“Εχω ένα όνειρο, πως μιά μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζώρτζια, τα παιδιά των μαύρων σκλάβων και τα παιδιά των πρώην ιδιοκτητών σκλάβων, θα καθήσουν όλα μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης”.

Στα 39 του χρόνια ο Μ.Λ. κίνγκ είχε ήδη προλάβει να παλέψει γι αυτό το όνειρο, περνώντας το 1959 από την Ινδία, όπου επέλεξε ως μέθοδο διαμαρτυρίας τον τρόπο του Γκάντι -τη μή βία. Συχνά οδηγήθηκε στις φυλακές ως ταραχοποιός, παλεύοντας πάντα ενάντια στις διακρίσεις.

Ηταν ο άνθρωπος που απέδωσε τις κοινωνικές εντάσεις στις οικονομικές ανισότητες, όχι μόνο των αφροαμερικανών αλλά και των ισπανοφώνων και των ασιατών αμερικανών πολιτών. Αυτή η συνολική τοποθέτηση του Μ.Λ. Κινγκ ήταν και η αιτία των προστριβών με τους ηγέτες των άλλων κινημάτων των μαύρων στις ΗΠΑ, που θεωρούσαν πως τα δικά τους κινήματα είχαν προτεραιότητα έναντι -συνολικά- των άλλων κινημάτων των κοινωνικών μειονοτήτων.

Στις ατέρμονες διαδρομές του στην αμερικανική ήπειρο έγινε ο μάρτυρας των πολιτικών δικαιωμάτων, ο αγωνιστής των μη προνομιούχων. Ηταν αυτός ο δρόμος που τον έφερε και μέχρι το Μέμφις, ως υποστηρικτή της τοπικής απεργιακής κινητοποίησης των υπαλλήλων του δήμου, για να δολοφονηθεί -κατά την επίσημη εκδοχή από τον Τζέϊμς Ρέϊ, του οποίου η ενοχή αμφισβητήθηκε εξ αρχής.

Αυτή η σκοτεινή σελίδα της αμερικανικής ιστορίας χαρακτηρίστηκε ως “η δολοφονία ενός ονείρου”.

(από το άρθρο: “Μάρτιν Λούθερ Κινγκ - Η δολοφονία ενός ονείρου” της “Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 07/04/02, σελ. 28-29)

Ανακάλυψη και μεταφορά: Ροδιά 11/4/2002 16:31

Τα παιδιά αυτά αποκρυσταλλώνουν ξαφνικά πάνω τους τα αντιγερμανικά αισθήματα ενός ολόκληρου λαού. Η εκδίκηση θα είναι ανελέητη. Ορισμένα krigsbarn («παιδιά του πολέμου») κλείνονται σε άθλια ιδρύματα. Άλλα παραδίδονται σε οικογένειες, που τα κακομεταχειρίζονται. Ηθική και σωματική παρενόχληση, εξευτελισμοί, κακοποιήσεις, βιασμοί: επί πολλές δεκαετίες, τα «μπάσταρδα» υφίστανται όλα τα δεινά, χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί για την τύχη τους, ούτε καν οι κοινωνικές υπηρεσίες των σοσιαλδημοκρατών. Σε όλη τους τη ζωή τους συμπεριφέρθηκαν σαν παρίες. Κι έπρεπε να φτάσουν στα εξήντα τους χρόνια για να αποφασίσουν πολλοί απ’ αυτούς να κατηγορήσουν επιτέλους το νορβηγικό κράτος για διακρίσεις, βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση.

Συγγραφέας και καλλιτέχνης, η Χάριετ βον Νίκελ είναι μια γλυκιά και σεμνή γυναίκα. «Το 1947, σε ηλικία 4 ετών, υιοθετήθηκα από μια οικογένεια», λέει στο περιοδικό Λ’ Εξπρές. «Με μεταχειρίζονταν σαν ζώο. Στη διάρκεια της ημέρας, με είχαν δεμένη σε ένα δένδρο. Το βράδυ με κλείδωναν. Μετά το δείπνο και την ανάγνωση της εφημερίδας, ο πατέρας με έδερνε. Με αποκαλούσαν «πουτάνα του Χίτλερ». Στα έξι μου χρόνια, ενώ περπατούσα σε μια αποβάθρα, κάποιος με έριξε στη θάλασσα. Δεν ήξερα να κολυμπάω. Κανείς από τους περαστικούς δεν με βοήθησε!

Στο σχολείο, ο δάσκαλος την προσέβαλλε καθημερινά. «Με ανάγκαζε να σηκώνομαι ώστε οι συμμαθητές μου να βλέπουν με τι μοιάζει μια εκφυλισμένη Γερμανία». Στα 9 της χρόνια, καινούργιο τραύμα: τέσσερις μεθυσμένοι χάραξαν με το μαχαίρι τους έναν αγκυλωτό σταυρό στο μέτωπό της. Στα 14, δραπέτευσε από αυτόν τον εφιάλτη και πήγε να ζήσει με τους τσιγγάνους.

Η αφήγηση της Χάριετ είναι όμως ένα «παραμυθάκι» σε σχέση με αυτά που πέρασαν άλλα krigsbarn. Ο Καρλ-Οτο Ζίνκεν βιάστηκε από τους γιατρούς ενός ορφανοτροφείου. Όλη του τη ζωή κράτησε μυστικό αυτό το γεγονός. Ώσπου, το 1996, είδε στην τηλεόραση ένα ρεπορτάζ για ένα ορφανοτροφείο στη Ρουμανία. «Δεν μπορούσα να αντέξω το άδειο βλέμμα αυτών των δυστυχισμένων παιδιών. Ξαφνικά, είδα τον εαυτό μου στα μάτια τους». Μανιοκαταθλιπτικός, ο Καρλ-Οτο κλείστηκε για τέσσερα χρόνια σε ψυχιατρική κλινική. Έχασε τη δουλειά του, τη γυναίκα του, το σπίτι του, τους φίλους του!

Το κεφάλαιο της ιστορίας των ναζί που έρχεται στην επιφάνεια μέσα από την ιστορία αυτών των ανθρώπων λεγόταν «πρόγραμμα Lebensborn» (πηγή ζωής). Παράλληλα με την εξόντωση των «κατώτερων φυλών», οι ναζί σχεδίαζαν τη δημιουργία μιας «ανώτερης γερμανοβόρειας φυλής». Ο Χίμλερ ενθάρρυνε το ζευγάρωμα των γερμανών στρατιωτών με τις Νορβηγίδες, που τις θεωρούσε θεές. Οι θεωρίες αυτές επέζησαν στη Νορβηγία και μετά τον Χίτλερ – αλλά από την ανάποδη. Σε έκθεσή του, ο γνωστός ψυχίατρος δρ. Εντεγκαρντ αναφέρει: «Αναμιγμένα με τα χρωμοσώματα εκφυλισμένων Νορβηγίδων, τα γερμανικά χρωμοσώματα παράγουν παιδιά πνευματικά καθυστερημένα. Από τα 9.000 παιδιά Γερμανών, τα 2.500 δεν θα μπορέσουν να γίνουν καλοί πολίτες». Συμπέρασμα: «Η γερμανική μειονότητα συνιστά απειλή για την εθνική ασφάλεια. Αυτός ο εσωτερικός εχθρός μπορεί να μετατραπεί σε πέμπτη φάλαγγα».

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν με αυτά τα παιδιά; Μια εποχή, η κυβέρνηση σκέφτηκε να τα απελάσει στην Αυστραλία. Από το 1956 κι ύστερα, δέκα krigsbarn χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα σε ένα πρόγραμμα της CIA για τις συνέπειες του LSD. Τρία παιδιά πέθαναν ως αποτέλεσμα αυτών των πειραμάτων.

«Η Νορβηγία δεν είναι αυτό που νομίζετε», παρατηρεί ο Πολ Χάνσεν, που εργάζεται σήμερα στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Όταν ήταν παιδί, τον έκλεισαν σε φρενοκομείο. «Μεγάλωσα ανάμεσα σε κραυγές και στην οσμή ούρων και περιττωμάτων. Πήγα σχολείο μόλις για τέσσερα χρόνια, κι έτσι μετά βίας γράφω και διαβάζω». Ο Πολ δεν γνωρίζει παρά μια οικογένεια: την Ένωση των Παιδιών του Πολέμου.

Επισήμως, η Νορβηγία γνωρίζει 9.000 με 12.000 «παιδιά του πολέμου», μεταξύ των οποίων και την τραγουδίστρια Ανφριντ Λίνγκσταντ από το συγκρότημα Αμπα. Πολλές χιλιάδες ακόμη τέτοια παιδιά πέθαναν όμως από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά. Άλλα αυτοκτόνησαν. Επτά από τα παιδιά που επέζησαν, και είναι σήμερα μεσήλικες, αποφάσισαν πρόσφατα να προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Άλλοι εκατό ετοιμάζονται να κάνουν το ίδιο. Η πρώτη δικαστική απόφαση, που ελήφθη τον Νοέμβριο του 2001, ήταν απογοητευτική: τα αδικήματα παραγράφηκαν. Το ίδιο έκρινε και το εφετείο. Η υπόθεση θα εξεταστεί τώρα από το Ανώτατο Δικαστήριο. Αν τα θύματα δεν δικαιωθούν και πάλι, η δικηγόρος Ράντι Χάγκεν-Σπίντεβολντ σκοπεύει να καταφύγει στο Στρασβούργο, ενώπιον του ευρωπαϊκού δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο στόχος της είναι να ζητήσει επισήμως το νορβηγικό κράτος συγγνώμη, και να αποκαταστήσει την τιμή των θυμάτων. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρέπει να σπάσει το τείχος της σιωπής γύρω απ’ αυτή τη σκοτεινή υπόθεση.

