«Όταν το θείο εκπορεύεται, κάνει ό,τι και η Χάρις Αλεξίου στα live: Αποκαλύπτεται... Η αλήθεια της είναι τόση πολλή που καταντάει δόγμα, οι ανάσες της είναι ένας ηθοποιός που κάνει το κάθε τραγούδι σενάριο και θεόσταλτη ως δώρο- φωνή της, μετασχηματίζει τον καθημερινό λόγο σε σοφία. Είτε είναι λαϊκή, είτε ρεμπέτικη, είτε ηλεκτρονική, είτε ακόμα και pop. Η Χαρούλα διότι είπαμε, το θείο δεν έχει ανάγκη επωνύμων- ίσως έτυχε τρεις δεκαετίες τώρα να έχει συνεργαστεί με τους καλύτερους συνθέτες, ίσως έτυχε να της δώσουν τα καλύτερα των τραγουδιών. Ίσως όμως και να έτυχε να κοιτάζει τον κόσμο γύρω της και ό,τι βλέπει να τη συγκινεί, να το ψάχνει στη μουσική και όταν το κάνει φράση, να μας ξεκλειδώνει μεταφυσικά, δικά μας μυστήρια »
Αλεξάνδρα Τσόλκα, H ψυχή & η φωνή, Down Town, Φεβρουάριος 2002

«Στην περίπτωση της Αλεξίου έχουμε μια πολύ μεγάλη φωνή, με πολλά χρόνια επικοινωνίας με τον κόσμο, τέτοια που από μόνη της είναι μια άλλη γλώσσα, ένας ήχος έξω απ ' αυτά που λεν τα λόγια. Αυτή η φωνή είναι σαν τον ήχο της καμπάνας: είτε για πανηγύρι, είτε για γάμο, είτε για πυρκαγιά χτυπήσει, αναγνωρίζεται με τον ίδιο τρόπο!»
Λίνα Νικολακοπούλου,«Συνακροάσεις» , Δίφωνο, Μάρτιος 2001

«Η φωνή της δε με ξάφνιασε, γιατί είχε ήδη καταγραφεί στον εγκέφαλό μου, ήταν ό,τι πιο φυσικό, η αρχέτυπη γυναικεία φωνή που έχουμε μέσα μας από μικροί. Αυτή η όμορφη, παράξενη πατρίδα που έβλεπε στα όνειρά του ο Ελύτης, μια φωνή μόνο μπορούσε να ' χει. Τη δική της.»
Τάσος Φαληρέας, «Οι ανθρωποι του τραγουδιού δε χωρίζουν ποτέ» Δίφωνο, Ιούλιος 1998

«Οι άνθρωποι του τραγουδιού συνεχώς λυγίζουν, αλλά δε σπάνε. Είναι ανίκητοι. Τροφοδοτούνται συνεχώς απ ' το συναίσθημα, μια και είναι μόνιμα και ανοικτά ερωτευμένοι. Σαφώς χρειάζονται και έναν άνθρωπο δίπλα τους. «Είναι σκληρό για μια γυναίκα να ' ναι μόνη», λέει η Χαρούλα.
Αλλά και μένουν συνεχώς με την απορία, για τη βιαιότητα και την τραχύτητα της ερωτικής συμπεριφοράς.
Βράδυ αργά, γυρίζοντας από το studio, μόλις είχε πει το τραγούδι του Πορτοκάλογλου που τον έκανε ευρύτερα γνωστό, οδηγώντας το μικρό της αυτοκίνητο, με ρώτησε: " Τάσο, γιατί χωρίζουν οι άνθρωποι; " Δεν ξέρω την απάντηση.
Θα ήθελα να της πω τώρα, ότι εμείς οι άνθρωποι του τραγουδιού, δε χωρίζουμε ποτέ. Κουβαλάμε τους συντρόφους μας μέσα μας και τους κάνουμε τραγούδια ή τους ακούμε να τραγουδάνε. Γιατί τους αγαπήσαμε πολύ και μόνο αυτό είχαμε να δώσουμε.»
Τάσος Φαληρέας, «Οι ανθρωποι του τραγουδιού δε χωρίζουν ποτέ» Δίφωνο, Ιούλιος 1998

