Pathfinder clubs - Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας
 evolving to achieve perfection

Pathfinder clubs  My Clubs   Login Κατηγορία: Κουλτούρα και Κοινωνία » Κοινότητες Ανταλλαγής Απόψεων
lesviakiomadaathinas
Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας (επισκέπτης)

Κεντρική
Τι είναι η Λ.Ο.Α.
Σταθερό Ραντεβού
Θέματα Συναντήσεων
Κείμενα της Λ.Ο.Α.
Athens Lesbian Group - Texts in english
Φωτογραφίες
Κείμενα που μας αρέσουν..
What's new, pussycat?
Λίστα Βιβλίων
Το πηγάδι της μοναξιάς
KOYΪZ ! ! Απαντείστε!...
Μηνύματα
Η πολιτική δε μας είναι αδιάφορη!
Τι έγραψε ο Τύπος για το Athens Pride 2005
Feminist Net
Πολύχρωμο Forum
Η ιστορία ενός φιλιού
Προτάσεις Διεθνούς Αμνηστίας για τoυς LGBT πολίτες στην Ελλάδα
Oδηγiα 78
Calendar
Προτάσεις της Λ.Ο.Α.
Links
Αρχεία
Ψηφοφορίες
Βιβλίο Επισκεπτριών
Επικοινωνία / Contact
 
Μέλη του club
Προτείνετε το club σε ένα φίλο
Αναζήτηση
Γίνετε μέλος
 

Αναζητήστε προϊόντα στο BestPrice

 
4.000.000+ προϊόντα!

Μερικά από τα κείμενα της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας:

όσο απορώ, πεζοπορώ, Φεβρουάριος 2007

queer beograd, διεκδικώντας χώρο, Νοέμβριος 2006

ΣυγγενοΛΟΑ - Δεκέμβριος 2005
Προβολές Ταινιών και Ντοκιμαντέρ από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας - Ιούνιος 2005
Ένα κείμενο με αφορμή ένα πάρτυ - Δεκέμβριος 2004
Προβολές Λεσβιακών Ταινιών - Ιούνιος 2004
Διακρίσεις υπο την κινηματική και κοινωνική οπτική - Δεκέβριος 2003
Πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες των λεσβιών- Μάιος 2003
Είμαστε εδώ. Είμαστε λεσβίες - Ιούλιος 2002
Καμία Ζωή Δεν Είναι Λαθραία - Ιούλιος 2002

όσο απορώ, πεζοπορώ - Φεβρουάριος 2007

το κείμενο αποτελεί μία από τις συμβολές της λεσβιακής ομάδας αθήνας, σε εκδήλωση που οργάνωσε η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας, με θέμα "Η σχέση του φεμινιστικού και του λεσβιακού κινήματος", στις 8 Μάρτη 2007, στο στέκι μεταναστών.

Πρωτοετής, έβλεπα τις αφίσες του βιβλιοπωλείου των γυναικών, γύρο από τη νομική. Πολιτικές αφίσες, «και τη νύχτα έχω μαζί μου ένα σφυρί …», «θα ψηφίσετε ή θα αψηφίσετε , τη βια … το σεξισμό …». Αυτά θυμάμαι. Μετά που τις γνώρισα τις γυναίκες του βιβλιοπωλείου, λέγανε, με τα λεφτά από το πάρτι, φερ' ειπείν, θα κάνουμε κάτι, μια αφίσα. Ηταν πολύ νέες, κάποιες πολύ αδύνατες, άλλες λίγο πανκ, μέσα στο αριστερίστικο κίνημα, με κάποιο φουλάρι ινδικό ή στη μέση μιας έρευνας που έκαναν για τις πόρνες, ας πούμε, για την κοινωνιολογία. Άλλες προσπαθούσαν να διαβάσουν και να δώσουν κανένα μάθημα, ενώ καθόντουσαν στο τραπέζι–γραφείο–ταμείο του βιβλιοπωλείου, με τη γάτα στα μαξιλάρια. Και ερχότανε κάποια κάτι να δει και μερικά πρωτοετάκια, που ποιος ξέρει τι έψαχναν να μάθουν, ή χτυπούσε το τηλέφωνο.
Έδιναν περιορισμένες εξηγήσεις για το τι ακριβώς είναι το βιβλιοπωλείο και εύκολα σε προσκαλούσαν στο μάζεμα της ομάδας, αραχτά σε κάποιο φοιτητικό πάτωμα και μετά μπύρα στον Κλόουν ή στην Αίτνα ή στο Στούντιο καφέ, αν θυμάμαι καλά. Μια γυναικεία παρέα, με ύφος υπεροπτικό και αέρα ανεξαρτησίας να σεργιανίζει στα Εξάρχεια, και η απάντηση τους "άντε ρε κομπλεξικέ" στο σχόλιο του κάποιου, για την αποκλειστικά γυναικεία σύσταση της παρέας. Καμιά δε στήριζε καμιά και όλες μαζί ήταν, σα να υπήρχε μυστική συμφωνία, κάτι σαν αλληλεγγύη, χωρίς περιττές εξηγήσεις.
Και τα πάρτι ήταν όμορφα, γυναικεία, οικεία για μένα αφού με τα κορίτσια μεγάλωσα. Με μουσική, με χορό και πολύ καπνό. Όποτε το μάθαινα, πήγαινα με φτερούγισμα και σημασία σχεδόν ερωτική. Κι όλες αυτές ήταν τότε δεκαεννιά και εικοσιένα κι ακόμα κάπου βρίσκονται. Όταν βρισκόμουνα με τις πολλές, τις δυνατές γυναίκες, είχα το χώρο να κολυμπάω μ' αυτό που είμαι, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.
Τώρα σκέφτομαι ότι η γυναικεία αγάπη κατάφερε να μπει διακριτικά από την πόρτα του βιβλιοπωλείου, μόνο προσεκτικά, μην ενοχληθούν οι ένοικοι της πολυκατοικίας. Ένας φόβος μην ακουστεί για λεσβίες πολύ δυνατά έξω, αλλά εγκαρδιότητα έσω και χρέος σχεδόν να είσαι αυθεντική. Γυναίκες που αποδέχτηκαν τον εαυτό τους, αυτές που είναι και έγιναν περήφανες, μια πρώτη περηφάνια. Περηφάνια, όχι απελευθέρωση, ανάδυση και αυτογνωσία. Το δικαίωμα να αγαπάω το σώμα μου.
Σήμερα έχω ένα παιδί , που γέννησα χωρίς να παντρευτώ, χωρίς να έχω άντρα, χωρίς να έχει πατέρα. Πριν παρεισδύσει η λεσβιακή μου ζωή, ήμουνα ήδη έτοιμη να γελάσω με το σχόλιο "…είναι και εξώγαμο", (ειπώθηκε από γυναίκα υπάλληλο του ΟΑΕΔ ) ,- "εκτός Γάμου", διόρθωσα. Είμαι περήφανη, δε με αγγίζει η γελοιότητα σας , γιατί πολλές φωνές κάποτε αφουγκράστηκα, και έλεγαν αυτό που ήθελα να μου πούνε, "είναι εντάξει", "είναι πάρα πολύ καλό", "είναι ζωή και δύναμη". Ας κάνουμε τέτοια δώρα στις γυναίκες, κι ας μη βάλουμε υπογραφή, ας είναι χάρισμα.
Ζω μόνη και κάνω ότι αντέχω και στέκομαι μόνη, αλλού. Είμαι μια ανύπαντρη που δεν έγινε γεροντοκόρη, που δεν είναι αυτό, που δεν είναι εκεί, που θα ήθελαν να είναι. Και τότε πού είναι; Είναι;;; Ένα ανοιχτό δεδομένο, αυτό είναι φεμινισμός και είναι η καθημερινή μου ζωή. Οι δρόμοι θέλουνε μπουλντόζα και η φεμινιστική μπουλντόζα έσπασε μπόλικες πέτρες να φανούν τα τοπία, να ανοίξουν οι δυνατότητες .
Η λεσβιακή ομάδα Αθήνας προσεγγίζει τα ζητήματα με τον άμεσο τρόπο, αγγίζει το βίωμα, ανοίγει πόρτα στο συναίσθημα, αφήνει τις ιεραρχίες στη μπάντα, ζει τις συναντήσεις μας, μοιάζει γυναικεία. Αυτή η ερμηνευτική μέθοδος δεν αποκλείει τους τρανζέντερ ανθρώπους, δεν περιχαρακώνει τη γυναικεία ιδιότητα, δεν είναι περιοριστική. Είναι απλώς ένα εργαλείο, ένας προτζέκτορας που προβάλλει την πραγματικότητα μας, μέσα από τη δική μας έκφραση. Και σ' όποιον – όποιαν ταιριάζει, ας δει το φιλμ.