«Αλλοτε, ήμουν υπερήφανη για τη Νορβηγία, τη χώρα της κοινωνικής ισότητας και του Νόμπελ ειρήνης», λέει η δικηγόρος. «Σήμερα, βλέπω πιο καθαρά. Οι πολιτικοί περιφρονούν τους πελάτες μου. Όταν τους ακούω να δίνουν μαθήματα δημοκρατίας ή ειρήνης στο Ισραήλ, στη Σρι Λάνκα και σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν βλέπω όλη αυτή την υποκρισία, μου έρχεται να ουρλιάξω».

(Πηγή: L’ Express)

Με την ευγενική φροντίδα του φίλου Alfis 13/8/2002 14:16

Αχθοφόρος: Ροδιά

Είναι αλήθεια: το απαρτχάιντ επιστρέφει στις τάξεις των αμερικανικών σχολείων, προαναγγέλλοντας το απαρτχάιντ που υπάρχει και στην κοινωνία. Οι φυλετικές διακρίσεις, που απαγορεύτηκαν το 1954 από το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, επιστρέφουν από το παράθυρο. Δεν χρειαζόταν η μελέτη του Χάρβαρντ που μόλις δόθηκε στη δημοσιότητα για να διαπιστώσει κανείς αυτό που βλέπει με γυμνό μάτι στην Αμερική, αλλά αρχίζει να το βλέπει και στα ερείπια του δημόσιου σχολείου στην Ευρώπη. Οι μελέτες όμως παρέχουν επισημότητα στις εντυπώσεις, και πείθουν και τους πλέον επιφυλακτικούς.

Η μελέτη του Χάρβαρντ έγινε σε 185 εκπαιδευτικές περιφέρειες από 50 πολιτείες και διήρκεσε τρεις σχολικές περιόδους. Σύμφωνα με αυτήν, ο αριθμός των μαύρων μαθητών σε σχολεία που ήταν «κατά παράδοση λευκά› μειώθηκε από 40% πριν από 15 χρόνια (που αποτελούσε ποσοστό ρεκόρ) σε 20% σήμερα. Στις πολιτείες του Νότου, όπως στην Τζόρτζια, η αναλογία των μαύρων μαθητών ως προς τους λευκούς σε σχολεία με τουλάχιστον ένα λευκό μαθητή έχει μειωθεί από ένα προς τρία, που ήταν πριν από 15 χρόνια, σε ένα προς πέντε. Από τις 185 περιφέρειες που μελετήθηκαν, μόνο σε τέσσερις παρατηρήθηκε μια καλύτερη φυλετική ενσωμάτωση των μαύρων, των λευκών και των λατίνο. Σε 53 περιφέρειες, οι φυλετικές διακρίσεις αυξήθηκαν. Οι μισοί λευκοί μαθητές δεν έχουν τώρα στην τάξη τους ούτε ένα συμμαθητή χρώματος διαφορετικού από το δικό τους. Το 80% των μαύρων μαθητών, τέσσερις στους πέντε δηλαδή, δεν έχουν ούτε ένα λευκό συμμαθητή.

Μισό αιώνα μετά την ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που χαρακτήριζε αντισυνταγματικό τον αποκλεισμό των «μη λευκών› μαθητών από τα δημόσια σχολεία, πολλά χρόνια μετά τις φυλετικές ταραχές της δεκαετίας του ’50, του ’60 και του ’70, πολλές δεκαετίες μετά την αποστολή στρατιωτών από την Ουάσιγκτον στους κυβερνήτες του Αρκανσο, του Μισισίπι, της Αλαμπάμα και της Τζόρτζια για να τους πείσουν να δεχθούν μαύρους μαθητές στα σχολεία των πολιτειών τους, το ρεύμα της φυλετικής ισονομίας έχει αρχίσει να υποχωρεί. Το περίφημο busing, ο μηχανισμός υποχρεωτικής μεταφοράς λευκών και μαύρων μαθητών με τα ίδια σχολικά λεωφορεία προκειμένου να αναμιχθούν οι φυλές, δεν έφερε αποτελέσματα.

Ο Νότος, που παίζει αποφασιστικό ρόλο στην εκλογή του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, αργά αλλά σταθερά κατάφερε να ακυρώσει τις καλές προθέσεις που είχαν οι νομοθέτες. Τα υπόλοιπα τα έκαναν οι δικαστές, οι ντόπιοι πολιτικοί, ακόμη και οι κατασκευαστές των εθνικών οδών. Τα προάστια διαμορφώθηκαν έτσι ώστε να απομακρύνουν όλο και περισσότερο τους λευκούς από τις πόλεις των μαύρων. Και τα ιδιωτικά σχολεία ολοκλήρωσαν το κακό.

Δεν χρειάζονται μελέτες για να διαπιστώσει κανείς αυτό που βλέπει με γυμνό μάτι: ότι στα καφενεία και στις αυλές των δημόσιων σχολείων όπου εξακολουθούν να υπάρχουν όλες οι φυλές, οι μαθητές της καθεμιάς αποφεύγουν τους άλλους. Οι brothers πηγαίνουν με τους μαύρους brothers, οι manos με τους λατίνους hermanos και οι λευκοί good ole’boys κάνουν παρέα μόνο με λευκούς. Δεν χρειάζονται οι στατιστικές του υπουργείου Παιδείας για να διαπιστώσει κανείς ότι όποιος μαθητής τολμήσει να κάνει παρέα με ένα συμμαθητή διαφορετικού χρώματος αποβάλλεται αυτομάτως από τη δική του φυλή, με αποτέλεσμα ο κύκλος του απαρτχάιντ να αναπαράγεται και να ενισχύεται. Ο brother που προσπαθεί να αγνοήσει αυτές τις διακρίσεις και να σπουδάσει κατηγορείται ότι θέλει να act white, να φερθεί δηλαδή όπως οι λευκοί. Ο κύκλος του αποκλεισμού και του αυτοαποκλεισμού διευρύνεται, και η διεύρυνση αυτή υπόσχεται νέους αποκλεισμούς και νέες διακρίσεις για το μέλλον, για τα παιδιά των σημερινών «Leave no child behind» (Να μη μείνει κανένα παιδί πίσω): αυτό ήταν το προεκλογικό σύνθημα του Τζορτζ Μπους προκειμένου να αποσπάσει τις ψήφους των Λατίνων, που είναι κι αυτοί σήμερα αντικείμενο διακρίσεων στα αμερικανικά σχολεία. Αλλά τα λόγια αυτά δεν μπορούν να κρύψουν τη σκληρή πραγματικότητα. Ο «Jim Crow», όπως αποκαλούνταν οι φυλετικές διακρίσεις κατά των «νέγρων›, είναι και πάλι παρών στα αμερικανικά σχολεία.

(Πηγή: La Repubblica)

Με την ευγενική φροντίδα του φίλου Alfis 13/8/2002 14:30

Αχθοφόρος: Ροδιά

Πριν από εβδομήντα εννέα χρόνια

Μεσημέρι Αυγούστου. Ζέστη. Η Κέρκυρα είναι λουσμένη στον ήλιο. Η θάλασσα έχει ένα χρώμα και μια διαύγεια που δεν περιγράφονται. Οι κάτοικοι, ήρεμοι, ήδη σκέφτονται το μεσημεριανό φαγητό. Ξάφνου, πέρα στον ορίζοντα αρχίζουν να προβάλουν σκιές πλοίων. Λίγοι είναι εκείνοι που το προσέχουν. Και η ζωή συνεχίζεται ήρεμα, όπως και πριν. Ξαφνικά, στις 15:30 της 31ης Αυγούστου του 1923, ιταλικά πολεμικά πλοία, υπό τις διαταγές του ναυάρχου Σολάρι, ρίχνουν τις άγκυρές τους στα νερά της Κέρκυρας. (Στη φωτο το πλοίο «Κόντε ντι Καβούρ», της ναυτικής μοίρας που βομβάρδισε την Κέρκυρα)

Από ένα πλοίο κατεβαίνει μια λέμβος στην οποία επιβιβάζεται ο πλοίαρχος Φοσκίνι. Ο πλοίαρχος, με το που φτάνει στη στεριά, πηγαίνει στο διοικητή της φρουράς της Κέρκυρας και …επιβάλει την παράδοση του νησιού. Κατόπιν επιστρέφει στο πλοίο. Τίποτε δεν δικαιολογεί το τελεσίγραφο αυτό των Ιταλών προς τη φρουρά της Κέρκυρας. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε πλέον τελειώσει. Και μάλιστα οι δύο λαοί ήταν σύμμαχοι.

Το νέο, που μοιάζει με ψέμα, διαδίδεται γρήγορα στην πόλη. Πλέον, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα προς την ελληνική σημαία που κυματίζει στο παλαιό Φρούριο. Πλησιάζει η ώρα λήξης του τελεσιγράφου, αλλά στον ουρανό δεν ανεβαίνει η άσπρη σημαία παράδοσης του νησιού. Αιφνίδια, τα κανόνια των ιταλικών πολεμικών πλοίων αρχίζουν να βροντούν το ένα μετά το άλλο. Χτυπούν το νησί τριάντα πέντε φορές. Ο Νομάρχης Π. Ευριπεός, χωρίς να επιτρέψει να ριχτεί έστω μία βολή ως ανταπάντηση διατάσει την παράδοση του νησιού. Αμέσως μετά οι Ιταλοί στρατιώτες αποβιβάζονται και καταλαμβάνουν το νησί χωρίς να συναντήσουν καμία αντίσταση. Στο μεταξύ οι Κερκυραίοι θρηνούν γύρω στους εξήντα νεκρούς. Οι τραυματίες είναι γύρω στους δέκα. Oλοι σχεδόν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία που στεγάζονταν στο Παλαιό Φρούριο. Έτσι λοιπόν ο Μουσολίνι δείχνει στον κόσμο όλη του τη… δύναμη!

Πώς όμως φτάσαμε σε αυτό το σημείο;

Αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο δημιουργήθηκε η «Κοινωνία των Εθνών», σκοπός της οποίας ήταν η επίλυση των διεθνών διαφορών, ώστε να αποφευχθούν νέοι πόλεμοι. Αμέσως φάνηκαν τα όρια του διεθνούς αυτού συμβουλίου και η ανησυχία των κρατών που είχαν προσχωρήσει σε αυτό (αν και για διαφορετικούς λόγους). Η Ιταλία με την έλευση του φασισμού προσπάθησε να παίξει και στο εσωτερικό της Κοινωνίας των Εθνών, το ρόλο της μεγάλης δύναμης. Οι αναταραχές στην Αλβανία, λόγω του αυτονομιστικού κινήματος του Αχμέντ Τζόγκχου, η άρνηση της κυβέρνησης Μπονόμι για ένα είδος προτεκτοράτου στη χώρα, οι συνεχείς επιδρομές ενόπλων συμμοριών και τα σχέδια κατάκτησης της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας που αποσκοπούσαν σε μια διαίρεση της χώρας, ώθησαν το «Συμβούλιο των Πρέσβεων» να ορίσει μια μεικτή στρατιωτική Επιτροπή, της οποία θα προέδρευε ο Ιταλός στρατηγός Ενρίκο Τελλίνι, προκειμένου να προσδιοριστούν, επί τόπου, τα οριστικά σύνορα της Αλβανίας. Μετά από μία πρώτη συνδιάσκεψη στο Παρίσι και κατόπιν στη Φλωρεντία, στις 7 Μαρτίου 1922, η Επιτροπή κατέληξε σχετικά με το θέμα των ελληνοαλβανικών συνόρων. Οι εργασίες αυτές καθαυτές ξεκίνησαν την πρώτη Μαϊου 1923 μέσα σε κλίμα έντονων αντιδικιών μεταξύ του συνταγματάρχη Δ. Μπότσαρη, ο οποίος κατηγορούσε τον Ιταλό στρατηγό για εξυπηρέτηση των αλβανικών συμφερόντων, και της αλβανικής αντιπροσωπείας, η οποία προσπαθούσε να εκμηδενίσει την ελληνική.

Ο στρατηγός Ε. Tελλίνι, πρόεδρος της Επιτροπής χάραξης των συνόρων, αποφάσισε να καλέσει την ελληνική και την αλβανική αντιπροσωπεία στη συνοριακή γραμμή της Κακαβιάς στις 27 Αυγούστου 1923. Όμως η ιταλική αποστολή ουδέποτε έφτασε εκεί. Εξοντώθηκε σε μια ενέδρα κατά μήκος του δρόμου που οδηγούσε στα Γιάννενα. Έπεσαν ο στρατηγός Ε. Τελλίνι και ο βοηθός του, ο υπολοχαγός Μ. Μπονατσίνι, ο αρχίατρος Α. Κόρτι, ο οδηγός Ρ. Φαρνέττι και ο Ηπειρώτης διερμηνέας Τ. Γκχέτζιρι.

Την ίδια στιγμή ο Μουσολίνι στέλνει στην Ελληνική Κυβέρνηση ένα τελεσίγραφο στο οποίο αξίωνε : την επίσημη συγγνώμη της, μεγαλοπρεπή ταφή των θυμάτων στον καθολικό ναό των Αθηνών, απόδοση τιμών στην ιταλική σημαία και στους στρατιώτες που δολοφονήθηκαν, καταζήτηση, σύλληψη και άμεση εκτέλεση των ενόχων εντός πέντε ημερών και αποζημίωση πενήντα εκατομμυρίων. Η Ελληνική Κυβέρνηση απάντησε ότι ήταν σύμφωνη σχετικά με την απόδοση τιμών και τη μεγαλοπρεπή κηδεία (ο θάνατος είχε επέλθει εντός του ελληνικού εδάφους), αλλά για τους υπεύθυνους του θανάτου τους δεν ήταν σε θέση να κάνει κάτι, από τη στιγμή που ήταν πιθανότατα μέλη μιας αλβανικής συμμορίας.

Ο Μουσολίνι εξέλαβε την απάντηση αυτή ως άρνηση στο τελεσίγραφό του και διέταξε το ναύαρχο Σολάρι να αποπλεύσει αμέσως με μια μοίρα για την Κέρκυρα και να την καταλάβει. Αμέσως μετά την κατοχή του νησιού από τους Ιταλούς, ο διεθνής τύπος, που αρχικά ήταν με το μέρος της Ιταλίας λόγω της άνανδρης εξολόθρευσης της Αποστολής Τελλίνι, τάσσεται στο πλευρό της Ελλάδας.

Έπειτα από μάταιες και αναρίθμητες συζητήσεις στην Κοινωνία των Εθνών, το Συμβούλιο των Πρέσβεων επιλαμβάνεται του θέματος και αποφασίζει ότι :

- Η Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει συγνώμη από τους εκπροσώπους της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας,

- Η κηδεία των θυμάτων θα πρέπει να γίνει στον καθολικό ναό των Αθηνών, παρούσης της ελληνικής κυβέρνησης,

- μια επιτροπή αποτελούμενη από Ιταλούς, Γάλλους, Άγγλους και Ιάπωνες θα κάνει έλεγχο στις έρευνες που πρόκειται να διεξάγει η ελληνική πλευρά για τα θύματα της Αποστολής,

- το Μόνιμο Δικαστήριο της Χάγης θα πρέπει να ορίσει μια αποζημίωση υπέρ της ιταλικής Κυβέρνησης,

- ως εγγύηση η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει πενήντα εκατομμύρια ιταλικές λιρέτες.

Στις 21 Σεπτεμβρίου η διασυμμαχική Επιτροπή, που έκανε τον έλεγχο στις έρευνες για τη δολοφονία της Αποστολής Τελλίνι, αφού διαπίστωσε την αδυναμία της ελληνικής πλευράς να εξακριβώσει την ταυτότητα των δραστών, αποφάσισε πως η Κυβέρνηση αυτή θα έπρεπε να καταθέσει στην Τράπεζα της Ιταλίας αποζημίωση πενήντα εκατομμυρίων.

Το ποσό κατατίθεται αμέσως στην Ιταλία, όπως είχε συμφωνηθεί. Στις 27 Σεπτεμβρίου τα ιταλικά στρατεύματα αποχωρούν από το νησί της Κέρκυρας.

Η «υπόθεση Κέρκυρα» μαρτυρεί την αδυναμία της Κοινωνίας των Εθνών να αποτρέψει τα ίδια της τα μέλη να από το να προβαίνουν σε επιθέσεις. Πράγματι η Ιαπωνία θα εισβάλει στη Μαντζουρία το 1931, ενώ, αμέσως μετά, η Γερμανία θα προσαρτήσει στο έδαφος της τα Σουδήτια Όρη. Βρισκόμαστε πλέον στο κατώφλι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η έκρηξη του πολέμου, ο οποίος ακολούθησε αμέσως μετά, ήταν η απόδειξη της πλήρους αποτυχίας της Κοινωνίας των Εθνών και του ότι ο Μουσολίνι με την εισβολή στην Κέρκυρα το 1923, ήδη σκεφτόταν να «κατακτήσει» ολόκληρη την Ελλάδα.

Με την ευγενική φροντίδα του φίλου Alfis στο club ανεμο-tsouknides

Αχθοφόρος: Ροδιά

Μέσα σε μια βαριά φορτισμένη ατμόσφαιρα είχε γίνει η λιτανεία του Σεπτού Σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα την 2α Νοεμβρίου (Πρωτοκύριακο) του 1941.
Την πανηγυρική θρησκευτική αυτή εκδήλωση ευγνωμοσύνης του κερκυραϊκού λαού (σε ανάμνηση της απαλλαγής του νησιού από την θανατηφόρο ασθένεια πανώλη, που είχε εμφανιστεί το 1673), εσκίαζε η παρουσία των Ιταλών, οι οποίοι από την 28η Απριλίου του έτους εκείνου είχαν καταλάβει την Κέρκυρα.

Οι Ιταλοί του Μουσσολίνι ύστερα από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΠΟΣ του 1940, που είχε γράψει ο Στρατός μας με το αίμα και την ξιφολόγχη του ελευθερώνοντας τις πόλεις και τα χωριά της Βορείου Ηπείρου, πατούσαν τώρα με τη βοήθεια των Γερμανών τα χώματα της πατρίδας μας.
Και κυκλοφορούσαν στην Κέρκυρα με τον «αέρα του νικητή», ενώ ακόμα τα βουνά και τα φαράγγια της Ελληνικής από τα βάθη των αιώνων Βορείου Ηπείρου αντιλαλούσαν την ιαχή «ΑΕΡΑ» των Ελλήνων στρατιωτών, που τους έτρεπε σε επαίσχυντο υποχώρηση και φυγή.

Όμως όλα αυτά τα είχαν λησμονήσει και μάλιστα είχαν την πεποίθηση ότι θα έμεναν για πάντα στα νησιά του Ιονίου και ιδιαίτερα στην Κέρκυρα, «το κλειδί της Αδριατικής», όπως την είχε χαρακτηρίσει ο Μέγας Ναπολέων το 1797 εξ αιτίας της στρατηγικής της θέσεως.
Όνειρό τους ήταν και είναι να την προσαρτήσουν οριστικά στην Ιταλία. Δεν λησμονούσαν άλλωστε ότι η Κέρκυρα ανήκε στην Ενετική Δημοκρατία 411 συνεχή χρόνια (1386 – 1797).
Αλλά και ο Ελληνικός κερκυραϊκός λαός εγνώριζε τα σχέδιά τους και δε λησμονούσε και αυτός με τη σειρά του την άνανδρη επιχείρηση των Ιταλών το 1923, που θα πρέπει συντομότατα να υπενθυμίσουμε.

Τη χρονιά εκείνη, η προδομένη Ελλάδα αιμορραγούσε ακόμα από τη μεγάλη Μικρασιατική καταστροφή. Μέσα στο Παλαιό φρούριο της Κέρκυρας εστεγάζονταν προσωρινά επτά χιλιάδες πρόσφυγες, οι περισσότεροι γυναικόπαιδα, που είχαν γλυτώσει από την τουρκική θηριωδία.
Η Κέρκυρα είχε κηρυχθεί διεθνώς ως ανοχύρωτη περιοχή. Και όμως ο Μουσσολίνι εν καιρώ ειρήνης έστειλε αιφνιδιαστικά ο στόλο του και την εβομβάρδισε. Βρήκε την ευκαιρία και την κατέλαβε χρησιμοποιώντας ως πρόφαση την δολοφονία του στρατηγού Τελλίνι (ο οποίος ήταν Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής διαχαράξεως των Ελληνοαλβανικών συνόρων), δολοφονία που έγινε από αγνώστους την 27η Αυγούστου στην Κακαβιά σε ελληνικό έδαφος.
Από τις οβίδες των Ιταλών ετραυματίστηκαν 74 και σκοτώθηκαν 14 πρόσφυγες στο Παλαιό Φρούριο καθώς και η εξάχρονη Κερκυραία Μαρία Βρυώνη, μονάκριβη κόρη του λοχαγού Γεράσιμου Βρυώνη, ο οποίος είχε σκοτωθεί την προηγούμενη χρονιά στην Μικρά Ασία.
Μετά τον άνανδρο αυτόν βομβαρδισμό κατέλαβαν οι Ιταλοί το νησί. Τελικά όμως, και κάτω από την πίεση της Διεθνούς κοινής γνώμης, έφυγαν από την Κέρκυρα την 27η Σεπτεμβρίου.

Σχετικά αναφέρουμε ότι ο Άγγλος Λόρδος Ούγκο Σέσιλ σε άρθρο του στην εφημερίδα «Τάϊμς» του Λονδίνου είχε χαρακτηρίσει τον άνανδρο βομβαρδισμό και κατοχή της Κέρκυρας από τους Ιταλούς ως την «μεγαλύτερη παραβίαση του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου της Ευρώπης, από όσες είχαν γίνει από την ναπολεόντειο εποχή και μετά». Όλα αυτά περνούσαν από την σκέψη των Κερκυραίων, καθώς έβλεπαν και πάλι τους Ιταλούς να εφαρμόζουν τα καταχθόνια σχέδιά τους να αφελληνίσουν την Κέρκυρα, υποστηριζόμενοι και από χίλιους περίπου Ιταλοκερκυραίους, που εζούσαν ακόμα τότε στην πόλη μας. (Σημείωση: Μετά την απελευθέρωση, τον Νοέμβριο του 1944, οι Ιταλοκερκυραίοι εκτοπίστηκαν για πάντα στην Ιταλία, ύστερα από απαίτηση του κερκυραϊκού λαού).

Και αυτό φαινόταν ολοκάθαρα, γιατί, ενώ οι Γερμανοί στην λοιπή Ελλάδα κρατούσαν μόνο την στρατιωτική εξουσία, αντίθετα, οι Ιταλοί στα νησιά του Ιονίου, έδιωξαν και εξόρισαν όχι μόνο τα στελέχη των στρατιωτικών, αλλά και των εκπαιδευτικών, δικαστικών και αστυνομικών υπηρεσιών. Απομόνωσαν δηλαδή, διοικητικά, οικονομικά κλπ τα νησιά από την λοιπή Ελλάδα. Ίδρυσαν λοιπόν, με δόλια σκοπιμότητα και προοπτική το Κράτος των Ιονίων Νήσων με δικούς του Νόμους, δικά του νομίσματα, γραμματόσημα, εφημερίδες κλπ ανεξάρτητο και αποκομμένο από την γερμανοκρατούμενη και βουλγαροκρατούμενη Ελλάδα και εφρόντιζαν συνεχώς να το αφελληνίσουν, ώστε αργότερα μετά την «τελική νίκη» τους – που την είχαν σίγουρη – το Κράτος αυτό, «αφελληνισμένο και ιταλοποιημένο» σύμφωνα με τους ευσεβείς πόθους» τους, να πέσει σαν ώριμο φρούτο… στην αγκαλιά της «μάνας» Ιταλίας!!!

Δικαιολογημένα, επομένως, ο κερκυραϊκός λαός με σφιγμένη και βαριά ψυχή παρακολουθούσε την λιτανεία του Πολιούχου του Αγίου Σπυρίδωνα την πρώτη εκείνη Κυριακή του Νοεμβρίου του 1941. Και φυσικά, παρόμοια συναισθήματα πλημμύριζαν και τις ψυχές των μαθητριών και μαθητών των Σχολείων Μέσης Εκπαιδεύσεως Κερκύρας (Α΄ και Β΄ Γυμνασίου Αρρένων, του Γυμνασίου Θηλέων, του Πρακτικού Λυκείου και της μικτής Εμπορικής Σχολής).

Και πώς να μην αγανακτούν, καθώς έβλεπαν στην πομπή της λιτανείας να συμμετέχει καμαρωτή με τα μαύρα πουκάμισα (μελανοχίτωνες) και η φασιστική νεολαία των Ιταλοκερκυραίων;

Έτσι λοιπόν, όταν τελείωσε η λιτανεία, οι μαθητές και οι μαθήτριες, που είχαν λάβει μέρος στην πομπή, δεν διαλύθηκαν, όπως ήταν προγραμματισμένο, αλλά σαν να μίλησε ξαφνικά μέσα στην ψυχή τους μια κρυφή «άφωνη φωνή», προχωρούσαν συνταγμένοι τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια για την Ελληνική Σημαία, καθώς και το πολύ γνωστό τραγούδι

«ΟΜΟΡΦΗ ΜΑΣ ΚΕΡΚΥΡΑ».

«Πάπια, που κορφολούζεσαι
στου Ιονίου τα νερά,
Κέρκυρα, ανθοστόλιστη,
Επτάνησιων Κυρά…»

Το τραγούδι αυτό (σε στίχους του Λευκάδιου ποιητή Δημήτρη Σταμπόγλη και μουσική
των Κερκυραίων Σπύρου Δουκάκη και Νίκου Φαναριώτη) καταλήγει με την εξής στροφή:

«Κι αδέρφια έχεις, Κέρκυρα,
δε θα καταδεχτούνε,
την όμορφη τους αδερφή
οι ξένοι να χαρούνε».

Στον τελευταίο στίχο αντικατέστησαν την λέξη «ξένοι» με την λέξη «Φράγκοι» εννοώντας τους Ιταλούς.

Δεν ξέχασαν φυσικά και το πασίγνωστο τραγούδι «Κορόιδο Μουσσολίνι», το οποίο ιδιαίτερα εξόργιζε τους Ιταλούς θυμίζοντάς τους τη γελοιοποίησή τους από τον Ελληνικό Στρατό στα βουνά και τις πεδιάδες της Βορείου Ηπείρου.

Έτσι τραγουδώντας με ενθουσιασμό ξεκίνησαν από την πλατεία της νότιας πλευράς του Ιερού Ναού του Αγίου Σπυρίδωνος και ακολουθώντας την οδό Νικηφόρου Θεοτόκη έφτασαν στο Λιστόν. Στη συνέχεια, αφού ανηφόρισαν την οδό Ιωάννου Καποδίστρια, έφτασαν στην οδό Ανδρέου Μουστοξύδου (το γνωστό πλατύ καντούνι) και ακολουθώντας την έφτασαν στην οδό Ναπολέοντος Ζαμπέλη εμπρός από το τότε Ξενοδοχείο «Η ωραία Βενετία» (Μπέλλα Βενέτσια). Τότε στα παράθυρα του Ξενοδοχείου ακούοντας τα τραγούδια (σύμφωνα με την μαρτυρία του συμπολίτου μας, τότε μαθητού της ΣΤ¨ τάξεως του Πρακτικού Λυκείου και σήμερα Υποστράτηγου ε.α. Νίκου Τσαγκαράκη) πρόβαλαν μερικοί Γερμανοί αξιωματικοί, οι οποίοι, όταν είδαν τα παιδιά να διαδηλώνουν – και μη γνωρίζοντας ίσως τι ακριβώς συνέβαινε – τα χειροκροτούσαν. Εν τω μεταξύ βέβαια και ο κόσμος είχε αναστατωθεί, επευφημούσε τα παιδιά και χειροκροτούσε ενθουσιασμένος από αυτή την αυθόρμητη πατριωτική τους εκδήλωση.