«Πριν ανεβούμε στη σκηνή συνηθίζω να λέω χαριτολογώντας στους μουσικούς αλλά και στην ίδια τη φράση «Με την Αλεξίου ποτέ δεν πλήττεις!». Δεν ξέρουμε εμείς οι μουσικοί τι μας περιμένει. Υπάρχει ένα σασπένς γιατί, ενώ έχουμε ένα πρόγραμμα συγκεκριμένο να παίξουμε, πάντα η Χαρούλα κάποια στιγμή θέλει να το αλλάξει, να πει κάτι άλλο. Μόλις τελειώνει ένα τραγούδι και ενώ ο κόσμος χειροκροτεί, γυρίζει, με κοιτάει και με το βλέμμα μου ζητάει αλλαγή. Εκεί δημιουργείται πανικός, προκειμένου να παίξουμε αυτό που μας ζητάει και να μη φανεί η ανατροπή του προγράμματος στο κοινό. Ιδίως τις βραδιές που ο κόσμος την παρασύρει, στο πατάρι έχουμε ένα μικρό θρίλερ: αλλαγές, παραπάνω ανκόρ, απροβάριστα και απρόβλεπτα τραγούδια. Έχω την αίσθηση ότι με τον τρόπο αυτό, η Χάρις Αλεξίου προσπαθεί ώστε να μη μετατραπεί η υπόθεση των καθημερινών εμφανίσεων σε ρουτίνα. Είναι άνθρωπος που δεν αντέχει τη ρουτίνα, διότι είναι άνθρωπος της δημιουργίας. Γι ' αυτό και οι πρόβες η κατ ' εξοχήν δημιουργική περίοδος είναι η ίδια της η ζωή. Έρχεται με αν χαμόγελο μέχρι τ ' αυτιά, νιώθει πραγματικά ευτυχισμένη!»
Χάρης Ανδρεάδης, «οι άνθρωποι της διπλανής νότας», echo & artis, 2002.

«Θεωρείται η μεγαλύτερη λαϊκή τραγουδίστρια της γενιάς της. Θεωρείται κρίκος της χρυσής αλυσίδας που «έδεσαν» ονόματα όπως της Νίνου, της Μπέλλου, της Εσκενάζυ. Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και άνθρωπος των ανατροπών - προσωπικών και καλλιτεχνικών. Είναι και άνθρωπος που γνωρίζει καλά τη διακριτική λεπτή γραμμή ανάμεσα στο γέλιο και στο κλάμα. Δε δίστασε ποτέ τα θραύσματα της ψυχής της να τα κάνει τραγούδι, γραμμένο από την ίδια ή «ιστορία» ερμηνευμένη από την ίδια. Το όνομα Χαρούλα, που της έδωσε ο κόσμος σε ένδειξη μεγάλης οικειότητας και αγάπης, έγινε κώδικας τιμής αλλά και προσωπικός της κωδικός.»
Στέλλα Βλαχογιάννη, «Ο χώρος του τραγουδιού δεν είναι βασίλειο κανενός», Το άλλο βήμα, Ιούνιος 2002

«Νέα Εντίθ Πιάφ τη χαρακτήρισε ο γαλλικός Τύπος και το κοινό της διεθνώς ηλικίας από 6 έως 90 χρονών εξακολουθεί να συγκινείται, να γοητεύεται από τη σπάνια, βελούδινη φωνή της. Είναι σαν το παλιό κρασί η Χαρούλα, που όσο περνά ο χρόνος ωριμάζει και σου δίνει τη δυνατότητα να δέχεσαι τις μεταμορφώσεις της όλο και πιο γλυκά, να την απολαμβάνεις όλο και πιο βαθιά, σαν το «μινοράκι» της, που κάνει θαύματα »
Του Κων/νου Δημοσθένους, «Ένα πρόσωπο, 20+1 ερωτήσεις»,
Ραδιοτηλεόραση, Αύγουστος 2002

«Κλείνω τα μάτια και όλα είναι ακριβώς το ίδιο. Στο μοναδικό και αγαπημένο μου πικ απ να παίζει η Χαρούλα, να βάζω τη βελόνα και να την ξαναβάζω στο «Κίτρινη πόλη, παραμονές γιορτής », τα φώτα του δωματίου κλειστά κι εγώ πλάι, ξαπλωμένη στο πάτωμα να κλαίω για κάποιον εφηβικό έρωτα. Ανοίγω τα μάτια και πάλι ίδια αίσθηση, 30 χρόνια σχεδόν μετά. Η Χαρούλα δεν παίζει βέβαια ακόμα στο πικ απ μου, αλλά στο cd player της και η Μαρία να αναστενάζει γλυκά, ίσως κι αυτή για τον πρώτο εφηβικό της έρωτα. Το τελευταίο cd της «Ως την άκρη του ουρανού σου» έχει αρχίσει να φθείρεται ήδη από το συνεχές παίξιμο στο σπίτι μας και συχνά-πυκνά είναι ένας σοβαρός λόγος για να τσακώνομαι με την κόρη μου για το ποια θα το πρωτακούσει. Κι αυτό μ ' αρέσει πολύ. Όσο και η Χαρούλα.»
Ανθή Κασιμάτη, «Μια Ιστορία 1975, Χάρις Αλεξίου», Vitrine,
Νοέμβριος 2003

"Μια κοπέλα ανοίγει την πόρτα, με οδηγεί στο σαλόνι, «καλώς τον», λέει η Xάρις Aλεξίου και, καθώς σηκώνεται από το πιάνο, σκέφτομαι ότι θα προτιμούσα να 'μαι αόρατος. «Ποιος χτύπησε;» θα είχε απορήσει καθώς άνοιγε η κοπέλα. Αλλά εγώ θα 'χα εν τω μεταξύ γλιστρήσει μέσα και θα καθόμουν απέναντι από την τραγουδίστρια, κρατώντας την αναπνοή μου. Θα έχανα έτσι τη συνέντευξη, αλλά θα κέρδιζα την πρόβα της."
Του Φώτη Απέργη, 2000.