Έλενα , φεβρουάριος 2007

                                                             ____________________________________________________________________________________


queer beograd, διεκδικώντας χώρο - Νοέμβριος 2006

Οι queer Beograd είναι μια ομάδα 10 ατόμων που δραστηριοποιούνται στο Βελιγράδι έχοντας αναπτύξει ένα δίκτυο με queer gay και λεσβιακές οργανώσεις των Βαλκανίων, της Ευρώπης, και ευρύτερα..Ξεκινάνε από το γεγονός ότι ο ρατσισμός και η ομοφοβία στηρίζονται σε αξίες που καλλιεργούνται και ενδυναμώνονται μέσα από καθημερινές πρακτικές αλλά στηρίζονται από το κράτος με θεσμικές ρυθμίσεις ή παραλήψεις έχοντας ένα δεξιό, εθνικιστικό προσανατολισμό. Η ομοφοβία βέβαια έχει αποποινικοποιηθεί στη Σερβία από το 1994 αλλά δεν παύει να νομιμοποιείται άτυπα η κοινωνική κατακραυγή ακόμη και η χρήση βίας απέναντι σε κάθε ορατή έκφραση της ομοφυλοφιλίας. Σε μία κοινωνία όπου η ξενοφοβία, η πατριαρχία, η επίδραση της εκκλησίας, ο εθνικισμός, η ετεροκανονικότητα είναι αδιαμφισβήτητες αξίες οι queer beograd παλεύουν για μια συνολική ανατροπή διεκδικώντας χώρο έκφρασης της διαφορετικότητας όπως την ορίζει ο καθένας/καθεμία για τον εαυτό του/της.

Οι q.b.δεν διεκδικούν σε καμία περίπτωση ένα mainstream gay και λεσβιακό χώρο. Συγκρούονται με τους όρους που θέτει η κοινωνία μέσα στην οποία ζουν για το πως πρέπει, για παράδειγμα, να είναι ο σωστός Σέρβος πολίτης, οπότε δεν αρκούνται στη διεκδίκηση του τίτλου σωστοί gay, Λέσβιες Σέρβοι πολίτες. Με παραδείγματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια των συζητήσεων ήταν τόσο έντονο το πως η σεξουαλικότητα που γενικά αποσιωπάτε σε κάθε είδους θεσμική κρατική πολιτική, είναι αυτή που κατακρεουργείται από τις πρακτικές των καθόλου "αθώων" κοινωνικών προσταγών. Πόσο μάλλον όταν αυτή η σεξουαλικότητα διαφοροποιείται από τα "επιβαλλόμενα" μοντέλα.

Με τη δράση τους διεκδικούν και δημιουργούν χώρο και λόγο για lgbtqi άτομα. Συναντήσεις της ομάδας γίνονται εβδομαδιαία και παράλληλα βγαίνουν στο δρόμο σε δημοσίους χώρους και επεμβαίνουν στην πόλη, που γίνετε φορέας μηνυμάτων και κάνει ορατή την παρουσία τους με συνθήματα, στένσιλ και πανό. Τα άτομα που αποτελούν την ομάδα queer beograd συμμετείχαν και πριν την δημιουργία της στο lgbt κίνημα, το οποίο έκανε μία πρώτη προσπάθεια να οργανώσει gay pride στη Σερβία το 2001, όπου ήρθαν αντιμέτωποι με ακραίες αντιδράσεις και τη βία από φασιστικές ομάδες και πολίτες. Το 2004 σε μία δεύτερη προσπάθεια να πραγματοποιήσουν gay pride δέχτηκαν απειλές και επειδή δεν μπορούσαν να εγγυηθούν για την ασφάλεια των συμμετεχόντων το ακύρωσαν. Το επόμενο χρόνο οι queer beograd αποφάσισαν να οργανώσουν ένα φεστιβάλ σε κλειστούς χώρους όπου θα μπορούσαν πιο εύκολα να περιφρουρήσουν οι ίδιοι τους χώρους αυτούς. Τον μάιο του 2005 έγινε το πρώτο φεστιβάλ, το δεκέμβριο το δεύτερο και το 2006 τον οκτώβρη έγινε το kvar. kvar στα σέρβικα σημαίνει μηχανικό πρόβλημα (malfunction). Ονομάσανε έτσι το φεστιβάλ θεωρώντας τις παρεμβάσεις τους "βλάβη" στην κοινωνική μηχανή.


Στο φεστιβάλ συμμετείχαν άτομα από άλλες βαλκανικές και ευρωπαϊκές χώρες και ο  καθένας μετέφερε τη δική του εμπειρία και αυτόματα γινόταν συγκρίσεις με τις εμπειρίες των άλλων. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ γίνονταν σταδιακά χαρτογράφιση της ομοφυλόφιλης + λεσβιακής εμπειρίας η οποία ενδυνάμωνε το αίσθημα ότι "δεν είμαστε μόνοι" και σαν αποτέλεσμα ενδυνάμωνε όλους μας και κατά την διαμονή μας εκεί αλλά και γυρνώντας πίσω..Από την αρχή έτσι όπως το βίωσα υπήρχε ένα κλίμα αλληλεγγύης και κοινού αγώνα που νομίζω έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό στο ότι είμαστε στο Βελιγράδι. Για μένα το συναίσθημα του πρωτόγνωρου δεν είχε να κάνει με το ότι δεν είχα ξαναπάει στο Βελιγράδι (αυτό ήταν το λιγότερο νομίζω), αλλά το ότι βρίσκομαι ως λεσβία σε μία κοινωνία που δεν βλέπει η δεν θέλει να ξέρει ότι υπάρχουν λεσβίες. Το συναίσθημα του ξένου αλλά και της οργής του να είσαι σε καταστολή. Στα πλαίσια του φεστιβάλ υπήρχε η συναίσθηση ότι δημιουργούμε χώρο εκεί που δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό ένιωθα και εισέπραττα από τους άλλους. Αν και δεν γνωριζόμασταν όλοι προσωπικά η κοινή ευθύνη για την ασφάλεια και η συντροφικότητα της κοινής εμπειρίας δημιουργούσε κλίμα συλλογικότητας και αλληλοτροφοδότησης. Κάθε άτομο ήταν σημαντικό για την ομάδα αλλά η επίδραση αυτή δρούσε και αντίστροφα από το σύνολο προς το άτομο. Ήμασταν εκεί όχι μόνο κουβαλώντας αλλά, στα πλαίσια του φεστιβάλ, εκφράζοντας βιώνοντας ελεύθερα ένα καταπιεσμένο κομμάτι του εαυτού μας, την σεξουαλικότητα. Τα όρια αυτής της συνειδητοποίησης εκτείνονται όσο βλέπουμε γύρω μας την ελευθερία βιωμένη και από άλλους.

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Νοέμβριος 2006




ΣυγγενοΛΟΑ

Είναι παρέα;
Είναι σημείο αναφοράς;
Είναι μια ωραία ατμόσφαιρα;
Είναι όλες για μία, μία για όλες;
Βάφουν, στολίζουν, νοικοκυρεύουν;
Δέχονται κάθε Τρίτη βράδυ, Ερεσσού 12;
Δεν ακούνε το κουδούνι;
Είναι σινεφίλ – βιβλιοφίλ;
Έχουν τέλειο προφίλ;
Είναι συζητήσιμες;
Έχουν κάπως χαλαρή σχέση με το χρόνο;
Τετάρτη πρωί ξυπνάνε δύσκολα;
Είναι μηχανόβιες και ποδηλάτισσες;
Συνδιάζουν ανεξαιρέτως το πράσινο με το φούξια;
Κάνουν ό,τι τους καπνίσει;
Τριγυρνάνε με αεροπλάνα και βαπόρια
και με τις φίλες τις παλιές;
Έχουν φίλους που το λέει η καρδιά τους;
Βγάζουν τα τραπεζάκια έξω,
σε κάθε αντιρατσιστικό;
Τις γράφουν οι εφημερίδες;
Έχουν τα μάτια τους ανοιχτά βράδυ πρωί,
γιατί μπροστά τους απλώνεται ένα ομοφοβικό δίχτυ;
Κάτι αλήθεια μυστικό συμβαίνει στα πάρτυ τους
και αυτές χορεύουν, χορεύουν, χορεύουν...

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας
δεκέμβριος 2005


Προβολές Ταινιών και Ντοκιμαντέρ από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας - Ιούνιος 2005

Μας άρεσε που ήρθαμε πέρσι εδώ και ήρθαμε και φέτος.

Ήρθαμε πάλι, αλλά για 2 ½ μέρες. Για ένα κάτι – σαν μικρό φεστιβάλ- ταινιών και ντοκιμαντερ.

Ήρθαμε πάλι. Γιατί στον ένα χρόνο που μεσολάβησε συντηρίσαμε αυτά που μας συγκροτούν σε ομάδα, στην λεσβιακή ομάδα αθήνας. Και συντηρίθηκαν και οι λόγοι για τους οποίους οργανώνουμε εδώ και 5 χρόνια προβολές λεσβιακών ταινιών.

Ερχόμαστε να δώσουμε εικόνα στις λέξεις. Να τους δώσουμε περιεχόμενο και να τους αφαιρέσουμε λίγο από το βάρος που έχουν επομιστεί. Γιατί είμαστε λεσβίες. Όσο όμορφο και αν ακούγεται αυτό.

Ήρθαμε λοιπόν με καινούριες ταινίες και ιστορίες. Τις διαλέξαμε για να ακούσουμε την αφήγηση, να μοιραστούμε τις εμπειρίες, να ταξιδέψουμε στον χρόνο, να ταξιδέψουμε σε διάφορες χώρες του κόσμου. Και να βρούμε σε όλα αυτά τις λεσβίες. Εμάς τις λεσβίες. Να συλλέξουμε κομμάτια μιας πορείας που είναι παρόμοια και διαφορετικά, κοινά μα και προσωπικά.

Ήρθαμε να διαλέξουμε από τις γυναίκες που θα δούμε στην οθόνη, αυτές που συμπαθούμε, αυτές με τις οποίες ταυτιζόμαστε, αυτές που καταλαβαίνουμε, αυτές που μας μοιάζουν και αυτές που γουστάρουμε.

Ηρθαμε γιατί γουστάρουμε να γινόμαστε μάρτυρες των ιστοριών των λεσβιών – και των gay αντρών.

Ήρθαμε γιατί ακόμη πιο πολύ γουστάρουμε να φανταζόμαστε πόσες ακόμα ιστορίες μαζεύτηκαν αυτές τις μέρες εδώ. Σε αυτό το στέκι στο κέντρο της πόλης. Οι ιστορίες οι δικές μας και των υπόλοιπων που καθήσαμε δίπλα δίπλα για να παρακολουθήσουμε τις ταινίες.

Ήρθαμε γιατί γουστάρουμε τις ιστορίες μας.

Ιστορίες λεσβιών που ντύνονται ή κολυμπάνε ή ακόμα ψάχνουν να βρούν τι θα φορέσουν.

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας
Ιούνιος 2005


Ένα κείμενο με αφορμή ένα πάρτυ.
Αυτές οι γραμμές είναι δυο λόγια από τη λοα με αφορμή το τρίτο της πάρτυ στο στέκι των μεταναστών.

Αυτός εδώ ο χώρος δεν είναι πια για μας ένας οποιοσδήποτε, απλώς φιλόξενος, χώρος, ένας χώρος «ανεκτικός». Είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι ένας χώρος και δικός μας, στο βαθμό που η συστηματική παρουσία μας συν-διαμορφώνει την εικόνα του. Είναι ένας χώρος που γνωρίζει τις λεσβίες και τον γνωρίζουν κι αυτές. Μετά από κάθε πάρτυ, μετά από κάθε εκδήλωση, μετά από κάθε πέμπτη εδώ, η εικόνα μας προβάλεται σε έναν δημόσιο, μεικτό πολιτικόκοινωνικό χώρο- μια εικόνα που ελέγχουμε εμείς- και μπορούμε να δούμε το συλλογικό μας εαυτό μαζί/γύρω από τους άλλους και μεταξύ τους - και η εμπειρία είναι συχνά εκρηκτική γιατί εδώ μέσα είμαστε «έξω» και όμως μπορούμε να είμαστε λεσβίες. Και αυτό, με τέτοιους όρους, δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ, ή όταν συμβαίνει απαιτεί από μέρους μας πάντα μια μεγάλη προσπάθεια. Όταν η κοινωνική μας εμπειρία είναι αυτή της ανυπαρξίας, ακόμη και της διπλής ζωής για πολλές, αυτή μιας συνεχούς προσπάθειας να δηλώνεις ξανά και ξανά το αυτονόητο, τότε τέτοιοι «δικοί» σου χώροι, είναι απίστευτα σημαντικοί. Επιπλέον, η οικειοποίησή τους, η διαδικασία μέσα από την οποία γίνονται ξανά και ξανά «δικοί» σου – δηλαδή και ασφαλείς - είναι μια διαδικασία βαθειά πολιτική. Μαθαίνεις να διεκδικείς τα κομμάτια μιας ταυτότητας, μαθαίνεις ν' αναγνωρίζεις τις σχέσεις εξουσίας που οργανώνουν την κοινωνική ζωή, ν' αναγνωρίζεις το προνόμιο των άλλων απέναντί σου και το δικό σου απέναντί τους, βρίσκεις μια γλώσσα που να περιγράφει την εμπειρία σου, βρίσκεις τους τρόπους να μιλήσεις με τους άλλους, μαθαίνεις τι σημαίνει να πασχίζεις μαζί τους για να αλλάξουν τα πράγματα, να εξαλειφθούν οι διακρίσεις, να γκρεμιστούν τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις.