Φυσικά – με αντίθετα όμως συναισθήματα – είχαν αναστατωθεί και οι Ιταλοί καραμπινιέρηδες (χωροφύλακες) και οι Φιναντσιέρηδες (αστυνομικοί της Οικονομικής Ιταλικής Υπηρεσίας). Μετά το πρώτο τους ξάφνιασμα, άρχισαν οργισμένοι να καταδιώκουν και να χτυπούν τα παιδιά, τα οποία ήδη είχαν φθάσει στην μικρή πλατεία κάτω από τα σχολεία τους (Πλατεία Νικολάου Πολίτη) στην οδό Ναπολέοντος Ζαμπέλη 1, όπου σήμερα στεγάζεται το Β΄ Γυμνάσιο Κέρκυρας. Εκεί τα παιδιά, ενώ, συνεχιζόταν αυτή η αναταραχή, έψαλαν τον Εθνικό μας Ύμνο και κατόπιν διαλύθηκαν.

Πληροφορίες για την εκδήλωση αυτή μας έδωσε και ο συμπολίτης μας – τότε μαθητής της Δ΄ τάξεως του Πρακτικού Λυκείου και σήμερα συνταξιούχος Τμηματάρχης Υπουργείου Εσωτερικών – κ. Ιωάννης Παγκράτης.

Σύμφωνα επίσης, με μαρτυρία συμπολίτιδός μας, τότε μαθητρίας του Γυμνασίου Θηλέων, ο Ιταλός Επιθεωρητής των Σχολείων Μέσης Εκπαιδεύσεως Κερκύρας Κάρολος Μπριγκέντι έκαμε την επομένη ημέρα δριμύτατες παρατηρήσεις στις μαθήτριες. Μεταξύ άλλων είπε:

«Εμείς σεβόμαστε τον τόπο σας και τα έθιμά σας, αλλά δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να προσβάλετε την Σημαία μας». Και οι μαθήτριες απάντησαν: «Εμείς δεν προσβάλαμε τη Σημαίας σας, αλλά ετραγουδήσαμε τη δική μας Σημαία».

Επίσης την άλλη μέρα, η Ιταλίδα Γυμνασιάρχης Τζαμπάλντι επέπληξε τις μαθήτριες και τις «συμβούλευσε» τονίζοντας χαρακτηριστικά την εξής φράση: «Ο ειδοποιημένος είναι κατά το ήμισυ σωσμένος».

Όπως ήταν επόμενο, έγιναν συλλήψεις και ανακρίσεις μαθητών και καθηγητών και εκτοπισμοί. Έτσι οι Ιταλοί, που από τον Ιούνιο του 1941 είχαν στείλει στο νησί των Παξών εξορία πολλούς Κερκυραίους πατριώτες με εθνική δράση, ύστερα από τα επεισόδια της Λιτανείας του Πρωτοκύριακου, εδημιούργησαν και νέο τόπο εξορίας το νησάκι των Οθωνών. Εκεί έστειλαν τους νέους, που είχαν συλλάβει.

Την σημασία, που είχε αυτή η μαθητική εκδήλωση, τονίζει στο βιβλίο του «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ» (τόμος 2ος, σελ. 489), ο αείμνηστος Κερκυραίος ιστορικός συγγραφέας Σπύρος Κατσαρός (1927 – 1986) με την εξής επιγραμματική φράση:

«Η εκδήλωση αυτή ήταν η πρώτη αντιστασιακή εκδήλωση τόσο στην Κέρκυρα, όσο και στην Ελλάδα ολόκληρη. Εκδηλώσεις αντιστασιακές, έγιναν αργότερα και άλλες πολλές. Ήταν όμως προμελετημένες και οργανωμένες, ενώ η εκδήλωση της πρώτης Κυριακής του Νοεμβρίου του 1941, ήταν τελείως αυθόρμητη και πήγαζε μέσα από την αντιπάθεια και το μίσος με τα οποία περιέβαλλαν οι Κερκυραίοι τους Ιταλούς σε όλο το διάστημα της κατοχής».

Το γεγονός αυτό, θυμίζει σήμερα μια πλάκα, που έχει εντοιχίσει ο Δήμος Κερκυραίων στο Β΄ Γυμνάσιο Κέρκυρας. Στο πάνω μέρος είναι χαραγμένο το έμβλημα της Κέρκυρας «η απήδαλος ναυς» (το χωρίς τιμόνι πλοίο) και οι λέξεις ΔΗΜΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΙΩΝ.

Κατόπι είναι χαραγμένη με κεφαλαία γράμματα η εξής επιγραφή:

«ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΤΟΥΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΜΗΝΑ ΤΡΕΙΣ ΣΤΑ 1941,
ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΝΕΙΑΤΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΑΝ ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΖΙΚΗ
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ».

(Στην ανωτέρω επιγραφή πρέπει να αντικατασταθεί η λέξη ΤΡΕΙΣ με την ορθή ΔΥΟ).

Την ιστορική αυτή εκδήλωση της κερκυραϊκής μαθητικής νεολαίας κατά των Ιταλών κατακτητών εχαιρέτησε τότε η αείμνηστη λογία και ποιήτρια Ειρήνη Δενδρινού (1880 – 1974) με το εξής ποίημά της:

ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΝΟΕΜΒΡΗ 1941
(Αφιερωμένο στα κορίτσια και τα αγόρια των Γυμνασίων)

Μες στη μαύρη ερημιά, που θλιφτά μας πλακώνει
στη δειλία, στην ψευτιά, στην ντροπή, που μας ζώνει,
στο συμφέρον το αισχρό, που τα αισθήματα θάβει,
δεν ζούμε όλοι, ωιμέ, με ωραιότητα σκλάβοι.
Τα κορμιά σας μικρά, μα υψώθηκαν γιγάντια
μπρος στη βία του εχθρού, στη χαμέρπεια ενάντια.
Η γροθιά σας μικρή κι η φωνή σας φωνούλα,
μα η ψυχή σας τρανή, δεν την πιάνει τρεμούλα.
Γεια χαρά σας, παιδιά! Το γλυκόπονο τ’αγέρι
Της χρυσής Λευτεριάς στο δικό σας το χέρι.

Θαυμάσιο, υπέροχο είναι αυτό το ποίημα, το εμπνευσμένο από την περίφημη εκείνη εθνική εκδήλωση των παιδιών της Κέρκυρας ενάντια στην Ιταλική δολιότητα, που προσπαθούσε άδικα και εγκληματικά να αποσπάσει οριστικά τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ από τα βάθη των αιώνων νησιά του Ιονίου από την αγκαλιά της μάνας Ελλάδας, για να τα ενώσει με την Ιταλία.

Η εκδήλωση του Πρωτοκύριακου του 1941 των παιδιών της Κέρκυρας κατά των Ιταλών του Μουσσολίνι είναι ακόμα ένα αιώνιο μάθημα σε κάθε επίδοξο επιδρομέα, ότι η αθάνατη, η γνήσια Ελληνική ψυχή παραμένει και θα παραμένει αδούλωτη και ότι ματαιοπονεί, όποιος νομίζει και ονειρεύεται ότι θα μπορέσει να της ξεριζώσει την ορθόδοξη χριστιανική της Ελληνική συνείδηση.

Από Alfis την 1/11/2002

Αχθοφόρος: Ροδιά

Ο σερβικός Τύπος δεν αναφέρεται πια στη Μίρα Μάρκοβιτς, σύζυγο του Μιλόσεβιτς, με τους χαρακτηρισμούς «καθηγήτρια και διδάκτωρ». Η Μάρκοβιτς αρθρογραφεί τώρα στην εφημερίδα «Νασιονάλ». Στο φύλλο του περασμένου Σαββάτου, τα έβαζε με την αχαριστία ορισμένων από τους άλλοτε οπαδούς του συζύγου της. «Αισθάνονται δυσαρεστημένοι αυτοί που αγόρασαν σπίτια, κέρδισαν χρήματα, πλούτισαν, έγιναν διάσημοι, ταξίδεψαν στον κόσμο, αγόρασαν δύο ή τρία αυτοκίνητα, εξέδωσαν βιβλία. Δυσαρεστήθηκαν ανάμεσα στον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2000 [ο Μιλόσεβιτς ανετράπη στις 5 Οκτωβρίου του 2000]. Πριν δεν ήταν δυσαρεστημένοι. Πριν ήταν υπουργοί, διευθυντές, πρυτάνεις, πρεσβευτές, καθηγητές, αστέρες της τηλεόρασης. Ελπίζοντας να παραμείνουν σε αυτές τις θέσεις, ή τουλάχιστον να μην παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη για τη δράση τους όσο κατείχαν αυτές τις θέσεις, εγκατέλειψαν άρον-άρον το κόμμα με την επαίσχυντη δικαιολογία ότι δεν τους μεταχειρίστηκε όπως έπρεπε».

