Αθήνα, 22-11-2006

Με αφορμή τις δηλώσεις του πρωθυπουργού στις 17.11.2006, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου και επoμένη της βίαιης καταστολής της διαδήλωσης χιλιάδων συμβασιούχων στις 16.11.2006, επισημαίνουμε τα εξής:

1. Στη θέση του πρωθυπουργού, ότι με τα ΠΔ 164/2004 (Παυλόπουλου) και ΠΔ 180/2004 (Παναγιωτόπουλου) «έλυσε» το πρόβλημα όλων των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, απαντά η ίδια η πραγματικότητα: οι χιλιάδες συμβασιούχοι που είχαν προσληφθεί –και εξακολουθούν να προσλαμβάνονται– για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, και οι οποίοι όχι μόνον δεν τακτοποιήθηκαν αλλά παραμένουν απλήρωτοι και απειλούνται με οριστική απόλυση βάσει των ρυθμίσεων του ΠΔ Παυλόπουλου.

2. Το ΠΔ Παυλόπουλου δεν ήταν παρά ένας «νόμος τακτοποίησης» με αυθαίρετα και ασφυκτικά κριτήρια και όχι το αναγκαίο θεσμικό πλαίσιο για την πραγματική αντιμετώπιση του προβλήματος των συμβασιούχων. Τέτοιοι νόμοι υπήρξαν πολλοί στο παρελθόν (π.χ. Ν 2190/1994, Ν 2266/1994, Ν 2508/1997, Ν 2839/2000), σύμφωνα με τους οποίους τριπλάσιος αριθμός συμβασιούχων είδε τις συμβάσεις του να μετατρέπονται σε αορίστου χρόνου σε σύγκριση με τον αριθμό των 33.000 της σημερινής Κυβέρνησης.

3. Το ζήτημα για μας τους συμβασιούχους ποτέ δεν ήταν, ούτε είναι, η έκδοση ενός ακόμα «νόμου τακτοποίησης», όπως τόσων και τόσων άλλων νόμων τακτοποίησης στο παρελθόν. Ούτε είναι ζήτημα αριθμών. Το ζήτημα ήταν και παραμένει πάντοτε η απάλειψη του διαχρονικού φαινομένου «παραγωγής» συμβασιούχων και η οριστική παύση της εργασιακής και πολιτικής εκμετάλλευσής τους.

4. Η λύση για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού είναι μία και μοναδική: για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών πρέπει να προσλαμβάνεται μόνο τακτικό προσωπικό. Εξυπακούεται ότι μέχρι σήμερα όσοι συμβασιούχοι (όπως κι αν χαρακτηρίστηκαν οι συμβάσεις τους) κάλυπταν και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες θεωρούνται εργαζόμενοι αορίστου χρόνου ή μόνιμο προσωπικό. Συνεπώς, πρέπει και τυπικά να αναχαρακτηριστούν οι συμβάσεις των εργαζομένων αυτών, σε αορίστου χρόνου ή δημοσίου δικαίου, και οι ίδιοι να καταταγούν σε αντίστοιχες θέσεις των υπηρεσιών στις οποίες απασχολήθηκαν και απασχολούνται. Θυμίζουμε ότι κατά το Σύνταγμα (άρθρ. 103 παρ. 7 και 8) απαγορεύεται η μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου μόνον όσων εκτάκτων καλύπτουν «απρόβλεπτες, πρόσκαιρες και επείγουσες ανάγκες» και όχι όσων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς.