Όταν για πρώτη φορά ήρθαμε να ζητήσουμε το χώρο του στεκιού για ένα πάρτυ «μόνο για γυναίκες» κάναμε μια υπέρβαση σημαντική. Πρώτα απ' όλα, με αυτή μας την κίνηση, αποφασίζαμε να δημιουργήσουμε μια συλλογικότητα που δεν θα εξαρτιόταν από τους πολύ συγκεκριμένους εμπορευματικούς χώρους που είναι τα μαγαζιά-λεσβιακά μπαρ. Δεύτερον προσπαθούσαμε να φτιάξουμε καινούρια πεδία συνεύρεσης, νέα σημεία στο χώρο της πόλης που να χωρέσουν την κοινωνικότητά μας. Τρίτον ζητούσαμε να χτίσουμε, βήμα-βήμα, αυτή την καινούρια κατάσταση και ερχόμασταν χωρίς να κρυφτούμε, με τις αλήθειες, τις ανάγκες και τα βιώματα μας. Αλήθειες, ανάγκες και βιώματα που στις γιορτές μας, έτσι όπως τις έχουμε μάθει, εκφράζονται συχνά μέσα από τον κώδικα «μόνο για/με γυναίκες». Απολογίες δεν χρειάζονται για αυτό. Εξηγήσεις ίσως. Όταν η κακοποίηση της εικόνας σου, της σεξουαλικής σου επιθυμίας, του έρωτα σου, αναπαράγεται, ξανά και ξανά, στα χέρια μιας αδυσώπητης κυρίαρχης κουλτούρας, όταν αυτό που ονομάζεις τον εαυτό σου δεν είναι παρά λέξη απαξίωσης στην κοινωνία σου, τότε βρίσκεις τρόπους και αναπτύσσεις στρατηγικές επιβίωσης. Και η συνθήκη «μόνο γυναίκες» υπήρξε για εμάς τις λεσβίες ένα κομμάτι αυτής της, πολύ δικής μας, ιστορίας κοινωνικής επιβίωσης. Συγχρόνως, η κοινωνικότητα μεταξύ γυναικών έχει, όπως κάθε κοινωνικότητα οποιασδήποτε ομάδας, τα δικά της χαρακτηριστικά. Με αυτή την έννοια υπάρχει μια χαρά στο να χορεύεις και να γιορτάζεις με άλλες γυναίκες που απελευθερώνει κάποια πολύ ιδιαίτερα συναισθήματα. Είναι φορές που ζητάμε απλώς να απολαύσουμε τη δυναμική αυτών των συναισθημάτων. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Όταν για πρώτη φορά ζητήσαμε το χώρο του στεκιού για ένα πάρτυ μόνο γυναικών, φάνηκε να παραβιάζουμε μια από τις βασικές αρχές συγκρότησης του- ένας χώρος που έχει χτιστεί στον αντίποδα της ρατσιστικής λογικής των αποκλεισμών και της δημιουργίας γκέτο, πώς μπορούσε να συμβιβαστεί με ένα πάρτυ που απέκλειε κάποιους από τους ανθρώπους του; Όμως, παρά τη φαινομενική αντίφαση, η πολιτική επιλογή αποδοχής της γιορτής μας, με τον τρόπο που την καταλαβαίναμε εμείς, χάραξε τελικά ένα καινούριο πεδίο συνάντησης που επέτρεψε τη δημιουργία δεσμών αλληλεγγυης και ουσιαστικής κατανόησης. Δεν επιβεβαίωσε τα γκέτο, τα έσπασε και μάλιστα με δύναμη. Οι νοοτροπίες του αποκλεισμού είναι πολλές, σύνθετες, βαθειές, απλώνονται μέσα στις καθημερινές πρακτικές, βιώνονται συνέχεια και αναπαράγονται σε φαύλους κύκλους άρνησης να δεχτούμε τους άλλους. Το ν' αγνοούνται οι ειδικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαφορετικά άτομα βιώνουν διάφορους και διαφορετικούς μεταξύ τους αποκλεισμούς και υφίστανται τις συνέπειές τους, ταυτίζεται με αδυναμία αποτελεσματικής αντίστασης. Η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας στάθηκε τυχερή γιατί οι άνθρωποι αυτού του χώρου δεν αγνόησαν την εμπειρία των λεσβιών. Ακόμη και αυτοί ή αυτές που μέχρι σήμερα πιστεύουν ότι τα πάρτυ μόνο για γυναίκες είναι λάθος. Σήμερα, τρια χρόνια μετά, βρισκόμαστε εδώ με ανοιχτές προβολές λεσβιακών ταινιών και ντοκυμαντέρ, με ανοιχτές συζητήσεις, βρισκόμαστε με χαρά πίσω από το μπάρ του στεκιού δυο Πέμπτες το μήνα. Βρισκόμαστε εδώ προσπαθώντας να βρούμε τους δρόμους για το σωστό και το λάθος.

Ίσως σύντομα τα πάρτυ μόνο γυναικών να μη χρειάζονται, ίσως ακόμη και τότε να τα κάνουμε γιατί θα μας αρέσουν, ίσως μετά απο καιρό να γίνονται κι άλλα πάρτυ «μόνο για..», από άλλους. Το ζήτημα είναι, ότι μέχρι τότε, θα παλεύουμε τη δράση και το λόγο μας από κοινού, διευρύνοντας τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του συλλογικού. Και ίσως αυτό να έχει σημασία περισσότερο απ' ότιδήποτε άλλο…

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας
δεκέμβριος 2004


Προβολές Λεσβιακών Ταινιών

Προβολές.

Για «τέταρτη συνεχόμενη χρονιά».
Συνέχεια. Συλλογικότητα. Συνάντηση
Τρεις λέξεις από σίγμα.

Η εκόνα μας. Χωρίς ντροπή
Η επιθυμία μας. Χωρίς ντροπή.
Η ζωή μας. Χωρίς ντροπή.
Πληθυντικός αριθμός: εικόνες-επιθυμίες-ζωές.
Ζούμε εδώ. Περπατάμε σε αυτή την πόλη. Είναι και δική μας.
Φτιάχνοντας μια κοινότητα ζωντανή και περήφανη (θα μπορούσαμε) μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα.

Τη γλώσσα τους. Τη σιωπή τους.
Τα ηλίθια αστεία τους. Τη «νόμιμη σεξουαλική επιλογή» τους. Την κουλτούρα τους.

Γιατί κουραστήκαμε να βλέπουμε γύρω μας την ετερό «κανονικότητα».
Γιατί βαρεθήκαμε να ακούμε ιστοριες αγάπης για άντρες και γυναίκες.
Γιατί αγανακτήσαμε να μαθαίνουμε μια ιστορία που δεν μας ξέρει.
Γιατί δε μπορούμε πια να θαυμάζουμε «αριστουργήματα» που ποτέ δεν μιλάνε για εμάς.

Απόψε εδώ - προβολές σε χώρο πολιτικό/δημόσιο/φιλόξενο.
Απόψε εδώ - μιλάμε για την αλληλεγγύη.
μιλάμε για τα πράγματα που αλλάζουν.
Απόψε. Εδώ. Μαζί.

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας
Ιούνιος 2004


Διακρίσεις υπο την κινηματική και κοινωνική οπτική

Επειδή ο τίτλος της εισήγησής μας μοιάζει με ιατρική γνωμάτευση λίγο πριν το χειρουργείο, θα θέλαμε να βάλουμε έναν υπότιτλο:

«Γιατί αυτή η αγάπη να μη μπορεί να πει το όνομά της;»

Σε όσους παρακολούθησαν το πρώτο ήμισυ αυτής της ημερίδας μπορεί να περνά η σκέψη ότι σε σύγκριση με τους πρόσφυγες οι ομοφυλόφιλοι γυναίκες και άντρες είναι σε πολύ καλύτερη θέση. Ας δούμε αν είναι πράγματι έτσι:

Εμείς είμαστε πρόσφυγες στην ίδια μας την χώρα, στην ίδια μας την εργασία και κάποιοι από μας στην ίδια την ψυχή μας.

Δεν είμαστε τα τέρατα ή οι γραφικοί τύποι που θέλει να νομίζει η κοινωνία, να χρησιμοποιεί η μεσημεριανή ζώνη της τηλεόρασης και να απαξιώνει ο πρόεδρος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΡΣ).

Είμαστε οι άνδρες κι οι γυναίκες της διπλανής πόρτας, του διπλανού μαγαζιού, του διπλανού γραφείου, του ίδιου σχολείου που όμως ποτέ δεν σας έχουμε συστηθεί. Γιατί οι περισσότεροι από μας έχουμε υποστεί λίγο ως πολύ όλα τα παραπάνω και προσπαθούμε να γίνουμε αποδεκτοί κρύβοντας την διαφορετικότητά μας και προσέχοντας διαρκώς να μην προδοθούμε στην εργασία μας και στον κοινωνικό μας περίγυρο.

Για μας, το «όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι» δεν είναι απλά ένα σύνθημα αλλά ένα αίτημα ζωής.

Τι σημαίνει ο όρος «διακρίσεις» στο μέρος που μας αφορά; Διάκριση είναι ο διαχωρισμός, η κατηγοριοποίηση, αλλά και η εχθρική αντιμετώπιση μιας ομάδας ανθρώπων που ξεφεύγει από την κοινωνικά αποδεκτή νόρμα με αποτέλεσμα να παραβιάζονται τα δικαιώματά τους με έναν αυθαίρετο αλλά πλαστά νομιμοποιημένο τρόπο. Η απάντηση που δώσαμε θα ήταν διαφορετική πριν 200 ή και 30 χρόνια και αυτό γιατί η κοινωνία αντιλαμβάνεται τον όρο ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει για τον όρο ισότητα και κατ΄ επέκταση για τα ίσα δικαιώματα .

Υπάρχουν αρκετές πλευρές της κοινωνικής μας ζωής όπου αισθανόμαστε την διαφορετική αντιμετώπιση και συνειδητοποιούμε τον φασισμό του ετεροσεξισμού που προσπαθεί να επιβάλλει στερεότυπα με βάση το φύλο - βιολογικό ή κοινωνικό - αγνοώντας το γεγονός πως το φύλο μπορεί να συνδυάζεται με διαφορετικούς σεξουαλικούς προσανατολισμούς. Που σημαίνει πως η ευρύτερη κοινωνία υποκρίνεται πως αγνοεί θέματα ομοφυλοφιλίας και αμφισεξουαλικότητας, το εκπαιδευτικό σύστημα αρνείται την εισαγωγή του μαθήματος Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης στα σχολεία και τα ΜΜΕ χρησιμοποιούν απαξιωτική φρασεολογία και συμπεριφορά έτσι ώστε, όσο ανεβαίνουν τα ποσοστά τηλεθέασης τόσο να μειώνεται η ανθρώπινη αξία. Η καταπάτηση των κοινωνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων μας βρίσκει τον απόλυτο εκφραστή της στην καθημερινότητα σε σύγκριση με τα αναφαίρετα και αυτονόητα που απολαμβάνει κάθε ετερόφυλο ζευγάρι και που αφορούν θέματα σεβασμού, αναγνώρισης και προστασίας.

Απειράριθμα είναι τα περιστατικά καθημερινής βαρβαρότητας που αποδεικνύουν τα παραπάνω. Επιτρέψτε μας να αναφέρουμε ορισμένα εντελώς δειγματοληπτικά:

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 1. Γκέι ζευγάρι διασκεδάζει σε μπαρ και η έφοδος της αστυνομίας το βρίσκει σε ερωτικές περιπτύξεις. Τα άτομα συλλαμβάνονται, κρατούνται στην Ασφάλεια σαν κοινοί εγκληματίες και την επόμενη μέρα τα ονόματα τους φιγουράρουν στις εφημερίδες. Ο διασυρμός που ακολουθεί έχει επιπτώσεις σε όλες τις μορφές της οικογενειακής, κοινωνικής και επαγγελματικής τους ζωής - πράγμα που δεν θα συνέβαινε αν το ζευγάρι ήταν ετεροφυλόφιλο ακόμα και αν ξεπερνούσε τα όρια προσβολής της δημοσίας αιδούς. Αλήθεια ποιος προσδιορίζει τι ακριβώς σημαίνει δημόσια αιδώς;

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2. Το Σωματείο Αλληλεγγύης Τραβεστί και Τρανσέξουαλ Ελλάδας (ΣΑΤΤΕ) νοικιάζει γραφεία για τις δράσεις του. Οι γύρω περίοικοι και μαγαζάτορες διαμαρτύρονται συλλέγοντας υπογραφές ισχυριζόμενοι πως θα χαλάσει η γειτονιά και πως υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή τους. Η ελευθερία του συναθροίζεσται πάει περίπατο με επιχείρημα μια φανταστική επικινδυνότητα. Νεώτερες ειδήσεις από τον ίδιο σύνδεσμο αναφέρουν ότι διευθυντής νυκτερινού σχολείου άλλης περιοχής αρνήθηκε εγγραφή σε 2 μέλη του με την δικαιολογία ότι θα επιφέρουν αναστάτωση στην ομαλή λειτουργία των μαθημάτων. Και εμείς ρωτάμε: είναι όλοι οι πολίτες ίσοι απέναντι του νόμου σύμφωνα με το Σύνταγμα ή όχι;

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 3. Νεαρός γκέι ζει ανοικτά στο χωριό του μέχρι τη στιγμή που διαπληκτίζεται με συγχωριανό του. Ο συγχωριανός σε έξαρση «ανδρισμού» κτυπά τον νεαρό με το αυτοκίνητο του και η υπόθεση καταλήγει στα δικαστήρια με ανάλογες μηνυτήριες αναφορές και αβέβαιο αποτέλεσμα εφόσον η νομοθεσία αντιμετωπίζει το θέμα σαν απλό τροχαίο και όχι σαν εσκεμμένη ενέργεια.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 4. Εμφανίζονται στους δρόμους της Αθήνας γιγαντοαφίσες όπου στην μια φαίνονται σε πρώτο πλάνο δύο κοπέλες έτοιμες να αγκαλιαστούν και το τρίτο πρόσωπο - ένας άντρας - να τραβά παραπέρα τα μαλλιά του. Η αφίσα κατέβηκε σε συντομότατο χρονικό διάστημα μετά από διαμαρτυρίες για προβολή διαφορετικών και ανήθικων προτύπων, ενώ η επίσημη εκδοχή της διαφημιστικής εταιρίας ήταν πως έληξε το χρονικό διάστημα της προώθησης των προϊόντων της αφίσας. Το δεύτερο παράδειγμα αφορά άλλη γιγαντοαφίσα πριν χρόνια, όπου στη φωτογραφία είχε δύο ναύτες να φιλιούνται. Ανάλογη ήταν και η τύχη της αφίσας αυτής που κατέβηκε μετά από διαμαρτυρία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του παραδίπλα σχολείου. Ο ετεροσεξισμός θριάμβευσε για άλλη μια φορά εις βάρος της απεικόνισης των εναλλακτικών τρόπων ζωής. Εννοείται ότι κρίνουμε την ουσία και όχι την εικαστική ποιότητα των αφισών.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 5. Γνωστός σχεδιαστής μόδας χάνει τη μάχη για τη ζωή μετά από πολύχρονη ασθένεια και η περιουσία του - όπως ορίζει ο νόμος - περιέρχεται στους συγγενείς του. Ο επί δύο δεκαετίες σύντροφός του δεν έχει δικαίωμα να πάρει προσωπικά του πράγματα μεγάλης αξίας, πόσο μάλλον να απαιτήσει υπάρχοντα που αποκτήθηκαν από κοινού, με αποτέλεσμα να προσφύγει στα δικαστήρια αξιώνοντας τα παρουσία δικαστικού επιμελητή. Η αντιμετώπιση και κατάληξη θα ήταν ίδια αν επρόκειτο για ετερόφυλο ζευγάρι και αν υπήρχε η δυνατότητα νομικής αναγνώρισης της σχέσης τους;

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 6. Η ανθρωπιά και ο όρκος του Ιπποκράτη περνούν σε δεύτερη μοίρα απέναντι στους κανονισμούς του νοσοκομείου όταν σου αρνούνται την είσοδο στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας γιατί δεν είσαι τυπικά συγγενής. Ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκες μερικά χρόνια ή μια ζωή δεν είναι ο δικός σου άνθρωπος και δικαίωμα έχουν μόνο οι εξ αίματος. Εσύ είσαι ο ξένος, είσαι η άλλη… το άτομο που στην κηδεία θα βρίσκεται στην τελευταία σειρά γιατί το κράτος που σε φορολογεί και μόνο απαιτεί από σένα, και η κοινωνία δεν σου αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην συντροφικότητα και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αν δεν μπορείς να αισθάνεσαι ασφαλής στην καθημερινή σου ζωή, αν έρχεσαι συνέχεια αντιμέτωπη με πεποιθήσεις που κάθε άλλο παρά συμβαδίζουν με τα σύγχρονα δεδομένα, αν κινδυνεύεις να χάσεις τη δουλειά σου ή να καταστραφεί η καριέρα σου, να αμφισβητούνται οι ικανότητες και δυνατότητες που έχεις με μοναδικό γνώμονα τις σεξουαλικές προτιμήσεις σου, τότε όλα τα άλλα φαντάζουν μικρά και τετριμμένα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα διακρίσεων που έχουν φτάσει ως εμάς και το να μιλάμε για ίσα δικαιώματα ακούγεται σαν ένα πικρό αστείο.

Αν ο κόσμος είχε διαφορετικές αντιλήψεις?…

Εδώ λοιπόν ο ρόλος των κινημάτων περνά σε πρώτο πλάνο εφόσον στόχο έχουν να αναγνωρίσουν το υπάρχον νομικό και κοινωνικό έλλειμμα και να συμπαραταχθούν με την ευρύτερη LGBT κοινότητα ασκώντας πιέσεις που θα αλλάξουν την ισχύουσα νομοθεσία και τις πρακτικές που εφαρμόζονται και ευαισθητοποιώντας τη κοινωνία σε θέματα διαφορετικότητας.

Γιατί η καταπάτηση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων ανθρώπων είναι πρωτίστως καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, ας φανταστεί τον εαυτό του μέλος μιας κοινωνίας που όλα τα στερεότυπα είναι αντιστραμμένα, σαν ένας άλλος «θαυμαστός καινούριος κόσμος». Και βέβαια δεν έχουμε την ελπίδα να υιοθετηθεί το σύνθημα «είμαστε όλοι μας ομοφυλόφιλοι, είμαστε όλες λεσβίες» αν και υπό το πρίσμα της ψυχανάλυσης ίσως δεν είναι εντελώς λάθος.

Στον πραγματικό κόσμο, πριν 1 περίπου μήνα οι υπουργοί Δικαιοσύνης και εργασίας παρουσίασαν ένα σχέδιο νόμου που σκοπό είχε να εναρμονίσει τις οδηγίες 43 και 78/2000 της ΕΕ για την ίση μεταχείριση και την κατάργηση των διακρίσεων. Δεν μπορούμε να τους συγχαρούμε βέβαια γιατί άφησαν να περάσουν 3 χρόνια μέχρι να καταφέρουν, ασθμαίνοντας, να φτιάξουν ένα προσχέδιο το οποίο έχει χάσει ήδη και την προθεσμία της 2 Δεκεμβρίου που έθετε η ΕΕ. Ούτε για το ότι αν και οι Οδηγίες ήδη είναι νόμος, κάποιος που θέλει να τις χρησιμοποιήσει δεν μπορεί πρακτικά να το κάνει γιατί το προσχέδιο αυτό που προβλέπει τους τρόπους εφαρμογής τους, δεν έχει ψηφιστεί ούτε κατατεθεί στην Βουλή. Επίσης ,οι Οδηγίες προβλέπουν κάποιο διάλογο μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, τον οποίο εμείς τουλάχιστον δεν αντιληφθήκαμε να έχει γίνει έτσι ώστε να επισημανθούν κάποια ενδεχομένως προβληματικά σημεία.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πόση σημασία έχει πρακτικά η αναγνώριση, μέσω της θεσμοθέτησης, της νόμιμης συμβίωσης ατόμων ιδίου φύλου σε τομείς όπως η φορολογία, η κοινωνική ασφάλιση, η δυνατότητα κληρονομιάς αλλά και η διεκδίκηση αποκτηθέντων περιουσιακών στοιχείων σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η κοινωνία θα δυσκολευτεί να το αποδεχτεί ή ότι πολύ λίγοι θα το ασκήσουν, το ίδιο όμως ίσχυε για τον πολιτικό γάμο ή την απαλοιφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, πράγμα που δεν εμπόδισε τις κυβερνήσεις να τα θεσμοθετήσουν.

Ένα άλλο θέμα είναι η ανάδειξη και τροποποίηση προβληματικών νόμων και διατάξεων όπως π.χ. η σχέση της σεξουαλικής ταυτότητας με την ικανότητα της επιμέλειας των παιδιών. Δεν καταλαβαίνουμε καθόλου γιατί μια ομοφυλόφιλη μητέρα μπορεί να κριθεί-και εντός αιθούσης δικαστηρίου-όχι κατάλληλη να μεγαλώσει τα παιδιά της ή ένας πατέρας ως κακό παράδειγμα με μόνο λόγο την σεξουαλική τους επιλογή. Γνωρίζουμε πολλές περιπτώσεις τέτοιων γονιών, που την αγάπη και την προσπάθεια που καταβάλλουν για τα παιδιά τους θα έπρεπε να την μιμηθούν μάλλον αρκετοί από τους κατηγόρους τους. Αλλαγή οπτικής θα άνοιγε τον δρόμο και στην δυνατότητα υιοθεσίας από ζευγάρια ίδιου φύλου σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν φυσικά για όλους και κάτω από την επίβλεψη κοινωνικών κρατικών υπηρεσιών.

'λλο παράδειγμα νόμου που πρέπει να επανεξεταστεί είναι ο Δημοσιουπαλληλικός Κώδικας, καθότι προβλέπει πειθαρχικές ποινές λόγω αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς. Τι περιλαμβάνεται και τι δεν περιλαμβάνεται στον όρο αυτό; Είναι αναξιοπρεπής συμπεριφορά να συμβιώνεις με άτομο ιδίου φύλου; Το να διασκεδάζεις σε μπάρ; Το να κρατάς από το χέρι άλλο άτομο; Το να μετέχεις σε πολιτικές ή άλλες εκδηλώσεις που διοργανώνουν ή συμμετέχουν ομοφυλόφιλοι; Μη βιαστείτε να πείτε «και βέβαια δεν είναι» γιατί το κράτος και οι υπηρεσίες του ίσως έχουν άλλη γνώμη, μόνο που τώρα πλέον πρέπει να μας εξηγήσει το γιατί. Όπως θα έπρεπε να μας έχει εξηγήσει γιατί μέχρι τώρα δεν υπάρχει ένα έγκυρο και σοβαρό μάθημα Σεξουαλικής πληροφόρησης στο Λύκειο, όπου, εκτός από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, οι έφηβοι θα μπορούσαν να πληροφορηθούν ότι η ομοφυλόφιλη επιλογή δεν είναι ψυχική αρρώστια ούτε λόγος κατάθλιψης και αυτοκτονίας.

Επίσης επιθυμούμε να πληροφορηθούμε γιατί δεν έχει θεσπιστεί ένας πλήρης και ενεργός Κώδικας Δεοντολογίας για τα ΜΜΕ που θα θέτει όρους στο πως απεικονίζονται ή αναφέρονται οι μειονότητες. Ένα μέσο όπως η τηλεόραση, που με την δύναμη της εικόνας διαμορφώνει συνειδήσεις, δεν μπορεί να διέπεται αποκλειστικά από τους νόμους της αγοράς και να κολακεύει την άγνοια και την αυταρέσκεια μιας φασίζουσας πλειοψηφικής ηθικής χωρίς κανέναν έλεγχο.

Απλώς ενδεικτικά αναφέραμε ορισμένα ζητήματα και θέλουμε να κλείσουμε με την ευχή να μην βρεθούμε πάλι εδώ μετά από 10 χρόνια, διεκδικώντας πάντα τα αυτονόητα για μας, χωρίς να έχουμε προχωρήσει έστω μερικά βήματα μπροστά ζώντας είτε σε ένα εκσυγχρονισμένο είτε σε ένα επανιδρυθέν κράτος.


Το κείμενο αποτελεί εισήγηση της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας για την ετήσια Εθνική Στρογγυλή Τράπεζα του 2003 με αντικείμενο συζήτησης "Διακρίσεις κατά μεταναστών & LGBT ατόμων, μέσα σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο ευρωπαϊκό περιβάλλον".

Διοργανώθηκε από τον Εθνικό φορέα συνεργασίας με το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για τον Ρατσισμό "Αντιγόνη" στις 17/12/'03 στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτηρίου της Γ.Σ.Ε.Ε.



Πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες των λεσβιών

Το γεγονός της εμφάνισης του γυναικείου ομοφυλόφιλου χώρου ως κοινωνική ομάδα διεκδίκησης έστω και εμβρυακά είναι πολύ θετικό και όλες οφείλουμε να βοηθήσουμε ώστε να γίνει κατανοητό ότι ήρθε και θα μείνει.

Η ομοφυλόφιλη γυναίκα δέχεται μια διπλή καταπίεση μέσα στην κοινωνία:

α) υφίσταται τον σεξισμό ως γυναίκα
β) εισπράττει την επιφυλακτικότητα και αρνητικότητα ως λεσβία.

Στην οπτική της κοινωνίας, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τους gay άνδρες, η ομοφυλόφιλη γυναίκα είναι σαν να μην υπάρχει και όπου υπάρχει, η εικόνα της προβάλλεται διαστρεβλωμένη και ως επί το πλείστον, εντάσσεται σ' ένα πλαίσιο νοσηρών ή ηδονοβλεπτικών περιπτώσεων.

Αυτή η κατάσταση αναγκάζει τις λεσβίες όταν βρίσκουν το κουράγιο να αποδεχτούν την επιλογή τους, να στρέφονται σε μια ιδιώτευση και να απέχουν από διεκδικήσεις είτε προσωπικές είτε κοινωνικές.

Μέσα στην ΟΛΑ, πρωταρχικά προσπαθούμε να ενδυναμώσουμε την πίστη στον εαυτό μας και να κοιτάξουμε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της ομοφυλόφιλης επιλογής. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, να ξεκαθαρίσουμε ότι η απόσυρση από οποιον δήποτε δημόσιο λόγο υπονομεύει αυτό που προσπαθούμε να χτίσουμε.

Δεν έχουμε ακόμα μελετήσει σε βάθος τι μπορεί να περιέχει ένα διεκδικητικό πλαίσιο προς το συντεταγμένο κράτος αν και φυσικά τασσόμαστε υπέρ της προώθησης κατακτήσεων του κινήματος στις άλλες χώρες της Ε.Ε. Βασικά το μεγάλο αίτημα μας απευθύνεται προς τις κοινωνικές ομάδες και στρώματα.

Παλεύουμε για την αποδοχή από την κοινωνία της ύπαρξης μας και για την αναγνώριση του δικαιώματος μας για μια ερωτική επιλογή πέρα από το συμβατικό. Παλεύουμε για τον αυτοσεβασμό μας και για την αξιοπρέπεια μας σαν άνθρωποι και σαν πολίτες. Παλεύουμε για να αποκαλύψουμε την συμπαιγνία του κατεστημένου εναντίον μας¨ μια συμπαιγνία που εκφράζεται με το να μας προβάλουν σαν καρικατούρες ή σαν γκροτέσκες φυσιογνωμίες, σαν παραδείγματα προς αποφυγή. Αυτή η συμπαιγνία πηγάζει από τον τρόμο που νοιώθει η μικροαστική κοινωνία απέναντι σε κάθε τι διαφορετικό και η λέξη γι' αυτό είναι ρατσισμός. Στο αγώνα αυτό σύμμαχοι και συναγωνιστές είναι φυσικά οι οργανώσεις του gay χώρου και είναι πολύ ελπιδοφόρα η κινητικότητα που σημειώνεται το τελευταίο διάστημα.

Οι λεσβίες έχουν βέβαια επίσης την τύχη να εντάσσονται στο γυναικείο κίνημα διεκδίκησης και να δρουν παράλληλα ή και μέσα από τις οργανώσεις αυτού του κινήματος. Για τις ομοφυλόφιλες γυναίκες έχει μεγάλη σημασία ο αγώνας για την γυναικεία απελευθέρωση. Δεν μπορείς να δώσεις τον αγώνα σου σαν ομοφυλόφιλη αν πρώτα δεν εξασφαλίσεις τουλάχιστον τα βασικά στην απελευθέρωση σου σαν γυναίκα. Πώς θα έχεις τον λόγο σαν λεσβία αν δεν μπορείς να έχεις λόγο σαν γυναίκα; Αν οι γυναίκες δεν νοιώσουν ελεύθερες και ασφαλείς σαν ανθρώπινα όντα πολύ δύσκολα θα ανακαλύψουν ότι η ερωτική τους ταυτότητα μπορεί να έχει και ένα άλλο πρόσωπο, μπορεί να έχει κι άλλες κατευθύνσεις. Και η επιλογή προϋποθέτει την ελευθερία!

Προχωρώντας, σ' αυτό το πλαίσιο περιλαμβάνουμε σαν εκ των πραγμάτων συμμάχους μας τις οργανώσεις και τις συλλογικότητες που μάχονται για τα δικαιώματα των πολιτών και φυσικά τις αντιρατσιστικές οργανώσεις.

Μέσα από αυτό το πρίσμα, πρέπει να θεωρηθεί αυτονόητο ότι περιλαμβάνουμε τους εαυτούς μας μέσα στο διεθνές κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση όπως τη βλέπει το κεφάλαιο, κίνημα που μάχεται την χειραγώγηση του πλανήτη από τους ισχυρούς, αυτούς που βλέπουν τα πάντα σαν συναλλαγές και σαν χρηματιστήρια, σαν κεφάλαια που μετακινούνται, αυτούς που αντιλαμβάνονται τους ανθρώπους σαν στατιστικές και έρευνες αγοράς και αναγκαία θύματα στους πολέμους τους για την απόκτηση στρατηγικού χώρου για τα σχέδια τους. Εδώ θα είχε ενδιαφέρον να εξετάσουμε την στάση όλων αυτών απέναντι μας για να ξέρουμε και που βαδίζουμε.

Η πραγματικότητα λοιπόν δείχνει ότι η αποδοχή και η συμπαράσταση που συναντάμε εμείς μέσα στο Φεμινιστικό Κέντρο είναι απόλυτη. Αρκετά μεγάλη είναι επίσης η αποδοχή αυτή από ομάδες του αντιρατσιστικού Δικτύου.

Αυτό που θέλουμε να επισημάνουμε σε ολόκληρο τον προοδευτικό χώρο είναι ότι είναι καιρός να ανοιχτεί ένας διάλογος ανάμεσα στο χώρο αυτό και το ομοφυλόφιλο κίνημα όπως διαμορφώνονται τα δεδομένα της προσπάθειας της Αριστεράς να συνδεθεί με τα νέα κινήματα της εποχής μας.

Μέσα από το διάλογο αυτό, πρέπει να γίνει πολύ καθαρά κατανοητό ότι η προοδευτικότητα δοκιμάζεται κάθε στιγμή μέσα στην καθημερινότητα και δεν αποδεικνύεται επειδή φοράμε μπλουζάκια με τον Τσε Γκεβάρα και αναμασάμε επαναστατικές φράσεις και κατάρες για τον νεοφιλελευθερισμό και τον ιμπεριαλισμό. Η μάχη ενάντια στην καταπίεση είναι καταδικασμένη όταν ο προοδευτικός χώρος ανέχεται να βρίζονται και να εξευτελίζονται κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν να υπάρχουν ισότιμα με όλους.

Δεν μπορεί, σήμερα 2003 να θέτουμε το θέμα της αυτοδιάθεσης του σώματος και της ελευθερίας της σεξουαλικής μας ταυτότητας και να έχουμε να αντιμετωπίσουμε απόψεις περί αναπαραγωγής, διαστροφής, ομαλού και φυσιολογικού, και όσον αφορά τους gay άνδρες αυτή την τρομερή παρανόηση και προβοκάτσια περί παιδοφιλίας. Πρέπει όλοι να καταλάβουν επιτέλους ότι οι ομοφυλόφιλες/οι μπορούν να αποτελέσουν ένα ακόμη κομμάτι του διεκδικητικού κινήματος και στην χώρα μας, και αυτό δεν μπορεί να γίνει τραβώντας διαχωριστικές γραμμές μέσα στις τόσες άλλες που βιώνουμε όλοι. Πρέπει όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι να νοιώσουν σαν προσωπικό αίτημα το γκρέμισμα του τοίχου της κοινωνικής απομόνωσης των ομοφυλόφιλων, την ανοιχτή καταδίκη κάθε φαινόμενου ρατσισμού είτε προέρχεται από τα Μ.Μ.Ε. είτε από το επίσημο κράτος και τους θεσμούς του.

Ας αλλάξουμε λοιπόν εμείς πρώτα για να πολεμήσουμε όλοι μαζί για την μεγάλη ανατροπή, για ένα καλύτερο κόσμο που μπορεί να γίνει εφικτός μόνο αν προβλέπει θέση για όλες και όλους.


(Κείμενο που διαβάστηκε στην ιδρυτική συνάντηση του Ελληνικού Δικτύου της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών)
10 & 11 Μαίου 2003

Είμαστε εδώ. Είμαστε λεσβίες.

Έχουμε αγανακτήσει να είμαστε αόρατες, αποκλεισμένες ή και δήθεν αποδεκτές.

Η προσπάθειά μας να καταργήσουμε τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίησή μας, το γκέτο μας, είναι προσωπική, αντλούμε όμως δύναμη από την συνεύρεση μεταξύ μας. Η ομάδα μας το επικυρώνει.

Διεκδικούμε τη χαρά στη ζωή, τη χαρά στον έρωτα, την ελευθερία στην ερωτική επιλογή μας.

Είμαστε η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, μια ομάδα στήριγμα, σημείο αναφοράς, αφετηρία (για πολλοστή φορά, σε συνέχεια μιας ιστορίας από προηγούμενες λεσβιακές ομάδες και δραστηριότητες εδώ και μια εικοσαετία) στην προσπάθειά μας να εξηγήσουμε τον κόσμο, τα πράγματα της ζωής, από την δική μας σκοπιά.

Προσπάθεια να συνδέσουμε τις ζωές μας σε μια πράξη αντίστασης στην χειραγώγηση, στην υποκρισία.

Προσπάθεια να μην παριστάνουμε ότι η λεσβιακή μας υπόσταση δεν υπάρχει, να μην κρυβόμαστε πάντα, - γιατί κρυβόμαστε, όταν λογικά αυτό χρειάζεται για την επιβίωσή μας, αλλά ξέρουμε ότι κάθε φορά που κρυβόμαστε δεν είμαστε ολόκληρες, έχουμε αφαιρέσει ένα μέρος του εαυτού μας και θέλουμε την ύπαρξή μας ολόκληρη, την λεσβιακή μας ύπαρξη μαζί με όλες τις άλλες ιδιαιτερότητες και διαφορές μας.

Αυτό που κυρίως δουλεύουμε στην λεσβιακή μας ομάδα είναι η ανάκτηση της αυτοεκτίμησης, η ανάκτηση του Λόγου, του δικού μας Λόγου που κάνουμε κόπο να ξεθάψουμε από μέσα μας και να τον αρθρώσουμε, να τον ακούσουμε οι ίδιες και να τον πούμε και στις άλλες και στους άλλους.

Είμαστε εδώ. Είμαστε λεσβίες.

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας
Ιούλιος 2002, 6ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ


"Καμία Ζωή Δεν Είναι Λαθραία"

Για δεύτερη φορά μέσα στα πλαίσια του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας είναι εδώ μπροστά σας, σπάζοντας το καβούκι της περιθωριοποίησης και διεκδικώντας πρόσωπο και δημόσια ύπαρξη.

Είναι γνωστές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι-άνδρες και γυναίκες-σε όλους τους τομείς όταν αποφασίζουν να ζήσουν δηλώνοντας την επιλογή τους. Η θεσμοποιημένη κοινωνία δεν ανέχεται την διαφορετικότητα γιατί θεωρεί ότι από αυτήν κινδυνεύει η συνοχή και η συνέχειά της . Έχει όμως αναπτυχθεί πλέον μια άλλη άποψη που υποστηρίζει ότι ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Ότι δηλαδή η κοινωνία εξασφαλίζει την ενότητα και την διάρκειά της μόνον όταν επιτρέπει την διαφορά, την άλλη γνώμη ,τον εναλλακτικό τρόπο ζωής. Στη σημερινή εποχή βλέπουμε να επικρατεί ένα πολιτικό και πολιτιστικό μοντέλο ενοποίησης και παγκοσμιοποίησης ,ένα κυρίαρχο οικονομικό πρότυπο. Η μόνη αντίδραση που μπορούμε να προβάλουμε είναι η κοινωνία των διαφορετικών προσώπων, των παράλληλων τρόπων ζωής, των πολυπολιτισμικών ομάδων, η ανάδειξη των μειονοτήτων.

Η κοινωνία πρέπει να αλλάξει στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους και σε κάθε εναλλακτικό τρόπο ζωής αν θέλει να επιβιώσει και η ίδια μπροστά στην προσπάθεια της επιβολής ενός προτύπου σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κοινωνία οφείλει να αποδεχτεί ότι ο περίφημος όρος του "φυσιολογικού μέσου ανθρώπου" είναι ένας πελώριος μύθος. Ο κάθε άνθρωπος, ξεχωριστά βιώνει την ύπαρξή του με έναν προσωπικό τρόπο και ,αν γκρεμίζονταν τα τείχη της μυστικότητας ,θα βλέπαμε ότι οι προσωπικές μικρές ή μεγάλες ιστορίες του καθενός ή καθεμιάς δεν είναι ακριβώς αυτό που ονομάζεται μέσος κοινός τρόπος ζωής.

Οι ομοφυλόφιλοι είναι, κατ εξοχήν η κοινωνική ομάδα που έχει πληρώσει πολύ ακριβά αυτόν τον μύθο. Γυρίζοντας πίσω στην ιστορία, συναντάμε διωγμούς, εξευτελισμούς και διαπομπεύσεις, εγκλεισμούς σε φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε ψυχιατρεία, εκτελέσεις και δολοφονίες. Όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, οι ομοφυλόφιλοι γλύτωσαν την φυλακή και τον θάνατο μόνο επειδή θεωρήθηκαν ασθενείς. Για να κατορθωθεί τις τελευταίες δεκαετίες και μόνο στον Δυτικό κόσμο να γίνει απρόθυμα δεκτό το δικαίωμα να υπάρχουν ,χιλιάδες άνθρωποι ανά τους αιώνες πλήρωσαν με την ζωή τους ,συμβολικά και κυριολεκτικά την κάθε λέξη αυτού του δικαιώματος. Έχουμε βιώσει την απόρριψη, την εχθρότητα ή και την επιθετικότητα για μια Aλλη ερωτική επιλογή που η κοινωνία υποκριτικά αρνείται να παραδεχτεί ότι υπάρχει ή διακωμωδεί, προβάλλοντας μια στερεότυπη εικόνα μέσω των ΜΜΕ.

Η Λ.Ο.Α. είναι μια ομάδα ομοφυλόφιλων γυναικών, που αποφάσισαν να μην αποδεχτούν τον προκαθορισμό αυτού που ονομάζεται ρόλος της γυναίκας. Είμαστε εργαζόμενες ,φοιτήτριες, επαγγελματίες, που κάποια στιγμή θελήσαμε να απορρίψουμε την ζωή που μας επιφύλασσε το αυταρχικό και ανδροκρατικό μοντέλο εξουσίας και να αναζητήσουμε την προσωπική μας ευτυχία σε άτομα του ίδιου φύλου.

Θεωρούμε ότι η ελεύθερη ερωτική έκφραση και επιλογή συντρόφου είναι αναφαίρετο δικαίωμα και πρωταρχικό σκαλοπάτι για την ανθρώπινη αρμονία και ολοκλήρωση.

Έχουμε ρίξει το βάρος των προσπαθειών μας στην επανάκτηση, από κάθε μια ξεχωριστά, της προσωπικής της εικόνας , στην στήριξη της αυτοεκτίμησης την οποία η κοινωνία με πολύ ζήλο, είναι αλήθεια, επιθυμεί να καταβαραθρώσει και στην συνειδητοποίηση ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας θεωρεί πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Λειτουργούμε αυτόνομα και απόλυτα δημοκρατικά, διοργανώνουμε συχνά διάφορες εκδηλώσεις και συνεργαζόμαστε με άλλες αυτόνομες φεμινιστικές ομάδες μέσα στον χώρο δράσης του Φεμινιστικού Κέντρου Αθήνας.

Λέμε ΟΧΙ στον αποκλεισμό για οποιονδήποτε λόγο.

Γι αυτό είμαστε σήμερα εδώ, δίπλα σε ανθρώπους που κι αυτοί διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή και την ύπαρξη. Με τις προσωπικές μας δυνάμεις στηρίζουμε την επιλογή μας και επιθυμούμε από όλους, όσοι υπερασπίζονται συνειδητά τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, να σταθούν δίπλα μας, φίλοι και σύμμαχοι στον κοινό αγώνα:

Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα να ζει και να υπάρχει με τον τρόπο που θεωρεί ο ίδιος καλύτερο για την προσωπική του ολοκλήρωση και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του το απαγορεύει. Έχουμε το δικαίωμα να προσπαθήσουμε ελεύθερες να κατακτήσουμε το δικό μας κομμάτι ευτυχίας.

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας
(Ιούλιος 2002, κείμενο που γράφτηκε και μοιράστηκε μέσα στα πλαίσια του 6ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αθήνας.)


λεσβία


Αν θεωρείτε ότι το υλικό του club είναι παράνομο, προσβλητικό ή αντίκειται στους όρους χρήσης του Pathfinder, παρακαλούμε ενημερώστε το τμήμα διαχείρισης του Pathfinder.
- Η Phaistos Networks δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο που εμφανίζεται στον Pathfinder και προέρχεται από τα μέλη του ή από εξωτερικές πηγές -

© 1997-2014 Phaistos Networks S.A.