Η μόνη ελπίδα του ζεύγους Μιλόσεβιτς είναι τώρα ο φασιστοειδής Σέσελι. Αυτόν κάλεσε το κόμμα του να ψηφίσει στις εκλογές ο πρώην ηγέτης της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας. Κι αν ο Σέσελι πέτυχε τον στόχο του, να προκαλέσει στη χώρα μια κρίση άνευ προηγουμένου, το Σοσιαλιστικό Κόμμα χωρίστηκε σε τουλάχιστον τρία κομμάτια και ουσιαστικά είναι πολιτικά νεκρό.

Ούτε η οικογένεια Μιλόσεβιτς περνά όμως καλές στιγμές. Σε λίγες ημέρες αναμένεται να ακυρωθεί το συμβόλαιο με το οποίο η οικογένεια αγόρασε την πολυτελή της βίλα σε ένα προάστιο του Βελιγραδίου έναντι 84.221 δηναρίων (λίγο περισσότερο από 2 εκατομμύρια δρχ. με την ισοτιμία εκείνης της εποχής) στις 22 Μαρτίου 1999, δύο ημέρες πριν αρχίσουν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ.

Η Μίρα πηγαινοέρχεται στη Χάγη για να παρηγορεί τον άνδρα της ζωής της. Η κόρη της Μαρία έχει εγκατασταθεί στο Μαυροβούνιο μετά τη διάλυση της επιχείρησής της στο Βελιγράδι, ενώ πρόσφατα καταδικάστηκε σε φυλάκιση οκτώ μηνών με αναστολή για τους πυροβολισμούς εναντίον των ανθρώπων που συνέλαβαν τον πατέρα της, την 1η Απριλίου του 2001.

Ο γιος του Μιλόσεβιτς, ο Μάρκο, κατέφυγε μετά την πτώση του καθεστώτος σε άγνωστη τοποθεσία. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, βρίσκεται σε μια από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Στην πατρίδα του φοβάται να γυρίσει, γιατί μπορεί να πέσει θύμα ενός από τους Μαφιόζους με τους οποίους συναλλασσόταν.

Η σχέση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς με τη χώρα του συμπυκνώνεται στις παρακάτω φράσεις που έγραψε ο δικηγόρος Σέρτζα Πόποβιτς στην εφημερίδα Ντάνας: «Το 2000, κάπου 2 εκατομμύρια Σέρβοι ψήφισαν τον Μιλόσεβιτς. Σήμερα, υπό τις νέες συνθήκες, ο κόσμος που τον στήριζε προσπαθεί να τον υπερασπιστεί, αφού αισθάνονται κι αυτοί οι άνθρωποι εν μέρει ένοχοι. Το περίεργο είναι ότι τον υπερασπίζονται και άνθρωποι που δεν είναι ένοχοι για τίποτα, αλλά παρασύρονται από την άποψη ότι ή όλοι είναι ένοχοι ή όλοι είναι αθώοι». Ανάμεσά τους, βρίσκονται και ευφυείς άνθρωποι, που πάντα είχαν ορθή συμπεριφορά, αλλά τώρα αισθάνονται προσβεβλημένοι επειδή ο δικός «τους» πρόεδρος δικάζεται από ένα ξένο δικαστήριο.

Εκτός από την ολέθρια επιρροή που εξακολουθεί να ασκεί ο Μιλόσεβιτς, μπορεί να βγει κι ένα άλλο συμπέρασμα από τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία: ότι οι μεταρρυθμιστές
χάνουν έδαφος τόσο στη Σερβία, όσο και στη Βοσνία και στην Κροατία, καθώς μεγαλώνει η απογοήτευση που νοιώθουν οι ψηφοφόροι για τη Δύση.

Η κρίση στη Σερβία θα επηρεάσει και τις εκλογές που θα γίνουν το Σαββατοκύριακο στο Μαυροβούνιο. Πολλοί Μαυροβούνιοι θέλουν ανεξαρτησία από το Βελιγράδι και η προοπτική εμβάθυνσης της κρίσης στη Σερβία είναι βέβαιο ότι θα τους ενθαρρύνει. Για τον λόγο αυτό, πολλοί σέρβοι αναλυτές ζητούν από τον γιουγκοσλάβο πρόεδρο Βόισλαβ Κοστούνιτσα και τον πρωθυπουργό Ζόραν Τζίντζιτς να συνεργαστούν προκειμένου να ανακόψουν τον λαϊκισμό.

Στη γειτονική Βοσνία, η συμμαχία των μεταρρυθμιστών έχασε τις εκλογές την περασμένη εβδομάδα από τα εθνικιστικά κόμματα των Σέρβων, των Κροατών και των Μουσουλμάνων. Και στην Κροατία, οι μεταρρυθμιστές που πριν από δύο χρόνια κέρδισαν το αυταρχικό κόμμα HDZ του πρώην προέδρου Φράνγιο Τούτζμαν έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο.

Μέχρι στιγμής, μόνο η Σλοβενία έχει καταφέρει να ξεπεράσει το παρελθόν της και οδεύει προς την Ευρώπη. Στην υπόλοιπη Γιουγκοσλαβία, το φάντασμα του Μιλόσεβιτς εξακολουθεί να ρίχνει τη σκιά του.

(Πηγές: El Pais, Financial Times)

Από Alfis στις 16/10/2002

Αχθοφόρος: Ροδιά

Εδώ και 30 χρόνια, η «Σαν» αποτελεί την κορωνίδα των εφημερίδων που εκδίδει ο ΡούπερτΜέρντοκ στη Βρετανία. Για τον Ντέιβιντ Γιέλαντ, που ήλθε πριν από τέσσερα χρόνια στοΛονδίνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αναλάβει τη διεύθυνση της εφημερίδας, «δεν υπάρχει χαρακτηριστικός αναγνώστης της Σαν, όπως δεν υπάρχει χαρακτηριστικός θεατής του BBC. Μας διαβάζει η ελίτ, είτε μιλάμε για τον πρωθυπουργό είτε για τους διοικητές επιχειρήσεων. Μας διαβάζουν οι πάντες».

Η «Σαν» αποτελεί για την Αγγλία ό,τι είναι η «Μπιλντ» για τη Γερμανία και η «Εξπρέσεν» για τη Σουηδία. Τα στατιστικά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: η «Σαν» κατέχει το 27% της αγοράς εφημερίδων της Βρετανίας, τη διαβάζει ένας στους τέσσερις ενήλικες της χώρας, και η ημερήσια κυκλοφορία της υπερβαίνει τα 3,7 εκατομμύρια φύλλα.

Ο Γιέλαντ αρνείται όμως ότι η εφημερίδα μπορεί να αλλάξει σε μια νύχτα τη γνώμη των ψηφοφόρων για κάποιο ζήτημα. «Αν την ερχόμενη Τρίτη αποφασίζαμε να στηρίξουμε το ευρώ νομίζοντας ότι θα υιοθετούσε αυτή την άποψη και το εκλογικό σώμα, θα κάναμε λάθος», λέει σε συνέντευξή του στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Η Σαν αποτελεί μια ισχυρή δύναμη στο βαθμό που βρίσκεται στην ίδια φάση με τους αναγνώστες της».

Σύμφωνα με τον διευθυντή της «Σαν», η Βρετανία δεν είναι έτοιμη για ένα δημοψήφισμα για το ευρώ. «Αν ο Τόνι Μπλερ προκηρύξει δημοψήφισμα και το χάσει, θα πέσει θύμα της αλαζονείας του. Και δεν θα διστάσουμε να τον κατηγορήσουμε γι’ αυτό, καθώς δεν πιστεύουμε ότι το ευρώ είναι προς το συμφέρον των αναγνωστών μας. Αν όμως τα καταφέρει στο Ιράκ, είτε επιτύχουν οι επιθεωρητές στο έργο τους, είτε γίνει πόλεμος, κι ύστερα εκλεγεί για τρίτη φορά, πράγμα σχεδόν βέβαιο, πιστεύω ότι θα προκηρύξει τότε το δημοψήφισμα».

Ο Γιέλαντ βρίσκεται πολύ κοντά στον ηλικίας 71 ετών ιδιοκτήτη της News Corporation. «Αν επισκεφθείτε τον όροφο του Μέρντοκ στη News Corp, στη Νέα Υόρκη, θα εκπλαγείτε με το πόσο λίγοι άνθρωποι δουλεύουν εκεί. Δεν πρόκειται για μια δυσκίνητη επιχείρηση, δεν υπάρχει γραφειοκρατία».

Αυτό σημαίνει ότι ο Μέρντοκ έχει άμεση επαφή με τους διευθυντές του, στους οποίους τηλεφωνεί πολλές φορές την ημέρα, χωρίς να τον ενδιαφέρει η διαφορά ώρας. «Όταν ασχοληθεί μαζί σου, είναι σαν το φως ενός φάρου, σε φωτίζει κι είναι πολύ, πολύ λαμπερό», λέει ο Γιέλαντ. «Έπειτα το φως μετακινείται αλλού, και είναι η σειρά της Νιου Γιορκ Ποστ ή της Φοξ ή κάποιου άλλου».

Ο Γιέλαντ πιστεύει ότι η πολύχρονη παρουσία του Μέρντοκ στη News Corporation είναι ευεργετική για τον όμιλο. «Όσο περισσότερο καιρό περνώ μαζί του, τόσο καλύτερα καταλαβαίνω πόσο σημαντικές είναι οι οικογενειακές επιχειρήσεις στη βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης. Αισθάνομαι πολύ άνετα σε αυτό το περιβάλλον, είτε συνεργάζομαι με τον Ρούπερτ είτε συνεργαστώ στο προσεχές μέλλον με τον γιο του, τον Λάχλαν. Κοιτάξτε τους ανταγωνιστές μας, είτε πρόκειται για τους Σουλτσμπέργκερ στους Νιου Γιορκ Τάιμς είτε για τους Μπερλουσκόνι ή τους Γκράχαμ στην Ουάσιγκτον Ποστ. Οι οικογένειες κάνουν καλό στη δική μας βιομηχανία».

Όπως και ο Μέρντοκ, έτσι και ο Γιέλαντ τρέφει μεγάλο σεβασμό για τον Τόνι Μπλερ. «Η Σαν θα είναι εκεί όταν ο Τόνι μας χρειαστεί πραγματικά, εφόσον βέβαια πιστεύουμε ότι έχει δίκιο. Θα τον υποστηρίξουμε, όπως κάνουμε στο θέμα του Ιράκ».

Ο διευθυντής της «Σαν» δεν κρύβει την αντιπάθειά του για τη σημερινή ηγεσία του Συντηρητικού κόμματος. «Ο Τόνι Μπλερ έχει ριζικά επανακαθορίσει τη μάχη ηγεσίας σε αυτή τη χώρα, και οι περισσότεροι Τόρις δεν φαίνεται να το καταλαβαίνουν. Το ερώτημα που πρέπει να θέτει κανείς είναι: πού θα βρισκόμασταν αν δεν είχαμε στηρίξει τον Μπλερ; Θα ήμασταν έξω, στο κρύο».

Σύμφωνα με τον Γιέλαντ, μια εφημερίδα κινδυνεύει να απομονωθεί και να χάσει την αξιοπιστία της όταν επιτίθεται διαρκώς σε μια κυβέρνηση που υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Τον κίνδυνο αυτόν τον διατρέχει η «Ντέιλι Μέιλ». «Βρίσκονται στο κρύο και γαυγίζουν στο φεγγάρι, χωρίς να τους ακούει κανείς. Πρέπει να θυμούνται ότι είναι μετρημένες οι φορές που μπορείς να επιτεθείς σε προσωπικούς τόνους στον πρωθυπουργό και στη σύζυγό του».

Ο Ντέιβιντ Γιέλαντ έχει μια φιλοσοφία: «Όταν βγάζεις μια καλή και θετική εφημερίδα, μπορείς να ασκήσεις κάποια επιρροή στον τρόπο που ζει ο κόσμος. Όταν βγάζεις μια κακή και εκδικητική εφημερίδα, ασκείς κακή επιρροή και στη ζωή των συμπατριωτών σου».

(Πηγή: The Financial Times)

Από Alfis στις 21/10/2002 11:35

Αχθοφόρος: Ροδιά

Ο Καρλ Ρόουβ, που χαράζει την πολιτική στρατηγική του προέδρου, είχε προετοιμάσει το έδαφος στις προκριματικές εκλογές ώστε ο υπουργός Δικαιοσύνης της πολιτείας Τζον Κόρνιν, που έχει μια σημαντική οικονομική υποστήριξη, να βρεθεί στη Γερουσία χωρίς προβλήματα. Οι Ρεπουμπλικανοί είχαν ξεχάσει όμως τη γοητεία του αντιπάλου. Και συγκεκριμένα, του 48χρονου πρώην δημάρχου του Ντάλας, του μαύρου υποψηφίου Ρον Κιρκ, ο οποίος έχει πολλές πιθανότητες να εκλεγεί σπάζοντας την παράδοση.

Ο Δημοκρατικός υποψήφιος χαίρει σημαντικής υποστήριξης στους επιχειρηματικούς κύκλους του Ντάλας και έχει συγκεντρώσει περισσότερα χρήματα από τον Κόρνιν. Η μεγάλη του δύναμη, όμως, είναι η θητεία του στο δήμο. Ο Κιρκ παρέλαβε μια πόλη που σπαρασσόταν από φυλετικές διαμάχες και άφησε πίσω του μια πόλη με ένα απαστράπτον στάδιο, ένα τραμ που λειτουργεί άψογα, ένα νέο αρχηγείο της αστυνομίας και έναν προϋπολογισμό 543 εκατομμυρίων δολαρίων για τον ανασχεδιασμό του ποταμού Τρίνιτι. Κι όλα αυτά, χωρίς να χάσει την υποστήριξη της μαύρης μειονότητας της πολιτείας.

Για τον Κόρνιν, όλα αυτά έχουν μικρή σημασία. Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών κατηγορεί τον αντίπαλό του ότι διατηρεί σχέσεις με Δημοκρατικούς εκτός της πολιτείας, κι εκείνος απαντά ότι είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει εξωτερική στήριξη καθώς δεν διαθέτει τις τεράστιες δυνατότητες χρηματοδότησης που έχουν οι Ρεπουμπλικανοί. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν ήδη επισκεφθεί το Τέξας για να εκφράσουν την υποστήριξή τους προς τον υποψήφιο του κόμματός τους.

Τα δύο στρατόπεδα γνωρίζουν καλά ότι αυτή η αναμέτρηση, που θα διεξαχθεί στις 5 Νοεμβρίου, θα δείξει τη βαρύτητα των δημογραφικών μεταβολών που έχουν σημειωθεί στην πολιτεία. Οι Δημοκρατικοί «ποντάρουν» σε μια πολυ-πολιτισμική προσέγγιση, με τον Κιρκ στη Γερουσία και τον ισπανόφωνο πολυεκατομμυριούχο Τόνι Σάντσες υποψήφιο για τη θέση του κυβερνήτη. Ο Κιρκ, πάντως, προτιμά να επικεντρώνει την εκστρατεία του σε ζητήματα όπως οι ευθύνες των επιχειρήσεων και ο δημοσιονομικός έλεγχος. Γνωρίζει ότι θα κερδίσει μόνο αν τον ψηφίσουν μαζικά οι μαύροι ψηφοφόροι, αλλά και ένα σημαντικό μέρος των λευκών. Και αποφεύγει ακανθώδη ζητήματα, όπως η ιδέα των αποζημιώσεων για τους απογόνους των σκλάβων.

Το Τέξας έχει αποφασιστική σημασία στην προσπάθεια των Ρεπουμπλικανών να ανακτήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας από τους Δημοκρατικούς.

Σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές, ο συμβολισμός μιας ενδεχόμενης νίκης του Κιρκ θα είναι τόσο μεγάλος, ώστε ο πρώην δήμαρχος του Ντάλας θα συμπεριληφθεί αυτομάτως στον κατάλογο των υποψηφίων του Δημοκρατικού Κόμματος για την αντιπροεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ως γερουσιαστής από τη δεύτερη σε πληθυσμό πολιτεία της χώρας, ο Κιρκ θα είναι επιπλέον η πιο εξέχουσα φυσιογνωμία από τη νέα γενιά των μαύρων αμερικανών πολιτικών. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος μαύρος που εργάστηκε στην ταχυδρομική υπηρεσία του Οστιν και η μητέρα του ήταν δασκάλα και ακτιβίστρια. Ο ίδιος αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τέξας το 1979. Στη συνέχεια εργάστηκε ως σύμβουλος αμυντικών θεμάτων του Δημοκρατικού γερουσιαστή Λόιντ Μπέντσεν. Το 1994 ήταν ο πρώτος Αφροαμερικανός που διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών του Τέξας.

Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η περίπτωση του Σάντσες. Αν εκλεγεί, θα είναι ο πρώτος ισπανόφωνος κυβερνήτης του Τέξας. Για τον σκοπό αυτό, έχει ήδη δαπανήσει 55 εκατομμύρια δολάρια από την προσωπική του περιουσία. Αν συνεχίσει έτσι, θα έχει δαπανήσει μέχρι το τέλος της εκστρατείας του περισσότερα χρήματα από οποιονδήποτε άλλον μη προεδρικό υποψήφιο στην ιστορία της Αμερικής.

(Πηγές: TIME, BBC, Washington Post)

Από Alfis στις 22/10/2002 18:45

Αχθοφόρος: Ροδιά

Η προέλασις των ελληνικών δυνάμεων στο αλβανικό έδαφος και η στασιμότης των επιχειρήσεων που ακολούθησε εξ αιτίας του χειμώνα, εδημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση μεγαλύτερου ενδιαφέροντος εκ μέρους του κέντρου προς τον άμαχο πληθυσμό. Στο πλαίσιο του ενδιαφέροντος αυτού τοποθετείται η επίσκεψις του Υπουργού Προνοίας Ηλ. Κριμπά, ο οποίος έφθασε στην Κέρκυρα τις 24 Δεκεμβρίου 1940, συνοδευόμενος από τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Φ. Κοπανάρη, άλλους ανώτερους υπαλλήλους και από τον απεσταλμένο του «Ελευθέρου Βήματος» Μιχ. Κυριακίδη. Ο Κριμπάς έμεινε στην Κέρκυρα δύο μέρες. Στο διάστημα αυτό εξέτασε τις ανάγκες του νησιού, εξέφρασε την ευαρέσκειά του προς τις αρχές για την ευψυχία και το θάρρος τους και διέθεσε 2 εκατομ. δραχμές για τις ανάγκες της κοινωνικής προνοίας. Η επίσκεψις όμως αυτή είχε και την τραγική της παρένθεση.