5. Είμαστε θεατές σ’ ένα θέατρο παραλόγου, όπου οι εκπρόσωποι της Πολιτείας, που έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως «σεμνοί και ταπεινοί», αρνούνται να παραδεχθούν τα λάθη και τις ελλείψεις τους, τα οποία αναδείχθηκαν και σε δικαστικό επίπεδο, και εκ των υστέρων να επανανομοθετήσουν για την οριστική λύση του προβλήματος. Αντιθέτως, προχωρούν σε πρακτικές που θυμίζουν πολιτειακή εκτροπή. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μετά τις σπουδαίες αποφάσεις του Αρείου Πάγου (18/2006) και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (C-212/04): α) ο τοποθετημένος από την κυβέρνηση πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Ρωμύλος Κεδίκογλου προχώρησε στη γνωστή προσβλητική και προκλητική «εγκύκλιο» με υποδείξεις προς τους δικαστές για προάσπιση συμφερόντων των ισχυρών, μεταξύ των οποίων και του Δημοσίου ως εργοδότη, β) ο τοποθετημένος από την ίδια Κυβέρνηση εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς προχώρησε για πρώτη φορά στην ιστορία σε μια άκρως προσβλητική, ακόμη και για τον ίδιο τον Άρειο Πάγο, αίτηση αναίρεσης κατά απόφασης ασφαλιστικών μέτρων που δικαιώνει συμβασιούχους του δημόσιου τομέα, γ) το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους έθεσε ζήτημα αν το Δημόσιο και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας έχουν υποχρέωση για το αυτονόητο: να σέβονται και να εκτελούν αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων, και δ) ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου κ. Κούρτης (τοποθετημένος επίσης από την Κυβέρνηση) μεθόδευσε την «απεμπλοκή» του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα από τις δικαστικές αποφάσεις που δικαιώνουν συμβασιούχους θεωρώντας τες (ακόμα κι αν είναι του Αρείου Πάγου) εντελώς ανυπόστατες (!) και μη δεσμευτικές (!) με συνέπεια την οικονομική καταδίκη και το κόψιμο της μισθοδοσίας συμβασιούχων που είχαν ήδη καταταγεί ως αορίστου χρόνου.

Βασικό μας μέλημα είναι η πανελλαδική οργάνωση: κάθε συμβασιούχος της χώρας (σε όποια υπηρεσία κι αν εργάζεται) πρέπει να συμβάλλει προς την κατεύθυνση αυτή με την ίδρυση σωματείων (όπου δεν υπάρχουν) ή επιτροπών συμβασιούχων και την οργάνωση και σύνδεσή τους με την γραμματεία των συμβασιούχων της ΓΣΕΕ, η οποία στόχο έχει τη διαρκή διεύρυνσή της και την πλήρη εκπροσώπηση των συμβασιούχων της χώρας μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Η οργάνωση αυτή γίνεται στα πλαίσια υπό την αιγίδα και διαρκή συμπαράσταση της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ των Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων και εν γένει του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Δηλώνουμε ότι: α) δεν πρόκειται να επιτρέψουμε τη διαιώνιση της εργασιακής και πολιτικής ομηρίας μας, β) δεν πρόκειται να επιτρέψουμε τον εμπαιγμό της δήθεν επίλυσης του θέματος με μοριοδότηση σε ανύπαρκτες προκηρύξεις, γ) δεν πρόκειται να επιτρέψουμε την κατάργηση ακόμα και του δικαιώματος δικαστικής προστασίας μας και την προσπάθεια να μπει με πραξικοπηματικούς τρόπους ταφόπλακα στις κατακτήσεις που είχαμε σε δικαστικό επίπεδο, δ) απαιτούμε την άμεση πολιτική λύση του προβλήματος με νομοθετική ρύθμιση που θα αντιμετωπίζει οριστικά το υπάρχον πρόβλημα των συμβασιούχων, όπως με σχέδιο νόμου έχουν προτείνει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ με τη μονιμοποίηση όλων όσων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες που δεν θα επιτρέπει πια τη δημιουργία επόμενης στρατιάς συμβασιούχων.

Ως ενιαίο, συμπαγές και με διαρκή παρουσία κίνημα, δεν πρόκειται να ανεχτούμε άλλο δήθεν νομικές εμπλοκές στην επίλυση ενός προβλήματος που όλοι γνωρίζουν ότι δεν είναι νομικό αλλά πολιτικό.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΓΣΕΕ