιώνια είναι ούτε κρατάνε πολύ, και την κατανόηση, πως και μέσα στα χρονικά περιορισμένα αυτά δεινά η ασφάλεια μας ολοκληρώνεται με τη φιλία κυρίως.
29.
Από τις επιθυμίες άλλες είναι φυσικές και αναγκαίες, ενώ άλλες είναι φυσικές όχι όμως και αναγκαίες, άλλες πάλι ούτε φυσικές ούτε αναγκαίες είναι, αλλά γεννιούνται από τη ματαιοδοξία.
30.
Εκείνες οι φυσικές επιθυμίες, που δεν προξενούν πόνο, αν δεν ικανοποιηθούν, παρά διατηρούν έντονη την προσπάθεια (να ικανοποιηθούν), προέρχονται από ματαιοδοξία, και η αιτία, που δεν εξαφανίζονται, δεν βρίσκεται στη φύση τους, αλλά στις άμετρες προσδοκίες του ανθρώπου.
to be continued...
|
|
My Clubs