Την ημέρα των Χριστουγέννων, το πρωί, σμήνος αγγλικών αεροπλάνων πέταξε πάνω από την Κέρκυρα κι έριξε δέματα με τρόφιμα και ιματισμό για τον άμαχο πληθυσμό. Την επίσκεψη αυτή γνωστοποίησε προς την Κυβέρνηση ο Κριμπάς με το εξής τηλεγράφημα:

«Κερκυραϊκός λαός με ενθουσιασμόν εδέχθη σήμερον επίσκεψιν σμήνους Αγγλικών αεροπλάνων και με ευγνωμοσύνην προς μέγα σύμμαχον τα παρ’ αυτών ριφθέντα δώρα επί τη σημερινή εορτή. Κερκυραίοι, των οποίων ευψυχία είναι παραδειγματική, ο ενθουσιασμός και το εθνικόν φρόνημα υπέροχον και η μετά σθένους απόφασις να αντικρίσουν τα πάντα υπέρ της εθνικής νίκης, παρακαλούν υποβάλω αισθήματα πίστεως, σεβασμού και αγάπης προς λαοφίλητον βασιλέα μας και υπέροχον εθνικόν κυβερνήτην».

Τον ενθουσιασμό όμως των Κερκυραίων δεν άργησε να διαδεχθεί βαρύτατο πένθος. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, της μεγαλύτερης ημέρας της Χριστιανοσύνης, ιταλικά αεροπλάνα εβομβάρδισαν την παραλιακή ζώνη και το κέντρο της πόλεως. Ο απολογισμός των καταστροφών και των θυμάτων υπήρξε μεγάλος. Δεκάδες σπιτιών κατέρρευσαν από τις βόμβες, ενώ 21 νεκροί και 30 τραυματίες προστεθήκανε στον κατάλογο των κερκυραϊκών θυσιών στο Μολώχ του πολέμου. Τα περισσότερα θύματα τα βρήκε ο θάνατος ανυποψίαστα στο καταφύγιο του μεγάρου της Εθνικής Τραπέζης – τα σημερινά δικαστήρια – που εθεωρείτο από τα ασφαλέστερα.

Ο «Χριστουγεννιάτικος» αυτός βομβαρδισμός επροκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, την αγανάκτηση ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου, γεγονός που ανάγκασε τους Ιταλούς να…δικαιολογηθούν. Και η μόνη δικαιολογία που βρήκαν βρήκαν ήταν ότι τα ανιχνευτικά τους αεροπλάνα είχαν διαπίστωση «μεγάλην στρατιωτικήν κίνησιν εις τον λιμένα της Κερκύρας» και γι’ αυτό το λόγο βρέθηκαν στην ανάγκη να βομβαρδίσουν… μονάχα τις λιμενικές εγκαταστάσεις. Περιττό να σημειωθεί ότι καμμιά από τις βόμβες που ρίχτηκαν δεν έπληξε το λιμάνι.

Τη δραματική, την απάνθρωπη νότα του βομβαρδισμού αυτού τη δίνει καλύτερα από οποιανδήποτε άλλη περιγραφή το άρθρο που αφιέρωσε ο Γ. Βλάχος στο «γεγονός» και που δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα «Καθημερινή» τις 27 Δεκεμβρίου 1940.

Προχθές Εικοσιπέντε Δεκεμβρίου, Χριστούγεννα. Οι Στρατοί της Ευρώπης, σιωπηρώς, χωρίς να προηγηθεί καμμία συνεννόησις, κατέθεσαν δι’ ολίγας ώρας τα όπλα. Ο Άγγλος Αρχιεπίσκοπος εφόρεσε τα άμφια του εις τον Ναόν του Αγίου Παύλου, του οποίου έχουν ανασκάψει το προαύλιον και θρυμματίσει τους λαμπρούς υελοπίνακας αι οβίδες, και ανέπεμψε, μακράν του πολέμου, έξω της μάχης, ευχάς προς τον Ύψιστον. Ο Γερμανός εστάθη κάτω από τα δέντρα του και ετραγούδησε την Αγίαν Νύκτα, το άσμα της εορτής. Η κατεχόμενη και ελευθέρα Γαλλία συνέρρευσεν εις τας Εκκλησίας δια ν’ ακούσει την λειτουργίαν του Μεσονυκτίου. Οι Βέλγοι, οι Ολλανδοί, οι Δανοί, οι Νορβηγοί, οι Πολωνοί, οι Τσέχοι, οι Σλοβάκοι, όλοι οι Χριστιανοί οι οποίοι ευρέθησαν μέσα εις την κάμινον του πολέμου, καθολικοί, ορθόδοξοι, διαμαρτυρόμενοι, καλβινισταί, λουθηριανοί, ευαγγελισταί, ουνίται, αιρετικοί μέσα εις τας πόλεις πνιγμένας από τους καπνούς του πολέμου, ανάμεσα εις ερείπια, βυθισμένοι εις πένθος εγονυπέτησαν δια να υποδεχθούν του Θείου Βρέφους τον ερχομόν.

Οι ουρανοί, γεμάτοι από τον αντίλαλον των κωδωνοκρουσιών, των δεήσεων, των ευχών, των ασμάτων πού ανέπεμπεν η ανθρωπότης εν απογνώσει, ανέπνευσαν. Δια πρώτην φοράν. Δια πρώτην φοράν εις την Κεντρικήν Ευρώπην, εις την Βόρειον Γαλλίαν, επάνω από την Μάγχην, πέραν της Μάγχης, δεν ηκούσθη βόμβος αεροπλάνου. Τα ανακοινωθέντα των δύο αντιπάλων εγράφοντο πάλλευκα : Ουδεμία επιδρομή.

Έξαφνα σμήνος κοράκων διέσχισε τάς κωδωνοκρουσίας και τας ευχάς και επέρασε βιαστικά ανάμεσα εις τα σύννεφα. Έφυγεν από την Ρώμην, είχε πάρει βόμβας από το Μπρίντιζι, οβίδας από το Μπάρι, και εστάθη επάνω από το ανοχύρωτον, το κατεστραμμένον, το γαλήνιον νησί της Κερκύρας. Εκεί Χριστούγεννα, ανύποπτος ο λαός, πτωχή χαρά εις των ανθρώπων τα πρόσωπα…

-Θα είναι ελληνικά !…

-Μας πετούν κάτι…

Άλλ’ ήδη έξαλλος εσήμαινε συναγερμός. Σκορπούν οι πολίται, τρέχουν αι γυναίκες και τα παιδιά, αδειάζουν οι Ναοί, τρέμουν από την ταραχήν και τους κρότους τα εικονίσματα. Μία οβίς ! Έπειτα άλλη, έπειτα τρίτη, τετάρτη, πέμπτη, εις την παραλίαν, εις τους δρόμους, στα σπίτια. Μία ακόμη εις την καλύβην της πτωχής που προσηύχετο, άλλη εις την πλατείαν και πλήθος γύρω, δεξιά, αριστερά, όπου υπήρχε στέγη ακίνδυνος, όπου υπήρχεν άνθρωπος χωρίς όπλον. Χριστούγεννα!

Και εγέμισεν η μικρά πόλις νεκρούς. Στρατιώτες; Ενόπλους; Ακρίτας; Φρουρούς; … Μετράτε τους: Κούλα Μουρμούρη, Όλγα Βρυώνη, Ανδρομάχη Βρανά, Φούλα Βρανά, Έλσα Βρανά, Ελένη Βλάχου, Σύλβια Βλάχου, Σοφία Θεοδώρου Αρβανιτάκη, Κάκια Γεωργίου, Αντωνία Τσουλάτη, Μπέλλα Βοντετσιάνου. Και εγέμισε τραυματίας. Μετράτε: Λουκία Γιούργα, Ελένη Κρητικού Κατσαρού Κωνσταντίνα, Ελένη Πάσχου, Μάρθα Κοσμά, Πανωραία Ιωάννου, Θέκλη Βοντετσιάνου… Εις ιατρός, ο Ευάγγελος Γιαννάς, ο υπάλληλος της Τραπέζης Οικονομίδης, ο απόστρατος ναυτικός Κουτσουβέλης μεταξύ των νεκρών. Και πέντε δέκα ακόμη; «Ούτως έκλεισε η μεγαλυτέρα ημέρα της Χριστιανοσύνης», τηλεγραφεί εκείθεν ο Διευθυντής της Αστυνομίας.

Η μεγαλυτέρα ημέρα της Χριστιανοσύνης! .. Μα έχουν Θεό! Μα πιστεύουν τίποτε! Μα έχουν θρησκείαν, πίστιν, ευλάβειαν, προσήλωσιν εις ό,τι είναι αρπαγή, ληστεία, κέρδος αθέμιτον, επωφελής κακουργία, οι Ιταλοί; Μεγάλην Παρασκευήν δεν έσφαξαν εις την παραλίαν του Αυλώνος τους Αλβανούς; Την εορτήν της Παναγίας δεν ετορπίλλισαν την «’Ελλη»; Τι τους έμειναν; Τα Χριστούγεννα.

Και τι τους μένει;… Το Πάσχα. Αλλά το Πάσχα αργεί κάπως. Και έως τότε ελπίζομεν ότι τα ψάρια της Αδριατικής θα κρεωφαγήσουν.

Από Alfis στις 27/12/2002 17:38

Αχθοφόρος: Ροδιά